Staten Eiland - aankomst 12 januari

Verwachte positie 17.00 boordtijd: 54º46'90 Z 64º24'19 W Binnenbaai Puerto Hoppner, Staten Eiland
watertemperatuur 9 graden, buitenlucht rond de 12 graden

De contouren van Staten Eiland vanaf 10 mijl

De NW wind houden we tot vanmiddag 12.00 uur en we zeilen heerlijk. Meestal met voorzeil over stuurboord en grootzeil over bakboord, al naar gelang de wind worden de zeilen gewisseld. Vandaag in de loop van de ochtend neemt de wind af en rond 12.00 valt de wind vrijwel weg. We willen graag met daglicht Staten Eiland aanlopen, dus de motor gaat aan. We varen langs Vuurland, genoemd naar de vuren van de indianen die de eerste ontdekkers daar zagen. Waar Patagonië aan deze kant zo plat is als een dubbeltje, is Vuurland een uitloper van de Andes en zou prachtige toppen moeten hebben. Wij zien vrijwel niets van het land door de bewolking. Tijdens mijn avondwacht heb ik wél een geweldige, gloedvolle zonsondergang. Het lijkt één groot vuur boven het land.

Staten Eiland vanaf 5 mijl

Wederom een rustige nacht en nu onder zeil. Dat is nog beter, want dan is het stil en hoor je alleen de beweging van het schip op de golven en in de wind. Het is zo rustig dat Roel door zijn wekker heen slaapt tijdens zijn wacht, maar ik word wel wakker van de piepjes. Er is overigens helemaal niets te zien buiten. Het zicht is beperkt en sinds ons vertrek uit Puerto Deseado hebben we 1x een containerschip gezien op de plotter en bij Straat Magallanes een onderzoeksschip. Maar goed, wacht blijft belangrijk. Ik hoor dat de wind verandert en ga naar buiten. Het is niet de wind die verandert, maar de boot is helemaal van koers. Een verbinding van het blok waar de lijntjes van de windvaan doorlopen is finaal afgebroken: 6mm staal! Ik stuur op de hand terwijl Roel een nieuwe constructie in elkaar knutselt. Dat was het meest spectaculaire van deze nacht.
Tara en Sara kunnen het grotendeels zonder ons en redden het prima samen.

We zijn dicht bij Straat Lemaire en je voelt aan het water dat we langs een stroomgat varen. Zelfs nu het bijna doodtij is en de getijverschillen relatief klein zijn. Jammer genoeg hebben we Pieter gemist in Ushuaia, hij vliegt vandaag naar huis. Daarom hebben we geen enkele reden om daar nu naar toe te willen. Beter missen met een week dan met een dag, want wat hadden we hem graag gezien.
We koersen nu op Staten Eiland, waarvan Schouten en Lemaire overigens dachten dat het Statenland was. De wetenschappers uit die tijd hadden berekend dat om de wereld in evenwicht te houden, er op het zuidelijk halfrond een grote landmassa moest liggen. Het was voor iedereen gissen hoe het precies zat, maar de ontdekkers probeerden het plaatje zo goed mogelijk in te vullen.

Staten Eiland ligt in het verlengde van Vuurland en is de laatste uitloper van de Andes aan deze kant. De laatste ijstijd heeft diepe fjorden gemaakt en in een van die fjorden hopen wij straks te liggen. De binnenbaai van Puerto Hoppner is erg beschut voor alle winden, het is ook echt een muizengaatje. We kunnen daar wandelen en de berg opklimmen, dat lezen we althans in onze pilot. We kunnen Staten Eiland al zien en het is ongelofelijk, alsof we straks Oostenrijk binnen varen. Op de scherpe, hoge pieken ligt sneeuw. Het is een bijzonder gevoel dat Schouten en Lemaire hetzelfde gezien hebben 400 jaar geleden, wat een opwinding zal dat geweest zijn.

We zijn ook opgewonden en opgelucht dat we er bijna zijn. 5 dagen en bijna 600 mijl gevaren sinds Puerto Deseado. Om onze vreugde kracht bij te zetten hebben we zo'n 10 dolfijnen om de boot die rare capriolen uithalen en talloze zeevogels, heerlijk.

De bergen om de ankerplaats heen zijn zo hoog dat we waarschijnlijk geen bereik meer hebben met onze boordradio. We zijn dus een paar dagen uit de lucht en vandaar deze vooruitlopende blog. De barometer is sinds gistermorgen al met 16 punten gedaald, meestal een voorbode van veel wind, dus na het vieren van de aankomst zal het weer wachten worden op goed weer voor het laatste stukje naar Ushuaia. Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat we ons daar dit keer best mee kunnen verzoenen.

Binnenbaai van Puerto Hoppner

Foto's en filmpjes volgen later, want wat is er veel te zien!

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Aangekomen in Puerto Hoppner

Hallo iedereen,

Een berichtje van mijn ouders die door de bergen geen internet hebben. Ze zijn aangekomen in Port Hoppner, Tierra del Fuego, Argentina en hopen binnekort weer een langere post online te zetten. Jammer genoeg heeft Google maps dit deel van de wereld nog niet ontdekt (dat dat nog kan!) en zijn ze dus niet gemakkelijk te vinden maar om toch een idee te krijgen:

Puerto Hoppner, Argentinie

heel veel groetjes,

Anouk

De goede kant op 11 januari

Positie 17.00 boordtijd (21.00 in Nederland) 53º13' Z 67º04' W
watertemperatuur 9 gr, buitenlucht ongeveer 13 gr max

We blijven ons verbazen over het weer. Voor vannacht waren alle weergoden het eens: NW5. Wel, we beginnen als een haas eerst het 2e en daarna gelijk het 3e reef er weer in te zetten, want op zijn plat Nederlands: de stront waait van de dijk. 30 minuten later is het windstil en moet de motor aan. Dat windstille hebben we de hele nacht zo gehouden, dus we hebben uitstekend geslapen. Een prettige bijkomstigheid hier is dat de golf zich makkelijk opbouwt, maar even makkelijk weer afneemt. Dat is een groot verschil met de Noordzee of het IJsselmeer, waar als je pech hebt de golf zelfs na 24 uur nog koppig doorstaat.
Vanmorgen kwam dan eindelijk die NW5 en sinds die tijd surfen we voor de wind met drie reven en een kotter of kleine genua met een lekkere snelheid de goede kant op. Het is nat buiten, we hebben zelfs een tijdje ordinaire regen. Aangezien de laatste regen 4 weken geleden is en alle touwwerk door het stof en zout zo hard geworden is als staal, vinden we het niet eens erg. De wind is immers zo stabiel en we kunnen de boel zo goed instellen, dat wij lekker binnen zitten. Luiken dicht, want met wind van achteren wordt het duidelijk frisser, we hebben zelfs enige tijd de kachel aan! Schepen zien we niet of nauwelijks.
In de tussentijd passeren we de beroemde of eerder beruchte Straat van Magellanes, vernoemd naar de Portugees die in 1520 als eerste een doorgang naar Indië wist te vinden. Berucht omdat het door het slechte weer en de tij-verschillen oplopend tot 13 meter een niet erg aanlokkelijke doorgang was. De Nederlands Schouten en LeMaire hebben in 1616 het Beagle kanaal en Kaap Hoorn gevonden. Als Schouten en LeMaire uiteindelijk in Batavia aankomen, worden ze niet geloofd en op transport naar Nederland gezet door de VOC die niets moet hebben van concurrentie. Uiteindelijk wint de route van Schouten en Lemaire aan populariteit. De Kaap Hoorn route is beter te zeilen voor schepen uit die tijd en daardoor aantrekkelijker. Al heeft deze route niet voor niets de klank van gevaar in zich voor zeevaarders, van toen en van nu. Het blijft een onvoorspelbaar gebied.

In de middag klaart het op en is het met een dikke jas aan aangenaam toeven buiten. We ruimen wat op, prutsen nog wat aan de zeilen, proberen wat spullen te drogen en kijken naar onze huisalbatros die ijverig zijn rondjes draait. We kunnen buiten ons dagelijkse happy hour vieren. Nog 130 mijl, dus morgen in de middag hopen we Stateneiland te bereiken.

Wordt vervolgd...

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Frontpassage 10 januari

Positie 17.00 boordtijd (21.00 in Nederland) 51º13' Z 68º34' W
watertemperatuur 10 gr, buitenlucht ongeveer 15 gr max

Wat zou hierin zitten? Veel wind!

Gisterenavond hebben we een heel wolvenpak overgehad, een koufrontpassage met veel wind. We denken windkracht 7 met om de wolken pittige vlagen. We hebben geen windmeter aan boord, want daar wordt ik zenuwachtig van, dus we moeten een beetje gokken. Het water van onze boeggolf en de golftoppen waait horizontaal naar achteren en dat is spectaculair.
Doordat we dicht onder de kust zitten kan de golfslag niet zo heel hoog opbouwen.
Eenmaal gereefd en met de kotter loopt Tara goed, voor zover een schip goed kan lopen aan de wind met deze windkracht. Roel ontdekt met het eerste reven dat het roerblad van Sara (de windvaan) in een rare hoek staat. De inbus bouten van de verbinding zijn iets losgekomen. Wat een geluk dat we dat nog op tijd kunnen vastzetten, zonder windvaan zou ons leven er een stuk anders uitzien en zat ik hier niet te schrijven maar te sturen!

De stormuitvoering:  3x gereefd&kotter

Roel doet van 10 tot 12 geen oog dicht door het bonken en gieren. We schieten ook niet op, dus we gaan bijliggen. Het waait hier harder dan een paar weken geleden in de Golfo San Jorge, maar het oasegevoel is weer overduidelijk. We slapen alle twee heerlijk, waarbij een van ons om het halfuur de situatie buiten opneemt en uitkijkt naar andere schepen.
Ook vanmorgen is er nog harde wind, dus we ruimen de boot op en ik bak nog snel een brood. Voor de middag wordt al iets minder wind voorspeld en daar willen we optimaal van profiteren. Om 12.00 zijn we weer onder zeil. Waar we anders een reef sneller laten staan, want het moet er later vaak toch weer in, proberen we nu zo optimaal mogelijk te zeilen en snelheid te maken. Zonder Tara of Sara te overbelasten, want de eerste zorg is dat alles heel blijft, inclusief wijzelf. Ook voor ons is dat belangrijk, dus we hebben nu ook overdag wachtschema, zodat je om en om extra rust neemt.

We zijn nu weer op het punt waar we vannacht gingen bijliggen, want we zijn door de stroom en de harde wind tot 25 mijl teruggedreven, gelijk spel dus. Op voor de volgende ronde.
De windplaatjes en de berichten van Frans spreken van noordwesten wind, voor ons ideaal.
De sfeer aan boord is verder goed, we hadden ons beter weer voorgesteld, maar zo gaat dat hier.
We nemen het zoals het komt en hopen het komende etmaal goed op te schieten. En nu zeilen we heerlijk de nacht in.

Wordt vervolgd...

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Screaming Fifties 9 januari

Positie 17.00 boordtijd ( 21 uur in Nederland): 50º46,9' Z 68º 29,7 W
watertemperatuur 13 graden, buitenlucht rond de 18 graden overdag

Lekker zeil weer hebben we ook!

Vannacht zijn we over de 50e breedtegraad gevaren. De roerige 40-ties liggen achter ons, de gillende 50-ties voor ons. Vandaag laten de 50-ties zich nog van hun aardige kant zien. Ze doen zich voor als schaapjes, als daar maar geen wolf tussen zit.......
Het weerbericht verandert steeds en het weer houdt zich niet aan de voorspelling. Dus we moeten het maar nemen zoals het komt. Geen stormen in ons gebied en dat is al mooi meegenomen.
De wind laat het al de hele dag afweten en als ze staat is het wind tegen. Gelukkig doen onze 50 paarden benedendeks het goed. We varen al zeilend met de motor bij en kruipen tegen 2-3 knopen stroom in langs de monding van Santa Cruz de Bahia Grande in.

De zon schijnt, het is prachtig weer en de zee is vlak. Een Comerson dolfijn komt ons even bekijken. Ze noemen ze hier Tonina's en het zijn de mooiste dolfijnen die we ooit gezien hebben. Een opvallende zwart-wit tekening en zo speels. Hij vindt ons leuk, of we hebben geluk, misschien wel allebei, want hij komt terug met z'n vrienden en ze spelen een tijdje om de boot. Dan kan onze dag al niet meer stuk. In de baai zien we ook weer aalscholvers, albatrossen en pinguïns, duidelijk meer dieren dan op open zee. De kustlijn is laag en ziet er rotsachtig uit. Ook hier lijkt niets te groeien.
We genieten van het rustige weer, ondanks het motorgeluid. We kunnen zelfs even douchen.

Het is een beetje té rustig misschien, het weerbericht sprak toch van meer wind? En ja hoor, daar komt de wolf om de hoek kijken. Een wolk zoals zovele anderen ontpopt zich als een furie. Het water stuift binnen 10 minuten over dek en de golven spoelen erover heen. Waar die opeens vandaan komen? Tweede reef in het grootzeil, maar het kan nog harder. De tweede zit er nog niet in of gelijk kan de derde reef erachter aan. Kotter bij en we hebben alles weer onder controle. Het werken ging goed, al loopt het water uit onze pakken. Als we weer in de kuip zijn is het een uur verder. Dan is de bui over, de zon breekt door, de temperatuur is 10 graden omlaag en de wind is weer weg. We starten de motor maar weer, want de golven staan nog wel en dat is geen pretje zonder snelheid. Onze koppen weer even zout als voor het douchen.

We varen de Bahia Grande helemaal in, nog 20 mijl tot Ria Coig (nog nooit van gehoord tot vandaag), het diepste puntje in de baai. Voor vannacht geven ze zuidwest op en wij varen dan in de relatieve luwte van het land. Als alles volgens plan gaat kunnen we zelfs wat zeilen, want onze koers gaat dan meer zuidoost als we richting de Straat van Magelhaen gaan.
Het gaat niet hard vandaag, maar langzaam maar zeker komen we toch verder.

Wordt vervolgd......

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Onderweg 1e dag 8 januari

Positie op 18.00 boord tijd (22.00 in Nederland): 49º18,8'Z 66º57,8' W
watertemperatuur 13 graden, buitenlucht ongeveer 15 graden

We zijn onderweg! Terwijl ik het vorige blog aan het afmaken ben, komen de nieuwe weerplaatjes binnen en het ziet er goed uit. We houden het nog even in overweging. De dag ervoor stonden we ook al in de startblokken en deed de laatste informatie ons besluiten om toch niet te gaan. Alle energie ontsnapt dan als een luchtballon die leegloopt. Het enig goede van dat moment is dat we water aan boord hebben, alle dieseltanks en jerrycans vol zitten en ook de koelkast goed gevuld is.
Maar nu lijken de weerplaatjes met elkaar in overeenstemming. De komende dagen is er vrijwel geen harde wind in het gebied waar we gaan varen en ook aan de Chileense kant op de Pacific is het vrij rustig. Daar komen immers onze fronten vandaan.
Er zit zelfs af en toe een noordwest in de windverwachting en dat zou geweldig zijn. Maar ook een halve dag zuid, dat is tegen de wind in, dus het is nog geen gelopen race.
We zijn alle twee gespannen. Roel vraagt zich af of dit anders is dan de eerste keer de Duitse Bocht of de oversteek naar Noorwegen of de Kanaal Eilanden. Ik weet het niet, dit traject kent zware verhalen, maar de Duitse Bocht ook. Het is voor ons dat we onze grenzen weer verleggen en dat blijft spannend.

Enrique van de Yamana help ons op weg

We vertrekken om 20.00 uitgezwaaid door de hartelijke Enrique van de sleepboot Yamana, waar we een paar keer naastgelegen hebben om het stadje in te gaan. Hij leeft erg met ons mee! De eerste nacht is in ieder geval heerlijk. We hebben stroom mee en we scheuren door het water met bijna 8 knopen. Zelfs al weten we dat we daarna ook weer stroom tegen krijgen, het is goed voor de stemming aan boord. De spanning lost een beetje op. Deze nacht is er weer een halve maan te zien en het Zuiderkruis begint al aardig omhoog te klimmen aan de horizon. Begin van de nacht zijn er veel sterren, daarna weer bewolking. Het weer is rustig en de wind redelijk gelijkmatig. Op een paar uur na met de motor bij, kunnen we alles zeilen. We varen afwisselend met 1 of 2 reven in het grootzeil en de kotter of de genua uitgerold. De hele dag hebben we een paar grote albatrossen rond de boot en af en toe wat sterntjes, verder is het rustig met de dieren.

Spectaculaire zonsondergangen

Aan de horizon in het westen zien we af en toe nog land. We varen nu ter hoogte van San Julian, de laatste haven die we eventueel aan kunnen lopen, maar we varen voorbij. De komende nacht zullen we Santa Cruz passeren aan de noordkant van de Bahia Grande.

De weerplaatjes blijven vrij gunstig. We zijn op weg voor de laatste etappe naar het meest zuidelijk punt van onze reis: Ushuaia. Voorlopig is dit ook de laatste meerdaagse oversteek, hierna worden het vooral dagtrips. Wordt vervolgd!

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Vast in Puerto Deseado 3-7 januari

Grijze aalscholver met jongen

We zijn bijna een week verder en liggen nog steeds in Puerto Deseado, wachtend op een goed weervenster om verder te kunnen. Het weer heeft er helaas geen zin in. Het is ongelofelijk frustrerend om de dagen zo voorbij te zien gaan, iedere dag is de kans kleiner dat we Pieter gaan zien in Ushuaia. Het leek zo ruim bemeten, maar het weer houdt zich hier niet aan kansberekening. En om uit te varen met voorspelling 8+ vinden we te risicovol. De ervaring leert dat de zuidwesten wind vaak nog iets harder waait dan de gribfiles laten zien en dan zit je op 9 á 10. Het traject van hier naar de ingang Straat LeMaire is 500 mijl, 4 dagen op zee.

Zelfs een korter traject van 1 etmaal naar San Julian, 100 mijl zuidelijker zit er niet in. Dan zouden we namelijk weer een stukje van de totale afstand afknabbelen en hebben we een korter weervenster nodig om naar Straat LeMaire te varen. San Julian is al lastig aan te lopen met grote zandbanken voor de deur, de havens zuidelijker daarvan zijn voor zeilboten een gevaar op zich in plaats van een veilige haven.

De zwarte, met kuifje

De meest gebruikte strategie is vanaf Deseado de kust volgen tot voorbij San Julian en dan oversteken naar de ingang van Straat LeMaire, als het weer het toelaat, dus zonder stormvoorspelling. Als er meer wind voorspeld wordt: onder de kust blijven varen ivm golfhoogte. Dat traject is wel langer, dus ook weer langer op zee.

Ook op de ankerplaats waait het natuurlijk en al houdt Tara zich goed, we hebben regelmatig zorg over stroom, wind, anker en ketting. Na een paar dagen willen we toch even van boord en varen we naar de haven. Ankeren lijkt echt een waagstuk en we zijn blij als de wacht van de sleepboot Yamana gebaart dat we langszij mogen komen. Het hoogste waterpeil ooit in de haven vertelt hij later.

Enrique is erg aardig en helpt ons later weer aan boord als het waterpeil 5,5 meter gezakt is.

Wat een rust om Tara daar achter te laten.

Even langszij de Yamana

Het dorpje is klein. Het is zo rond 1900 gebouwd en de huizen zijn van een praktisch soort: plat vierkant beton met kleine ramen. Er zijn 2 dorpsstraten met winkels, maar veel is er dicht door de vakantieperiode rond kerst/oud en nieuw. Internet vinden we in het hotel/restaurant met uitzicht over de rivier. Aan alle tafeltje zitten internetters en we maken grapjes over het beste internetcafé waar we ooit gezeten hebben. Heerlijke koffie, uitstekende bediening en 2pp lunch voor 20 euro.

Schouten en Le Maire, de ontdekkers van de doorvaart om Kaap Hoorn, lagen in 1615 ook in Puerto Deseado met hun schepen de Hoorn en de Eendracht. Helaas is de Hoorn niet verder gekomen dan Deseado. Tijdens het afbranden van de aangroei op de romp vatte door een onverwachte windvlaag het want vlam en is het schip vrijwel geheel afgebrand. De reis werd voortgezet met de Eendracht. Op de pentekeningen die we vinden op internet liggen de schepen op precies dezelfde plek in de rivier als wij nu liggen. Ook de Beagle heeft hier gelegen en Darwin verkende de rivier monding tijdens de zoektocht naar zoet water. Het is leuk om hun belevenissen te lezen en hoe weinig er hier veranderd is.

Niets geleerd van de Hoorn: hier nog op het voordek

Het is niet alle dagen rozengeur en maneschijn. Na een nacht van ankeralarmen hoor ik in de ochtend een ander alarm, ik denk het batterij alarm van de CO2 melder en dat klopt. Dan gaat het gasalarm, maar we kunnen geen lekje vinden. Het blijft afgaan dus gas afsluiten, want we zijn met iets anders bezig. De looplamp doet het niet, want de omvormer doet het niet en knippert rood??? Wat is hier aan de hand? Onderspanning of overspanning zegt het boekje. Wat? De accu's staan op 17 volt! (in plaats van de 12-14 volt die normaal is). De schakelkast van onze geweldige windvaan had gisteren kuren en kennelijk is zijn beveiliging doorgebrand. We zetten de windvaan uit, de accu's normaliseren en lijken geen schade te hebben.

Magelhaan penguin aan onze voeten

De omvormer doet het weer en ook het gasalarm had last van de overspanning: pff gelukkig geen lek. Dan maar de vloerbedekking van de kajuit afmaken, we willen het dit keer netjes doen en leggen het stuk op het voordek om af te meten met de vloerplaten. In een onbewaakt ogenblik komt er een windvlaag en weg is het vloerkleed. We kunnen het bijna niet geloven, zo stom. Dit lijkt op de Hoorn! We stoppen, we doen niets meer vandaag. We zetten de verwarming aan en gaan een borreltje drinken. Na 10 minuten stopt de kachel ermee, foutboodschap 2 en kortsluiting. We balen als een stekker. We gaan vandaag ook niets meer open maken! We kijken “Lock stock and two smoking barrels” onder een deken en lachen ons een bult om hun geblunder.

De kachel doet het nu weer met hulp van onze geweldige achterwacht in Nederland, maar de windvaan is echt kapot en zal moeten wachten tot Ushuaia.

De iets grotere Papúa Penguin

Gelukkig zijn er ook andere dagen! We laten ons ophalen door Darwin tours en maken een excursie naar het natuurgebied op de rivier, zo'n 500 meter verder. Geweldig! Verschillende aalscholvers, waaronder de prachtige grijze, 80% van de broedende paartjes in Patagonië zit hier en een blauwoog aalscholver . Een rots vol zeeleeuwen en een Comerson dolfijn. Magelhaan pinguïns en 1 Papúa pinguïn als dwaalgast. Sterntjes en meeuwen. We kijken onze ogen uit. Jammer dat de rivier verderop zo ondiep is met laagwater dat we er niet kunnen ankeren. Maar nu we de dieren gezien hebben “zien” we er ook meer om de boot. Achter de boot strekt de pampa zich uit, geen boom te zien alleen gras zover het oog kijkt. Soms zien we schapen of paarden grazen langs de waterkant, een desolate omgeving.

We wachten en wachten......

Zo ontzettend mooi, die grijze

Een drukte van belang op de rots, ook jonkies

Het kiezelstrand waar de Magelhanen aan wal komen