woensdag 19 januari 2022

Copper Canyon - december 2021

De Copper Canyon is een gebied met diepe kloven zo groot dat de Grand Canyon er in rond kan zwemmen. Volgens Wikipedia is het de grootste kloven stelsel op aarde. Speciaal is dat er met enorme, tientallen jaren durende inspanning een treinverbinding is aangelegd van Los Mochis aan de kust tot Chihauha diep in het binnenland. Oorspronkelijk bedoeld voor goederen vervoer, maar de tijd heeft dat ingehaald en nu wordt de verbinding gebruikt voor de toeristentrein “el Chepe” die dagelijks een keer rijdt. We gaan met de trein tot ongeveer de helft en blijven dan 6 dagen in hetzelfde gebied omdat we meer zin hebben in wandelen dan in het attractiepark aan het einde. De treinrit is wel erg leuk. Het traject van het stokoude fortstadje El Fuerte naar Bauchivo waar we uitstappen gaat gestaag omhoog. Op een punt is in een kleine vallei een drievoudige lus gemaakt om hoogte te kunnen winnen, met diepe tunnels door de bergen. In één tunnel maakt de trein bijna een haakse bocht om dan een niveau hoger weer in de vallei eruit te komen. De trein is helemaal vol. Wij rijden toeristen klasse en behalve nog 4 Nederlanders en 2 Zwitsers zijn het allemaal Mexicaanse toeristen in ons rijtuig. Ze doen de rit één richting en worden dan weer opgehaald door hun toerbussen om in 12 tot 14 uur naar huis te rijden. Iedereen is in een goede stemming en opgetogen over de rit. Maar na de eerste uren vallen er ook veel in slaap.

Na 6 uur in de trein worden we opgehaald door de hoteleigenaar van “el Paraïso del Oso” vlakbij Cerocahui. Overdag een heerlijke temperatuur, s'nachts vriest het. Het dorp heeft pas 10 jaar elektriciteit en de de bar en eetzaal worden nog steeds verlicht met petroleumlampen en houtvuur. Tijdens het avondeten wordt de houtkachel in onze kamer aangemaakt en buiten stralen een volle maan en wat sterren aan de heldere hemel. Achter het hotel staan en serie rotsen, waarvan de rechter inderdaad sprekend lijkt op Yogi Bear waar het hotel naar vernoemd is.


We maken dagwandelingen met gids Viktor in de omgeving van het hotel. In de bergen hier wonen van oudsher de Tarahumara, de mensen met de “lichte voeten”. Door de afgelegen ligging en moeilijk begaanbaar terrein hebben zij veel van hun oorspronkelijke levenswijze kunnen behouden. In vroeger tijden leefden ze vaak in grotten. Nog steeds wonen ze ver van de bewoonde wereld, alleen te voet bereikbaar, in kleine zelfvoorzienende boerderijtjes gemaakt van plaatselijke materialen. Ze verbouwen mais en bonen, hebben wat kleinvee en leven op zichzelf. Ze vlechten prachtige manden, kleurige kleding en andere gebruiksvoorwerpen. De Tarahumara zijn beroemd om hun vermogen om hard te lopen in de bergen. Ze hebben sandalen van gevlochten materiaal, de laatste tijd met zolen van oude autobanden en leggen grote afstanden af. Onderling worden vaak voetraces gehouden, zowel voor de mannen als voor de vrouwen. We wandelen een gedeelte van zo'n race parcours van de Tarahumara. Viktor heeft deze ook gelopen vertelt hij, 60 kilometer lang, maar daarna had hij wel twee dagen echt spierpijn. Het is een bergpad over rotsen, door bossen en met flinke hoogteverschillen.

Dat je daar hard kan lopen vind ik een wonder! Het is er prachtig en lekker wandelweer. Het doet ons denken aan Tuolumne Meadows in Yosemite National park in de VS. Veel naaldbomen, grote zwerfkeien en grassige bodembedekkers. De kloof zien we hier niet, we lopen op de rand. In Cerocahui is ook een luxe hotel, het Mission hotel, waar ze hun eigen wijn verbouwen. We doen een leuke wijntour annex proeverij, de ambiance is prachtig. Ook in dit gebied waren de missieposten een belangrijk middel om de plaatselijke bevolking te bewegen/bewerken tot medewerking. De Tarahumara bevolking is eeuwen lang ondergeschikt geweest aan de missieposten. Ze zijn nog steeds een van de armste groepen in Mexico, Meer dan de helft van de Tarahumara is analfabeet en heeft nooit op school gezeten. Ook gezondheidszorg is slecht, vanwege de ligging maar ook vanwege het wantrouwen naar de Mexicaanse overheid.


De naam van het klovengebied geeft al aan dat ook hier erts is gedolven, de grote trekpleister voor de Spaanse overzeese exploratie. Koper, zilver en wat goud. In het gebied waar wij zijn hebben we geen mijn activiteiten gezien. Na drie dagen gaan we afzakken in de kloof naar Urique, een dorpje aan de rivier die deze kloof heeft uitgesleten. Vanaf het uitkijkpunt Cerro de Gallo kijk je inderdaad ver in de diepte naar het dorpje. Van het hoogste punt tot de rivier is rond de 1800 meter. Doordat de hellingen veelal groen en minder steil zijn oogt het toch heel anders dan de Grand Canyon. Maar indrukwekkend blijft het zeker. We zakken af in de canyon op een onverharde weg met een auto waarvan de vering het al enige jaren geleden begeven heeft. Soms rijden we vlak langs diepe afgronden en ik hoop maar dat de remmen het wel goed doen. De temperatuur loopt allengs op tot heerlijk warm zomer weer.

We doen een dagtocht stroomopwaarts langs de rivier met 4x4 en lopen een prachtige groene zijkloof in: Charco Verde. Het pad wat we lopen is een Tarahumara pad en waar wij stoppen bij een watervalletje gaan zij verder over grote rotsen tot ik weet niet waar. De volgende dag lopen we naar het dorpje stroomopwaarts. Het is warm! We lopen op met een jongetje wat daarheen gaat en die aardig op ons wacht om de kortste weg te wijzen, erg mooi. Verder zien we heel weinig beweging. In het dorpje is een kleurrijke kerk, de Tarahumara hebben het katholieke geloof overgenomen en gemengd met hun oude gebruiken. Verrassend vind ik een beeld in de kerk van een Tarahumara man, als heilige?

Op de terugweg komen we een Tarahumara moeder tegen met haar dochter en kleinkind. De jonge moeder lijkt zeker niet ouder dan 16 en draagt haar kindje op de heup. Moeder heeft een flinke vracht in haar draagdoek. Als er een 4x4 aankomt vraagt de dochter dringend of moeder niet een lift wil vragen. Ze mogen mee. Traditie of niet, het modernere leven komt toch ook hier.

Geheel van deze tijd is de Quinzeniera, het 15e verjaardagsfeest van ene Alexandra, waarvoor wij ook uitgenodigd zijn volgens de eigenaar van het hotelletje: het hele dorp is namelijk uitgenodigd. Eerst is er een kerkdienst met daarna diner voor honderden genodigden en feest voor iedereen, alles in de buitenlucht. We gaan een uurtje kijken en wat is er veel te zien. Een hele feestlocatie is opgebouwd op het sportterrein. Podium, licht- en geluidinstallatie, een ceremoniemeester en een band. Het meisje draagt een jurk die als trouwjurk niet zou misstaan. Wij zien het ceremoniële gedeelte, waarbij haar vader de eerste dans krijgt en er een verlicht prieel naar beneden komt zeilen met vuurwerk op de hoeken om het af te maken. Daarna danst het meisje met jonge mannen uit haar familie (denk ik) allemaal mooi aangekleed en in een kring van naaste familieleden. Roel ziet het als één grote advertentie: mijn dochter is huwbaar. Het is erg druk en bij de ingang staan zwaar bewapende politie agenten om een oogje in het zeil te houden. Dat blijft wennen.... Naast het hotelletje is het restaurant van Dona Tita waar we steeds eten en ik vraag door op het feest. Is dit een erg rijke familie? Nee hoor, vertelt ze, families sparen jaren voor de Quizeniera, dit was een gewone familie. Je zal 4 dochters hebben! Met een grote zak guave's in de tas van Dona Tita worden we met een busje teruggebracht naar Bauchivo voor de trein. Dit keer zitten we aan de verkeerde kant en missen we veel van de spectaculaire uitzichten, maar dat mag de pret niet drukken, wat een super leuke week hebben we gehad.

Foto's van El Fuerte





de treinrit van El Fuerte naar Bauchivo






Wandelingen met Viktor en omgeving Cerocahui








Urique in het dal











donderdag 13 januari 2022

We zeilen weer, onderweg naar Topolobampo - december 2021

We zeilen weer, wat een heerlijk gevoel! En we hebben een plan voor het seizoen, nóg beter. In december komen we aan boord in Guaymas, Tara ziet er goed uit. We hebben een schaduwtent over de boot laten maken en het teak ziet er echt veel beter uit dan vorig jaar. We werken flink door om zo snel mogelijk uit te varen. Kunnen we het nog? Ja, het gaat gesmeerd: antifouling, poetsen, systemen opstarten, schoonmaken, zeilen erop, eten aan boord en na een week liggen we op zee.

De eerste stap aan boord verbaas ik mij: het is zó klein. Hebben we hier 11 jaar gewoond? Het afgelopen half jaar heeft er namelijk een omwenteling in ons leven plaats gevonden. We zijn opa en oma geworden van twee prachtige kleindochters, Roel is helemaal hersteld van zijn hersenbloeding in maart, ik ben gaan werken en we hebben weer een woning met onze naam naast de voordeur. We hebben ons altijd afgevraagd hoe dat zou gaan als we terug zouden komen, waar ga je dan wonen en hoe doe je dat? Heel eerlijk moet ik zeggen dat Roel al verder was in de wens om weer te aarden in Nederland dan ik, het zeilen en reizen is mij erg dierbaar. Tegelijkertijd groeien we alle twee door in een ander hoofdstuk van ons leven dat zie ik ook. Uiteindelijk vielen de puzzelstukjes in elkaar en ging het razendsnel. Ons leven wordt een half jaar varen en een half jaar in Nederland, zolang we dat leuk vinden: het beste van twee werelden.

Als we terug gaan naar Tara zeg ik tegen Roel: “Fijn, we gaan weer naar huis” maar Roel gaat op vakantie zegt hij, thuis is voor hem nu ons huis in Nederland. Ik hoop dat we elkaar toch tegenkomen op Tara. We zijn nu een maand verder en het gaat moeiteloos.

De andere grote omwenteling zit in ons zeilplan. We gaan terug naar Europa en nemen definitief afscheid van de Pacific route westwaarts. Te veel obstakels en mijlen aan die kant en veel leuke dingen in Europa om voor terug te gaan. Dit jaar hopen we door het Panama Kanaal te varen en de boot daar een half jaar te laten liggen voor de volgende etappe in 2023. Dat betekent zeilen langs de kust van Pacific Mexico en Midden Amerika. Nieuw terrein voor ons, we verheugen ons erop.

Na maanden met volle agenda's zijn de weken opeens weer leeg en varen we als er wind is. Het is moeilijk uit te leggen hoe anders de beleving van tijd is op de boot. Het varen gaat langzaam, maar de tijd heeft een andere dimensie en we ervaren rust en ruimte. We rekenen even snel uit dat we rond de 10.000 uur op zee gevaren hebben de afgelopen 10 jaar. Tijd waarin de horizon de ruimte aangeeft, de golven de beweging en met een beetje geluk de wind in de zeilen. Dat laatste lukt hier niet altijd, vooral s'nachts moet de motor bij, maar we genieten alle twee.

We varen als eerste naar Topolobampo en beginnen met een uitstapje naar de Copper Canyon. Die stond vorig jaar al op de verlanglijst maar door Covid durfden we dat niet aan. Dit jaar voelt het anders door de vaccinaties. Ook in Mexico wordt er grootschalig gevaccineerd en de aantallen besmettingen in dit gedeelte van het land zijn laag. We zijn benieuwd! Volgend blog vertellen we hoe het daar is.

In het theater in Guaymas is eind december de eerste voorstelling sinds 1,5 jaar

De winkels zijn al in kerststemming. Er worden onvoorstelbare hoeveelheden "Manteca de Cerdo" verkocht. Boter van het varken. Waar zou dat allemaal in gaan??

Griepvaccinatie post bij de supermarkt in Guaymas, zonder afspraak altijd welkom.


Stralend zonnig weer in Topolobampo

vrijdag 18 juni 2021

De draad weer opgepakt - april 2021

Het herstel van Roel gaat goed. Gelukkig lijken er geen restverschijnselen te zijn en de conditie krabbelt ook weer op. De eerste weken terug op de boot ben ik ook erg moe, dus we houden elkaar in evenwicht. We hebben niets dan lof voor zeilvrienden en de staf van Puerto Escondido, die hun uiterste best gedaan hebben om ons waar mogelijk te helpen. Het is dan ook een stap om die veiligheid achter te laten. Ons zelfvertrouwen is geschokt en we zijn heel voorzichtig als we dan toch de haven uit varen. De eerste dagen ankeren we vlakbij om te voelen hoe het gaat, het verloopt prima. We hebben nog een aantal weken voor Tara het water uitgaat en besluiten een stukje naar het noorden te varen voor we oversteken naar het vaste land.

Het vakantiegevoel is wel weg hoor, we doen aan risico minimalisatie. Rustig tempo, niet te veel in de warmte, geen klimmetjes naar boven, maar eerder een wandelingetje. Gelukkig heeft de ranch in San Juanico nog volop groente en dat is een leuk uitstapje. Het water wordt eindelijk warmer en we zwemmen zelfs een paar keer. Met een gunstige wind zeilen we de oversteek naar het vaste land, het is echt heerlijk om weer gewoon te zeilen. We maken er een lange dagtocht van zodat er 's nachts gewoon geslapen kan worden. San Carlos is een vakantiedorp en we maken er lekkere strandwandelingen, de conditie van ons alle twee gaat nu goed vooruit. We spreken af met boot vrienden die we eerder ontmoet hebben en maken kennis met het expat leven in San Carlos. Er is een flinke groep mensen die hier vrijwel permanent woont en allerlei activiteiten samen doen. Nu de vaccinatiegraad toeneemt kan er steeds meer. We gaan lekker mee uit eten met het groepje.

In de haven van Guaymas, om de hoek van San Carlos, ruimen we rustig de boot op. Meestal doen we dat in een paar dagen, nu hebben we er ruim een week voor uitgetrokken. Toen Roel ziek was realiseerde ik me dat ik veel kan op de boot maar de motoren klaarmaken voor vertrek heb ik nog nooit gedaan. Onder toeziend oog van Roel heb ik nu motorolie ververst en filters vervangen, de buitenboordmotor en de generator zomer/winter klaar gemaakt en de de watermaker geconserveerd. Ik zou het nog niet alleen kunnen, maar het was leuk om te doen. Dit jaar laten we Tara veel beter voorbereid achter dan vorig jaar. Er is vrijwel geen eten meer aan boord en we hebben een zomertent van schaduwdoek laten maken zodat het dek de hele dag in de schaduw blijft. Ze staat weer mooi te glimmen op de kant, en dat kan niet van iedere boot gezegd worden.


Een hoogtepunt van de laatste weken is een uitstapje met de Nederlandse Marion en Theo en vrienden naar de Nacapule kloof. Zij hebben jarenlang gezeild en wonen nu in San Carlos. In een uitgestrekt dor en droog woestijngebied ligt verscholen achter een bergwand een prachtige kloof. We lopen er binnen en wanen ons in een oase. Er is stromend water, al heeft het sinds september niet meer geregend. Er zijn palmbomen, struiken, lage vegetatie en overal bloemen. Langzaam lopen we door de kloof naar boven, soms is er een pad, soms moet je over de stenen klimmen. De hele kloof ligt in de schaduw, het is er prettig koel en groen en de vogels zingen dat het een lust is. Aan het eind van de kloof is een steile afdaling en is er geen sprietje groen meer te zien. Een gezellige en heerlijke dag! Het geeft ons ook vertrouwen dat het ontdekken en op pad gaan terug komt.

De laatste dagen in Mexico doen we verschillende corona tests om weer toegelaten te worden in Nederland en we vliegen zonder problemen terug naar Amsterdam. Brrr wat is het koud hier!
Het komende half jaar blijven we in Nederland, even een pas op de plaats. Roel's gezondheid en de wereldwijde ontwikkelingen rondom Covid hebben een grote invloed op ons zeilplan. In de familiesfeer zijn ook dingen aan het veranderen waardoor we minder lang van huis willen zijn.... we gaan nadenken over een nieuw zeilplan. Het blog gaat op vakantie tot begin 2022, dan gaan we weer nieuwe avonturen beleven met Tara. We wensen iedereen een goede zomer toe!

Wordt vervolgd......
Paasdrukte bij Isla Coronados
Woestijn Milkweed / Kroontjeskruid


Tara in goed gezelschap, rechts de Seven Seas van Steven Spielberg ;-)
Lekker een visje kopen onderweg


De Ranch in San Juanico met biologisch geteelde groenten

Eindelijk een Kardinaal mannetje op de foto!
Opbrengst van een wandeling plastic jutten op een afgelegen strandje
Op het strand liggen ook heel veel aangespoelde naaktslakken na een storm nacht
Bijzonder gesteente in San Juanico Baai

De Nacapule kloof






Een Barrel Cactus, bijna een meter hoog