dinsdag 13 augustus 2019

Vancouver - juli


Bij het binnenlopen van Vancouver genieten we van de imposante skyline die steeds dichterbij komt. Het blijft bijzonder om met je eigen boot een stad in te varen die iedereen van naam kent. Vancouver is “booming” en dat is aan alles te zien. Opvallend is het groene bos van Stanley Park met erachter mooie hoge flatgebouwen. We varen onder de Burrard en Granville bruggen door False Creek in, hartje centrum Vancouver. De Burrard brug is gebouwd in 1930 en opgetrokken in Art Deco style, de Granville brug met 8 rijstroken dateert uit 1954.
False Creek was een havengebied en is de laatste decennia omgetoverd tot een woongebied met veel groen. Aan de noordkant de hoge flats van het centrum en aan de zuidkant laagbouw met parken en tuinen. Aan alle kanten zie je de bergen die Vancouver omringen, het geeft een beschut gevoel. Boten mogen 14 dagen gratis ankeren in False Creek en de voorzieningen zijn uitstekend. 
Aanlegplaatsen voor de bijboot en een poepbootje wat op afroep de vuilwatertank leeg komt zuigen. Onze vuilwatertank heeft daar geen voorziening voor, maar dit initiatief vinden we zo geweldig dat we er alsnog een dekdoorvoer voor maken. Ook in de havens om Vancouver wordt hier veel gebruik van gemaakt en zo zijn we weer helemaal bij.

De ligplaats is fantastisch. De hele dag worden we omgeven door kleurrijke watertaxi's met toeristen, kano's, waterfietsen, drakenboten en we liggen 5 minuten met de bijboot varen van de Granville Market af. Een mekka voor lekker eten: fruit, groente, brood, vis, Franse kazen, Italiaanse olijven en nog veel meer, we zijn er dan ook vrijwel dagelijks te vinden. Buiten de deur eten is leuk hier, maar met de markt en ons uitzicht hebben we ons eigen 5-sterren restaurant op een toplocatie. En wat is leuker dan dat te delen met anderen?
Erik en Krystina uit Sitka zijn op doorreis in de stad en met hen verkennen we te voet het centrum en komen via Stanley park en de markt weer terug op de boot. Wie had gedacht dat we elkaar nu al weer zouden zien!
John en Michelle, Canadese vrienden, komen logeren en we lopen met Brenda – die we weer kennen van het skiën in Whistler – door het prachtig Capilano bos. Bernice, Een middelbare schoolvriendin die ik sinds 1976 niet meer heb gezien, woont in een buitenwijk. We maken een lange wandeling om Buntzen Lake, want we hebben heel wat bij te praten. Met Zander doen we een brouwerij tour, er zijn er wel een stuk of 6 bij elkaar in de buurt en gelukkig serveren ze ook pizza, dus we blijven op de been en genieten van alle verschillende biertjes.

Ondertussen repareren we wat nodig is, wachten op postpakketjes en vullen aan wat we alleen in de grote stad kunnen vinden. De wasserette zit een paar kilometer verder, maar de weg ernaar toe gaat door de wijk Mount Pleasant en het is een plezier om erdoor te fietsen. Mooie oude houten huizen, de oudste uit 1894 en lommerrijke straten met uitzicht op het centrum en het water. Vancouver heeft een groot aantal fietspaden maar ook veel fietsstraten waar het overige verkeer niet harder mag dan 30 km per uur, heerlijk dus! Het prachtige zomerse weer nodigt ook niet uit tot museum bezoek maar wel tot buiten leven. We zijn omgeven door autovrije groenstroken en parken en er zijn veel mensen die daar gebruik van maken. Op een klein pleintje vlakbij staat een piano die druk bespeeld wordt en altijd zijn er wel luisteraars.
De leukste kinderplek vind ik de waterspeeltuin met fonteinen waar je door kunt lopen, beekjes en waterslangen, met dit weer een topper voor de kinderen! Zo zien we – bijna ongemerkt - veel van de stad. Wat wij niet zien, maar wel horen van onze vrienden, is dat ook Vancouver natuurlijk zijn grote stadse problemen heeft. Door het milde klimaat wonen er veel dak- en thuislozen, er is drugsgebruik en huizen worden door buitenlanders gekocht als belegging, wat de huizenprijzen onbetaalbaar maakt voor veel inwoners van Vancouver zelf. Toch wonen en komen ze er graag, net zoals wij.
Als afsluiter komen Nederlandse vrienden Ger en Margreet langs, geheel ongepland, maar onze wegen kruisen zich door een gelukkig toeval in Vancouver. We genieten er des te meer van! Nog één keer door de Granville markt, het is tevens ons afscheidsrondje, dat ga ik wel missen!



















donderdag 1 augustus 2019

Sunshine Coast Vakantieland - juli


Het leuke van gasten aan boord, naast de gezelligheid, is dat wij ons dagelijks leven door de ogen van een ander zien: de verrassingen van het dierenleven om de boot, de natuur op de vaste wal, het ongewone van het boot leven wat voor ons zo vanzelfsprekend is geworden. Niet weten waar we morgen zullen liggen, de invloed van het weer, zuinig doen met water, leven van wat je bij je hebt. We genieten daardoor extra van ons bezoek en van ons leven aan boord, een win win! Het was een leuke week met Zander en we sluiten af met een mooie wandeling naar de Elk Falls net buiten Campbell river en een kopje koffie.

Na de Seymour Narrows zijn we opeens in vakantieland aangekomen. We varen in de Georgia Strait, een binnenzee met aan de ene kant Vancouver eiland en aan de andere kant het vaste land. Het gebied aan de oost kant heeft de toepasselijke naam “Sunshine Coast”, een soort groot uitgevallen Grevelingen. Voor Vancouveriten is dit het gebied wat in een doorsnee vakantie goed bereikbaar is, een waterparadijs met talloze eilandjes en ankermogelijkheden. De watertemperatuur is met 7 ºC gestegen tot boven de 20ºC en ook de bovenlucht lijkt boven de 25ºC te komen. Overal om ons heen zien we bootjes. Meestal motorboten, maar ook zeilers met de zeilen bij gebrek aan wind - net als bij ons - netjes weggeborgen onder de huik. Op een van de eerste ankerplaatsen liggen we opeens met 40 andere boten! Iedereen lijkt te genieten, maar voor ons is het wennen, we zien veel minder dieren en overal is het druk. In coves (kleine baaitjes tussen de rotsen) liggen de boten met het anker in het midden en een lijn naar de rotsen aan de achterkant.
Na een paar nachten ankeren kan ik mij er bij neer leggen. Dit is een mooi gebied en ja, dat delen we met heel veel anderen. Het voordeel is dat er overal wandelpaden zijn en daar zien we een stuk minder mensen.

Op verschillende plaatsen zijn er kleine buurtgemeenschappen met een general store zoals in Refuge Cove en vaak een koffie- of eettentje. In de verhalen hoor je hoe het vroeger het kloppend hart was van een gebied, met een boerderij in de buurt voor de aanvoer van verse producten, de brievenbus, een vis inkoper en een café met dansvloertje. Nu zijn het toeristen die in de zomer bediend worden, in de winter is alles gesloten en de boer is niet meer. Sfeervol is het nog steeds met de houten gebouwen en uithangborden, de ietwat gammele steigers en trappen.

Op weg naar Vancouver horen we iedere dag oproepen op de radio aan de Coast Guard voor assistentie van boten in nood. Zoveel dat we ons afvragen of dat in Nederland ook zo is? We kunnen ons dat niet herinneren. Zou het te maken hebben met de hoeveelheid kleinere boten die we dagelijks zien, vooral snelle motorbootjes? Of gebrek aan ervaring of onderhoud?
De volgende dag wordt een deel van het mysterie opgelost. Als we tussen twee eilandjes door varen valt opeens onze motor stil. Paar keer starten, geen succes. Er staat stroming dus we rollen snel een voorzeil uit om tussen de eilanden vandaan te komen. Roel heeft gisteren de diesel voorfilters vervangen en de leidingen ingekort, daar zal het aan liggen. Ik zeil heen en weer en Roel probeert van alles, maar komt er niet uit. Ik bedenk dat we niet zoveel diesel in de dagtank hebben en gooi er twee jerrycans bij, nog steeds geen soelaas. Het wordt later op de middag en de wind neemt af. Vancouver halen we zeker niet tegen de wind in, dus terug naar de ankerplek van de vorige nacht. Met het laatste restje stroom en wind mee komen we een heel eind, maar niet ver genoeg. De kustwacht oproepen zal wel het laatste zijn wat we gaan doen na onze discussie van gisteren. Roel probeert Tara te trekken met de dinghy, onmogelijk, maar duwen gaat verrassend goed. Zo komen we veilig aan om eens rustig alles na te lopen. Na uren sleutelen en uitproberen loopt de motor nog steeds niet! De volgende ochtend is het bladstil en duwt de dinghy Tara naar Gibson, twee mijl verder aan de vaste wal. Monteur gebeld, druk druk druk, maar er komt iemand kijken. Hij draait een injector los en snuffelt boven de motor en ruikt....benzine!
Lang verhaal kort, in Ketchican hebben we diesel getankt en de jerrycans - onze noodvoorraad - aangevuld, met benzine blijkt nu! Waarschijnlijk een misverstand met de tankbediende en wij hebben niet goed opgelet. Kennelijk zaten we zo op het spoor van de voorfilters en iets in de leidingen dat we geen van tweeën de benzine geroken hebben... We zijn de hele middag bezig om de benzine uit de dagtank en de motor te krijgen en weer te vullen met diesel. De volgende ochtend start de motor zonder grote problemen, pfff dat loopt met een sisser af. Stel je voor dat het op Haida Gwaii gebeurd was of in het verlaten noorden.
Opgelucht tanken we de hoofdtank en de dagtank gelijk vol met diesel, we kunnen weer vooruit. Maar een vergissing zit dus in een klein hoekje, ook op Tara weten we nu en een beetje meer bescheiden varen we alsnog richting Vancouver.

Wespennest, kunstig gemaakt van vliesdunne reepjes materiaal

Toch nog zeehonden gezien

Bijzondere boom: Arbutus een bladhoudende boom die wel ieder jaar zijn bast vernieuwd


Squirrel Cove



Smugglers Cove

Weer een nieuwe specht, de hairy woodpecker denken wij




Drijvende huizen in Gibson haven, Flora is het zeker



zondag 28 juli 2019

Hello from another guest of Tara - juli

The first encounter

Hello from another guest of Tara and long-time admirer of Jacomine and Roel’s incredible journey around our not-so-tiny blue planet! I joined Tara and the crew in Port McNeill, at the north end of Vancouver Island, from Vancouver for a week of lovely boating. Now, I would like to say lovely sailing, but in fact, the main sail was only hoisted on two occasions – by yours truly of course – and stayed atop the horizon in all its glory for a total of ten minutes before the wind decided to go elsewhere and left us motoring along. Nevertheless, what a journey we had!
First, however, I must back track to Japan about a year ago, when I first met J & R as we ran for cover from the rain – in search of sake, yakitori, sushi, and more sake. As we sat and shared experiences and plans for the future, I was time and time again astonished and excited by their joie de vivre and sense of endless adventure. Following a lovely coffee the next morning on Tara (a ritual which I now know is not to be ignored, delayed, or tampered with in any way), we parted ways for some time, and I began forming two plans. The first: sail around the world myself one day. The second: weasel my way into an invite for some sailing with my new friends!
First Nations Burial grounds with totem poles as tomb stones
It goes without saying, then, that I was thrilled to begin my trip from Port McNeill to Campbell River, along the East side of Vancouver Island. We began our journey on Sunday evening and anchored the first night in Alert Bay; the first destination of the trip. Alert Bay was at one time a bustling logging and fishing town and has since returned to its quiet origins, much like the rest of the remote communities along the cost of the Pacific Northwest (PNW). The next morning, what was to be my first full day aboard Tara, Jacomine and I set out early for a quick sprint through the main street to view the world’s largest totem pole, an ancient first nations burial ground, and the U’mista Cultural Centre (https://www.umista.ca/). While it was a quick visit, the stoic tranquility of the totems, and the incredible history contained within the U’mista centre amazing. It was the first lesson of many on the history of the first nations people in British Columbia during my trip that I was very grateful for. I would encourage all you avid readers to click on the link above and find out more for yourself.
White "sand" beaches
Following our departure from Alert Bay, along with another cup of coffee of course, we began weaving our way south, around the Broughton Archipelago and into the network of straits, passages, and lagoons that ran parallel to the Johnson Strait. Not even two hours in spotted a few pods of Dall porpoises, a humpback whale in the distance, and plenty of… kayakers! I was ecstatic, to say the least. One of the other sights that I was truly captivated by was an old, abandoned first nations village tucked away in a cove with a bleach white beach which stood out from miles away. The whiteness comes from the hundreds of thousands, if not millions of crab, mussels, clam, and oyster shells that the inhabitants of the village ate for decades and tossed into the sea which over time broke down, bleached, and formed the beach passersby ponder about. The coastal area is littered with this telltale sign of a time seemingly long ago.
The "Beauty strip" is the layer of trees meant to conceal
clear cutting activities behind de scenes
The other telltale sign of previous inhabitants in the region is not nearly as beautiful or subtle. The clear cuts which scar the PNW coast as far as the eye can see are a sobering and prompting view. Jacomine, Roel and I shared many conversations about the history of logging in this part of the world, its destructive impact, but also its future, and how this lofty yet crucial idea of sustainability comes into play. It’s a complicated one, that’s for certain. We had the chance to explore various clear cuts in various stages of their lives, ranging from ones which were abandoned and never replanted, to ones that were teeming with life again and resembled a forest again.
Canada Day festivities in Pott's Lagoon
By the end of this action packed day, we settled in for a lovely Canada Day dinner and a toast to finally reuniting after many months of exchanging photos and stories sporadically over email. This first day was unique, yet simultaneously the same as all the ones to follow.
As I mentioned, coffee was pretty important, I think. Up at around 7am, by 10am, we had all had at least three independent servings of “Joe” and I was loving it. While we motored along sipping on our brew, we all took turns reading, looking for bears and whales, cooking, chatting, tanning, and navigating of course. Just enjoying the present, and it was truly a gift.
An old growth tree with room enough for
two (plus who knows how many critters)
When weren’t hunting for favorable tides and currents, we visited a few lagoons, almost got stranded in one of them, found a couple of very lovely walks in the woods, and combed some beaches collecting sea glass and driftwood. It was relaxing and inspiring all at once.
I also had plenty of time to learn oh so much about ships, tides, winds, sails, ropes and knots, engines and what it is like to be a world sailor. I also discussed my other plan extensively with my two co-pilots/tour guides/captors and solidified my intent to integrate this new found passion into my life.
Having spent a lovely and unforgettable week aboard Tara, I can say with confidence right now that I will be sailing around the world one day, and this inspiration is all due to my lovely friends and their lovely Tara. Although, for the time being, I’ll start with just figuring out the infinite number of knots that one needs to know to be allowed on any respectable vessel and not be considered a liability!
I can’t thank Jacomine and Roel enough for opening up their home to me and teaching me more than they know. I wish them all the best in the next leg of their journey. For you blog readers, stay tuned, you may hear from me again soon. Who knows, there may actually be some wind as well. 

Zander
Home sweet home

The world's largest totem pole, with Jacomine for scale

Fireweed grows rampant in clear cuts and makes for quite delicious honey if there are bees around

The lookout into Seymour narrows at Ripple Rock point. The current can reach 17 knots
and it creates massive whirlpools, standing waves and eddies, truly impressive

A young juvenile eagle who was just as about me as I was about him/her

Floating homes that loggers bring from site to site

Jacomine isn't much for hiking trails, me and my sandals on the other hand needed some extra help

Forever on the go, Roel stretching his legs after a whole lot of sitting

Woodpeckers caught in the act

How we all felt before our first half dozen cups of coffee in the morning

The Netherlands meets the Pacific North West