Dag 3 op zee, positie 21.26N 18.20W

We zeilen nu voor de kust van Mauritanië bijna ter hoogte van Cabo Blanco, het meest westelijke puntje van Afrika. Rondom deze kaap liggen ondieptes, waardoor we met een ruime afstand van 80 mijl het puntje gaan passeren vannacht. Daarna verleggen we de koers richting Dakar. Halverwege dus.
Het was een pittig etmaal. Het weerbericht liet een tamelijk rustig weerbeeld zien, dus gisteren eind van de middag hebben we het tweede rif eruit gehaald. Het ging als de brandweer! In de loop van de avond nam de wind flink toe, 20-25 knopen. Het zeil sleurde Tara door de golven, die dan ook regelmatig over kwamen. Om 10 uur toch weer het tweede rif erin. Dat ging gesmeerd, ondanks golven en donker. We krijgen duidelijk wat meer ervaring. Daarna ging het allemaal iets rustiger, met de nadruk op iets. Van slapen is niet veel gekomen. De wind en de golven maakten zo'n kabaal en het schip rolde behoorlijk op de hoge golven. Geen moment was het gevaarlijk of ongecontroleerd. Tara en Sara (de stuurautomaat) deden het samen prima. Wij waren de onaangepasten. Omdat de koude wind van achter staat biedt de buiskap geen bescherming, we hebben dan ook de wachten beneden doorgebracht. Om het kwartier gaat de kookwekker af, daar zitten inmiddels braillepuntjes op zodat we blindelings in het donker de tijd in kunnen stellen. De wacht gaat naar buiten, controleert de stuurautomaat, koers en de omgeving op schepen zoals wij, zonder AIS. Daarvan zijn we er overigens nog geen een tegengekomen. Dan snel weer naar binnen. De zeeschepen die ook allemaal rond het puntje moeten volgen we trouw met AIS, één keer hebben we een tanker opgeroepen om even af te stemmen, de anderen gingen we ruim omheen.
Ook overdag koud, veel golven en wind en dus geen beesten. Een prachtig etmaalgemiddelde is wel het resultaat: 157 mijl.
Dat is voor mij het verschil met het zeilen wat we de afgelopen tijd hebben gedaan. Een oversteek is gaan en niet meer terug kunnen. Geen uitwijkmogelijkheden op dit traject, je moet het doen met wat je krijgt. De voldoening zit hem in het zo goed mogelijk zeilen, leven en de bestemming.
Wat ook een groot verschil is, is het ontbreken van "nieuws" hoe het met SNS is? Geen idee. Wat er speelt deze week in Nederland of de wereld? Geen idee. We leven even in een miniwereld van 30m2 met twee mensen. En dat gaat tot nu toe heel goed.
Nog ongeveer 390 mijl te gaan. Tot morgen,
Jacomine

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Dag 2 op zee – positie 23.57N en 17.30W

We raken ingeslingerd. We eten weer 3 keer per dag, slapen per persoon ongeveer 8 uur en poetsen keurig 2 keer per dag onze tanden. De wachten zijn omgekeerd, ik doe nu 'avonds van 8 tot 12 (eerst een filmpje) en 's nachts van 3 tot 6 en Jacomine doet de rest. Het gaat wel anders dan de afgelopen maanden, tegenwoordig zijn we binnen en doen we hazenslaapjes van een kwartier.
Het weer hadden we ons anders voorgesteld, geen zwembroek op het achterdek, maar dikke trui en lange broek. Zwaar bewolkt, windje 4, 5 soms 6, maar steeds schuin van achteren. We lopen op dubbel gereefd grootzeil een knoop of 6, dus dat gaat prima. Ander nadeel van dit weer is dat de zonnepanelen te weinig opleveren en dat dus de motor af en toe een uurtje aanmoet om stroom te draaien. Voordeel is dan weer dat we warm water hebben voor de douche. Want die charmante emmer met zout water op het achterdek blijft nog even in de bakskist.
Golfslag is vaak nog belangrijker dan wind. We hebben een wat langere deining die achterop komt. Gaat het harder waaien, dan neemt de golfhoogte ook snel toe. Andersom, als het minder hard gaat waaien, duurt het een uurtje voordat de golf weer in hoogte afneemt en maken we soms rare schuivers doordat de golven een duidelijke richting missen. Een op de honderd golven is ook een uitslover. Die zijn meestal 2 keer zo hoog als hun soortgenoten en ze zijn verraderlijk. Je bent er niet altijd op bedacht, dus het levert wel eens een omgevallen kop of een blauwe plek op.
Dolfijnen zien we regelmatig en we kunnen de soorten steeds beter onderscheiden. Dat gaat oa via de groepsgrootte. Schildpadden hebben we na de aanvaring van gisteren niet meer gezien. En we komen duidelijk dichter bij land, want er zijn steeds wel een paar vogels te zien. Voor de rest is het leeg, een enkele keer zien we op 4-5-6 mijl afstand een zeeschip.
Dagafstand 125 mijl, nog ongeveer 560 mijl te gaan, een dag of 4.
Roel.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Dag 1 op zee positie 25.55 N – 17.12 W

Het is 8 februari, 16.00 uur, precies een dag op zee en onze 28e trouwdag. Geen champagne vandaag.
Gistermorgen de laatste dingen op La Gomera: om 8 uur werden de boodschappen bezorgd, behalve het verse spul doen we hiermee tot Brazilë. Nog even dit nog even dat, de mast in voor inspectie. Alles opruimen wat met woonboot te maken heeft en zeilboot in de weg zit. De laatste weerkaarten, nog een keer de route, water tanken, diesel tanken. Post weg, uitklaren op het havenkantoor nog even bellen naar Nederland en dan lijnen los en gaan.
De eerste dag nemen we alle twee een paar lichte zeeziekte pillen, want het inslingeren vraagt even tijd.
Het is raar weer. Er hangt een wolk waar lichte regen uitval. De golven komen van alle kanten ( dat heeft weer te maken met de eilanden) en de pittige wind is nu eens NW, dan niets, dan NO. Ik heb er mijn handen vol aan. We varen bijna voor de wind met alleen het enkel gereefd grootzeil en boot rolt van links naar rechts op de golven. Bij een hoge golf gaan we erg schuin en krijgt Roel in zijn slaapzak de inhoud van de groente en fruit netjes boven zijn hoofd over zich uitgestort. Mmm ontwerpfoutje. Wat in de dagtochten prima gaat, gaat op zee niet altijd goed.
Gelukkig is hij nu wakker, want de wind trekt aan en we moeten gijpen. De NO wint het van de NW. Tot tegen tien uur ben ik alsmaar in de weer met de stuurautomaat en de wisselende wind. Net als ik moedeloos (en moe en licht zeeziek) begin te worden heb ik de boel in evenwicht. Nog 1 aanpassing tegen middernacht en daarna staat alles tot de volgende middag en zeilen we als een trein.
De eerste dag zit ik een beetje in de overleef stand: slapen, het wacht ritme, niet helemaal lekker, en alles kost moeite, zelfs het gewoon zitten en eten al helemaal. Ik vind de eerste nacht altijd moeilijk en deze oversteek hebben we geen maan, zodat alles erg donker is. Ons wachtritme is zo gegroeid dat ik de avond en tweede gedeelte van de nacht doe, maar dat betekent dat ik nu 7 á 8 uur in het donker vaar en Roel maar 5. De komende nacht draaien we een keer om.
Alles gaat verder goed en we lopen ruim 6 knopen per uur, de zon schijnt en zo tikken we de uren weg. Om ons heen niets dan water, op de plotter zien we enkele zeeschepen maar die zijn zo ver weg, dat we ze met het blote oog niet kunnen zien. En dat is wel zo rustig.
De zeedieren stand: 2 schildpadden, waarvan de laatste kop- en/of schildpijn heeft, want die kwam onder de boot vandaan. Net 5 dolfijnen bijna een uur om de boot: heerlijk spelen met ons, en twee meeuwachtigen. Vast de SubSahara Drieteenmeeuw of zo, want op die hoogte varen we nu.
De etmaal afstand was 150 zeemijl. Nog zo'n 700 mijl te gaan...... Tot de volgende update.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Canarische Eilanden en Nederland - 1 januari-7 februari

1januari – 7 februari – Tenrife-Nederland-la Gomera

Drakenboom in de Botanische tuin van Gran Canaria

We liggen heerlijk te dobberen in de zon in de haven van San Sebastian op la Gomera, het laatste Canarische Eiland wat we aandoen. En wat fijn dat we dit prachtige plekje voor het laatst hebben bewaard! La Gomera heeft geen internationaal vliegveld en is in alle opzichten prettig achtergebleven in vergelijking met Tenerife en Gran Canaria. Het is een klein overzichtelijk eiland waar de specialiteit bestaat uit vriendelijke mensen, een ontspannen sfeer en een prachtig wandelnetwerk. De bus rijdt af en toe langs de begin- en eindpunten, boekje mee en ontspannen wachten na de wandelingen dus.

Anouk met de buren Hans en Liesbeth aan de paella

Januari was een maand van uitersten.

Anouk was de eerste week aan boord en dat was super gezellig. Anouk had keihard gewerkt en kwam voor een relaxweekje. We hadden geluk: het was de meeste dagen lekker warm en zonnig: strand- en snorkelweer dus. En één dag slecht weer: filmpjes kijken en pyamadag! Bijna als thuis.

Daarna afscheid nemen van Las Palmas, onze fijne buren in de haven en de mensen op de taalschool. Na 6 weken ook een beetje thuis.

In Tenerife laten we Tara achter om een week naar Nederland te gaan, is dat naar huis? Gelukkig komen Frans en Tineke aan boord om voor Tara te zorgen/van te genieten als wij er niet zijn.

Winter in de Zeeuwse polders: prachtig!

Er ligt een dik pak sneeuw en ijs: wat een overgang. De volgende dag rijden we vroeg in de morgen door de Veluwe naar Deventer. Alles glinstert en schittert: wat is het prachtig.

Een vol programma, we zitten gelijk weer in de agenda's. Maar wat is het heerlijk om onze familie en enkelen van onze vrienden weer te zien. We rijden dik 1000 km, eten geen enkele keer “thuis”, praten en luisteren honderduit. We schuiven overal zo weer aan, dit is thuis. Tandarts, arts, duikkeuring, watersportwinkels etc. etc. De dagen vliegen voorbij. Als in een roes zitten we 1,5 week later in het vliegtuig terug naar Tenerife.

Veel tijd om over te schakelen krijgen we niet want de boot gaat de kant op voor onderhoud aan het onderwaterschip. We blijven aan boord wonen en dat is redelijk te doen. De haven is rommelig en alles gaat langzaam, onvoorspelbaar en met veel mankracht. Wij zitten duidelijk nog of weer in een Nederlands ritme, we willen door.

De laatste dag van januari zeilen we met een heerlijke wind en veel zon naar la Gomera. Als we buiten zijn valt alles van me af. Op la Gomera komt de rust. Ik realiseer mij nu pas hoe ik iedereen gemist heb de afgelopen maanden en hoe fijn het was om weer in Nederland te zijn en even bij te praten. Thuis is er nog: in Nederland én hier op de boot. Het afscheid was ook minder beladen “tot de volgende keer” klinkt heel anders. Ons prikbord hangt nu vol met foto's van mensen, sneeuw en ijs, ik hoef niet te kiezen.

Markt op La Gomera, lekker vers mee voor onderweg

Vanmiddag gaan we de Europa verlaten om op weg te gaan naar Senegal en Gambia aan de westkust van Afrika. 800 zeemijl varen zonder tussenstop.

In meerder opzichten voelt het alsof we deel één van de reis afsluiten en ons opmaken voor deel twee. We zijn straks een week onderweg, het langst wat we ooit op zee zijn geweest. Dus tijd genoeg voor een tussen evaluatie denken we. Als alles lukt gaan we onderweg op het blog verslag doen van de oversteek. Dus tot het volgende blog vanaf zee.

De Spaanse klas van de Taalschool in las Palmas

De nieuwe doorvoer van de ankerketting naar de bak

December 2012 Gran Canaria Kerstwens

Het "blog" is even op vakantie, maar natuurlijk wensen we iedereen wel hele fijne kerstdagen en een gezond en goed 2013 vanaf Gran Canaria.

We hebben het goed hier! Het klussen vordert gestaag en mijn kennis van het Spaans ook. Dat brengen we gelijk in praktijk in de zoektochten naar onderdelen, gereedschap en leveranciers.
Als het lekker weer is, gaan we 's middags naar het strand voor de siësta en zo gaat de tijd snel.
Het is zo anders om hier kerst te vieren. We missen de familie, vrienden, schaatsen, de kerst Allerhande en nog véél meer. Tegelijkertijd genieten we van de omgeving, het weer, de Spanjaarden en de contacten die we hier hebben.
Er zijn meer mensen zoals wij in de haven en met hen vieren we Kerst. Onder een palmboom, dat wel, maar het wordt vast gezellig.

Fijne dagen gewenst,
Roel en Jacomine

Video Lanzarote

Ditmaal de video met de 3 gezichten van Lanzarote: vulkanen, Manrique en wijn.

11 tot 28 november- Lanzarote

Agadir-Lanzarote is ongeveer 230 mijl/40 uur varen. We stoeien met de planning, want we willen graag met Jeroen naar Lanzarote, maar er zit ook aardig wat wind in het weerbericht. Wachten heeft niet zoveel zin, want daarachter zit geen wind (motoren) en nog wel veel golfslag (zeer onaangenaam) en daarna weer veel wind. Het is ook slecht voor te stellen dat er buiten windkracht 6+ staat. Agadir ligt in de luwte van de kaap, er is geen wind, de zon schijnt en het is warm en relaxed. Wij gaan eind van de dag de zee op met dubbelgereefd grootzeil en alles in gereedheid voor een eerste nacht met veel wind. Het voelt alsof je met winterkleren aan over het zomerstrand loopt.

Visitekaartje van Lanzarote: imposante kraters

Toch zijn we blij met de vooruitziende blik, het dubbele rif gaat er tot Lanzarote niet uit en ook de genua verruilen we na Kaap Rhir snel voor de kotter (ons tweede, kleine voorzeil). We hebben de wind schuin achter, de golven komen meer van opzij.

Ankeren bij Isla de la Graciosa, overkant is Lanzarote 

Mijn avondwacht is heftig. Pikdonker, de wind is vlagerig en de golven zijn hoog met af en toe brekers. Ik krijg de windvaan-stuurautomaat er niet goed op en stuur 3 uur met de hand. Ik ben voor het eerst blij dat ik niet alle golven kan zien. Het helpt om alleen maar te concentreren op de koers en de bewegingen van het schip. Na verloop van tijd herken ik toch patronen en gaat het sturen eigenlijk best goed. Als ik een grote golf voel komen, soms zie ik ze als een zwarte "muur" naast het schip, stuur ik wat op en rolt de golf onder het schip door. Niet opletten geeft meestal een klots water in je nek en dan leer je snel! We maken goede snelheden (soms wel 8 of 9 knopen) en dat is ook kicken! Roel lost mij af en we draaien de kotter helemaal weg. We lopen nog steeds 7 knopen en de stuurautomaat kan het nu wel aan. In de loop van de nacht nemen de wind en de golven af, helemaal volgens de voorspelling. We zeilen verder probleemloos en snel naar Lanzarote, alles onder zeil en af en toe aangestaard door een schildpad. De eerste keer dat we ze zien! Ik heb de volgende dag spierpijn van het sturen, maar ben toch blij dat het zo gegaan is. Ik weet nu dat ik zo lang op de hand kan sturen in deze omstandigheden en dat geeft vertrouwen. Jeroen is de reis flink zeeziek en knapt pas weer op met een antizeeziekte pleister achter zijn oor. Van de pleister wordt je ook suf, dus we zijn blij als we 's morgens vroeg aankomen bij het kleine eilandje boven Lanzarote: Isla de la Graciosa.

de Groene Vallei, Lanzarote

Het anker zakt omlaag in 10 meter diep water, zo helder dat we het op de bodem zien liggen. We zien hoe een tong de ankerketting  probeert te ontwijken en hoe 10.000 kleine visjes zich verdedigen tegen indringers. Het water is 23 graden, zon, strandje, vulkaan met enorme krater. Een zandbakdorpje zonder wegen of auto's. Een internet cafe wat nooit open is, maar waar ze het internet wel aan laten staan. De lekkerste tapas die je je kunt wensen en 3 personen incl. drinken voor 30 euro. Hmmm, hier even bijkomen en opladen.

Later verkennen we Lanzarote vanuit de hoofdstad Arrecife met de auto. Een dag natuur en vulkaan wonderen, een dag wijn en eten, een dag bijzondere architectuur van Lanzarote's bekendste inwoner Cesar Manrique. Ik had mij Lanzarote als doods voorgesteld met al het gestolde vulkaangeweld, maar het is een bijzonder en mooi eiland. De natuur zelf speelt daarin de hoofrol. Het is aan de Manrique te danken dat de touristen "industrie" dat niet verknald heeft. De Natuur is zo gebleven en de voorzieningen voor touristen zijn er op een smaakvolle en niet storende manier omheen gedrapeerd. Er is geen lelijk flatgebouw te zien, geen grote reclameborden, geen schreeuwerige kleuren, niets. De "attracties " zijn echt heel mooi en met veel gevoel voor detail uitgevoerd. Zefs de bushokjes zijn artistiek. Geweldig vond ik de Water Grot, een onderwatermeertje in een lavatunnel met duizenden piepkleine blinde witte krabbetjes. En een theater met 600 zitplaatsen......

Cueva del Agua, het zeewater loopt ondergronds naar binnen

Heerlijk eten we tot twee maal toe in restaurant Lilium in Arrecife. Locale producten en uitstekende locale wijn.
Na 10 fijne dagen gaat Jeroen weer naar Engeland. Het is vreemd afscheid te nemen zonder te weten wanneer we elkaar weer zullen zien. Gelukkig is er mail en skype.

Wij zeilen door naar Marina Rubicon in het zuiden van Lanzarote, onderdeel van een groot touristencomplex bij Playa Blanca. Geheel in stijl met de mensen om ons heen, komen we bijna een hele week het complex niet af. Hoogtepunt van de dag is hardlopen naar de bejaarden-speeltuin aan de boulevard, waar we met uizicht op zee onze oefeningen doen. Of een wandeling naar het strand waar iedereen zich spontaan aansluit: gekleden, half gekleden en ongekleden liggen keurig gesorteerd.

Wijn proeven bij la Grifa en Stratus

We klussen, wassen, naaien, poetsen en kletsen met de buren op de steiger. Deens, Engels, Pools, Nederlands etc. We eten samen, zingen en er wordt gitaar gespeeld. We blijven nog maar een nachtje.
Na het vertrek 3 x uitgesteld te hebben hakt het weer de knoop door. Er komt een depressie deze kant op: NU of nog een week Marina Rubicon? NU!  Er moet nog wat gedaan worden en we hebben behoefte aan een groen blaadje na al het lavazwart.

In een lange, pittige dagtocht zeilen we naar Las Palmas op Gran Canaria. Net op tijd want de dagen daarna is er veel wind en matig weer.

Schuren van loszittende verf op onmogelijke plekjes

We nemen even een time out van het vakantie leven en gaan aan het werk. En hoe gek het ook klinkt, we hebben er alletwee zin in. Ik ga naar Spaanse les: oef, de eerste dag om 8 uur beginnen met een test! Roel gaat aan de slag met onze "hoofdpijn dossiers": de ankerbak en de witte verf. Ook oef, want het begint met schuren.
Daarnaast hebben we nog veel op onze "te doen" lijst staan voor we in februari naar Afrika kunnen.
December wordt een werkmaand, janauri bezoek maand: dochter Anouk komt en wij gaan een week familie bezoeken.
Het blog gaat ook twee maanden met vakantie, tenzij er iets bijzonders te melden is.
Half februari pakken we de draad in ieder geval weer op als we de Canarische Eilanden verlaten en richting Afrika gaan.

Lekkere hapjes in restaurant Lilium

BBQ op vulkaankracht in restaurant El Diable

Wijnbouw, de ranken worden beschermd tegen zon en wind