woensdag 1 april 2020

Geïsoleerd op Espirito Santo eiland - maart

Waar schrijf je een blog over als je in "zelf isolatie" bent? Niet over de interessante ontmoetingen of de spannende reisverhalen. De boekhandel in het centrum van La Paz is al dicht vanwege het Corona virus, dus ook geen boeken over de omgeving. Gelukkig vinden we in een watersportwinkel wel een zeilgids van de Zee van Cortez, dat geeft houvast op onze omzwervingen hier. We kopen ook een jaarpas voor de Nationale Parken en krijgen er een boekje bij met wandelingen op een paar onbewoonde eilanden. Verse groenten en fruit en natúúrlijk 2 pakken wc rollen en we kunnen ons afsluiten van de bewoonde wereld.

Dit seizoen hebben we een kleine satelliet verbinding op de boot (Iridium go!) waarmee we mail, weer en nieuws binnen kunnen halen. Zo lezen we iedere dag de koppen van Nu.nl en als we geduldig wachten krijgen we ook de achterliggende tekst. We zijn nog nooit zoveel bezig geweest met het wel en wee in Nederland en de rest van de wereld als deze weken. Bezorgdheid om onze familie en vrienden natuurlijk, maar ook hoe het ons als land en wereld vergaat. Een paar dagen na onze beslissing om voorlopig hier te blijven gaan alle grenzen dicht, we staan erachter, maar het geeft toch een onbehaaglijk gevoel. Soms voelt het verstandig om hier te zijn en dan weer voelt het als spijbelen of voelen we ons opgesloten. Onzeker, dat is het zeker, maar dat geldt voor veel mensen over de hele wereld, zelfs als je in je eigen huis zit.

We merken dat veel jachten hier al jaren rondvaren en met de marifoon (de zeetelefoon waarmee je andere schepen/havens dichtbij op kunt roepen) houden ze contact met elkaar. In La Paz is er 's morgens vroeg een "netje' om 8.00 met daarin weer, wetenswaardigheden en uitwisseling van noodzakelijk informatie, deze dagen ook het aantal corona gevallen in de omgeving (erg weinig). Iedereen kent iedereen en wij kennen nog niemand, maar worden van harte welkom geheten. Ook krijgen we informatie over waar een goede plek zou kunnen zijn om de boot veilig te stallen in het orkaan seizoen wat begin juni weer van start gaat. Op de eilanden zijn er meestal meerdere boten in een baaitje, maar iedereen blijft op zichzelf, een hele nieuwe ervaring! Daar zullen we het even mee moeten doen.

Vlakbij La Paz zijn de onbewoonde eilanden Espirito Santo en Isla Partida, goed voor de eerste twee weken. De ankerplekken zijn prachtig. De eilanden zijn rotsachtig van vulkanische steen en meest in rode, oker en aardachtige tinten. Het erosieproces lijkt al enige miljoenen jaren aan de gang wat het uiterlijk van de wanden erg boeiend maakt. Sommige lagen zijn harder, andere hebben kegelvormen, weer andere slijten geleidelijk af in prachtige welvende roze en rode vormen. In de kommetjes van de inhammen is het ondiep met turkoois water en witte strandjes. Tussen de rotsen groeien enorme aloë's en cactussen. Sommigen zijn als een boom, of kaarsrecht of een warrige bos cactustakken dicht bij de grond. Het ergst voor het wandelen zijn de enorme christusdoorns met hun lage brede kruinen. In de ravijnen vinden we een soort vijg en andere bessenplanten. Het weer is afwisselend warm of voorjaarsachtig afhankelijk van de windrichting, en kurkdroog
Iedere dag proberen we een wandeling te maken op het strand of in rivierbeddingen naar boven. Aan de enorme rotsblokken en droge 'watervallen' die uitgesleten zijn moet het hier bij tijd en wijlen waanzinnig hard regenen. Het zijn klauterpartijen, in Nederland zou het geen wandeling heten maar een parcours vol gevaren met een groot hek eromheen en waarschuwingsborden.
We zien steeds andere dieren, chipmunks, een gestreepte kleine grondeekhoorn, een paar slangetjes, een schorpioen, bijna doorzichtig, en veel hagedissen van verschillende afmetingen en kleuren. De grootste leek ons wel 40 cm lang, met een mooie groene tekening. Stilzitten voor een foto is er helaas niet bij. Ook tientallen vlinders en andere insecten.
De vogels spannen de kroon en de pelikanen voorop. De laatsten zijn dol op de ondiepe baaien en vissen daar soms met tientallen tegelijk vlak bij de boot. Het is een fascinerend gezicht om ze zich naar beneden te zien storten. Vlak voor het water strekken ze hun snavel uit tot een lans en trekken hun lange vleugels in, een gevaarlijke torpedo, en ze komen bijna altijd boven met een vis in hun bek. Voor zulke grote vogels is het verrassend hoe makkelijk ze opstijgen uit het water. Ze lijken vooral actief aan het eind van de middag en geven dan ware vliegshows.
De grote fregatvogels hebben een heel andere tactiek. Zij kunnen alleen wegvliegen als ze zich van een hoge rotsrand afzetten en zijn dan ook ware evenwichtskunstenaars boven het water. Met hun lange vleugels en super beweeglijke staart blijven ze net boven het water om toch te kunnen vissen. Liever nog pakken ze het eten af van kleinere vogels, maar bij pelikanen hebben ze daarmee geen succes en dus moeten ze het hier zelf doen. Een enkele meeuw of stern, hoog in de lucht de kalkoengieren en als we geluk hebben zien we een visarend.
Tijdens de wandelingen zien we weer heel andere planten en vogels. De ontmoeting met een grote uil is heel verrassend, maar ook de specht die zich gespecialiseerd heeft in cactussen en kleine vogels die helemaal aangepast zijn aan het droge hete klimaat.
Zo is er toch nog veel te ontdekken in de omgeving en vinden de dagen een ritme.

Sterkte voor jullie allemaal!





























zaterdag 21 maart 2020

Vaarplan gewijziigd! - maart

Even een snelle update, want mijn blog activiteiten laten te wensen over! We zijn weer onderweg met Tara en liggen voor anker bij La Paz in Mexico. Dit zou onze laatste plaats in Noord Amerika zijn voor de oversteek door de Pacific naar Australië. De afgelopen dagen heeft het nieuws ons echter ingehaald. We kunnen Mexico niet meer uit, of ergens anders enig land in. We hadden al twijfels of we in deze onzekere tijden wel 6 maanden rond wilden varen in een gebied met zo weinig medische mogelijkheden, die knoop is nu doorgehakt. We blijven in Mexico.

Er zijn slechtere plaatsen om in quarantaine te gaan. Het weer is heerlijk, het wordt voorjaar hier. We gaan vanmiddag, als de gastank gevuld is, naar het eiland Espirito Santo vlakbij, een prachtig natuurgebied en toch afgelegen omdat alle activiteiten stilliggen. We gaan minstens 2 weken in zelf quarantaine, al heeft La Paz tot nu geen geconstateerde gevallen van Corona. Heel Baja California is nog tamelijk rustig, maar we weten van het dagelijkse nieuws uit omliggende landen en Nederland hoe snel dat kan veranderen. Scholen en de meeste restaurants gaan dicht. Niet allemaal? Nee, want veel mensen kunnen hier zelf niet koken en zijn aangewezen op de kleine restaurants voor hun maaltijden.
Wij hadden al voor 5 maanden eten aan boord, dus hamsteren hoeven we niet te doen ;-)
De rust is echter niet van lange duur. Over een paar maanden start hier het orkaan seizoen en we moeten een veilig heenkomen zoeken voor Tara. We hebben ons niet verdiept in dit gebied, maar doen dat nu alsnog. Wat wij dan gaan of kunnen doen is nog onduidelijk....

Heel veel sterkte voor jullie allemaal, we hopen dat het corona virus jullie (en ons) bespaard blijft.

Om de moed erin te houden sturen we een video van jonge walvishaaien, onze buren  in in de baai van La Paz.


zondag 8 maart 2020

Bling in Las Vegas, Death Valley - oktober

Wat een contrast om in Las Vegas aan te komen na alle natuur van de laatste weken. Midden in de woestijn rijzen torenhoge flatgebouwen op. Neon reclames flitsen aan en uit, alles is blits hier. We lopen over “the strip” de hoofdstraat tussen de grote hotels. Het is een soort wonderland, waarin we van Venetië met gondels en gondeliers, langs de Eiffeltoren naar het Bellacio hotel lopen, met een fantastische waterorgel show op muziek in de vijver voor het hotel. Er is een hotel met een vulkaan voor de deur met spectaculaire uitbarstingen en vuurpoelen die spontaan beginnen te branden, verderop een tropische tuin met flamingo's, daar een Indiase tuin met baldakijnen en opgezette tijgers, je kunt het zo gek niet bedenken of het is hier op loopafstand. Wat ik heel opvallend vind is dat we zoveel verschillende mensen tegenkomen. 
Oud en jong, dik en dun, alle denkbare huidskleuren en nationaliteiten, super chique mensen in avondkleding die zich met limousine en volgehangen met sieraden af laten zetten, maar ook gezinnen die hun eigen eten en een sixpack bier meegenomen hebben. Er zijn mannen verkleed als vrouwen en omgekeerd, bijna naakte dames als engeltjes waarmee je op de foto kunt en er is van alles te koop. We nemen een kijkje in de casino's op de begane grond van de hotels, maar de mensen daar vind ik er niet erg blij uitzien. De fiches vliegen over de tafels, gespannen en vermoeide blikken volgen het harkje van de croupier. Het lokt niet aan om daar tussen te gaan zitten. Vanuit de Eiffeltoren schijn je een geweldig uitzicht op “the strip” te hebben, we mogen best even kijken en krijgen een rondleiding langs de open keukens (fantastisch) en worden in het restaurant aan de bar geparkeerd. We hebben geen reservering en ik betwijfel of onze portemonnee wel bestand is tegen het prijsniveau van de menukaart, maar een glas champagne om te vieren dat we hier zijn is feestelijk, en het uitzicht is overigens echt erg leuk.

Roel vindt Las Vegas helemaal niets en is blij dat we de volgende dag de woestijn van Death Valley in rijden. De temperaturen zijn mild, we kunnen in de duinen lopen, zomers is het hier zo heet dat je de auto bijna niet uit kunt. De warmste temperatuur ooit gemeten op aarde was 56,7 ºC op 10 juli 1913 in Death Valley. De vallei lag wel op de route naar de goudvelden verderop, dus de goudzoekers, hun goud en bevoorrading moesten hier doorheen. Er is hier veel afgezien en de naam spreekt boekdelen. Het is een woest gebied, met zoutpannen van een zee van lang geleden, duinen, kale hellingen en scherpe bergen in rood, bruin en gele tinten.

We rijden verder langs de oostkant van de Sierra Nevada. Ik heb nog een kleine hoop dat we het bos van de Patriarchen kunnen bezoeken, met oeroude Bristlecone Pine bomen, eentje van bijna 5000 jaar oud, maar de omweg neemt teveel tijd in beslag. De bomen leven niet voor niets nog steeds, ze staan in een afgelegen gebied hoog in de bergen. Een camping bij een natuurlijke warm waterbron aan de voet van de bergen is een goede troost. De Tioga pas naar Yosemite is nog steeds open en de kans om nog een keer door het park te rijden laten we niet liggen. De camping en winkel bij Tuolumne Meadows zijn al ontruimd voor de winter en zullen pas begin juli volgend jaar weer open gaan. Het is er uitgestorven. Ik denk aan alle pakketten voor de Pacific Crest lopers die hier in het postkantoortje klaar stonden half september, hoe zou het hen vergaan zijn? We stoppen bij het Tenaya meer, wat een stilte en prachtige natuur. Ik stel de terugkeer zo lang mogelijk uit, we maken nog een flinke middag wandeling naar de reuzen sequioa's van Tuolumne grove, maar dan zit het er toch echt op. Die avond slapen we heerlijk aan boord van Tara in Emeryville.





















maandag 30 december 2019

Engelen en Condors in Zion Park - oktober

Het blog loopt achter, maar de tijd niet! Een heel goed 2020 gewenst, ruimte, gezondheid en wind in de rug...
en...jullie hebben nog een staartje van de auto trip door 'ons' stukje van de VS tegoed. Ik neem mij voor mijn blog leven te beteren ;-)

Van Bryce Canyon is het maar een paar uur rijden naar Zion National Park, nummer drie op de lijst van meest populaire parken in de US. Het is eigenlijk een vrij klein park, een spleet in de hoogvlaktes waar ook Bryce deel van uitmaakt. In de verste hoek van de kloof stroomt de Virgin rivier naar beneden. De rotsen zijn daar zo hard dat de rivier een smalle spleet gevormd heeft van 800 meter diep waarna de rivier uitmondt in de vallei van Zion. De rotsen links en rechts van de vallei zijn wit en rood en hebben de meest mooie vormen. 
Mukuntuweap noemen de lokale Paiute indianen het, een vruchtbare en heilige plek. Toen de mormonen zich hier vestigden rond 1850 dachten ze aangekomen te zijn in het beloofde land, zo mooi, groen en vruchtbaar was het en ze noemden het Zion. Ook de rotsformaties kregen Bijbelse namen. De Virgin rivier, die leven brengt in de vallei, bleek alleen een onbetrouwbare bondgenoot voor boeren. Door de manier waarop het land gevormd is, kan regenval in de wijde omgeving zorgen voor een pijlsnelle, metershoge vloed. De rivier sleurt dan alles mee in haar pad. Het aantal Mormonen nam af en de betekenis van Zion voor de toerist nam na 1900 langzaam toe. In een groot werkgelegenheids-project in 1930 werd aan de oost kant een lange tunnel gemaakt door de bergen die een aansluiting mogelijk maakt naar de wegen daar, Zion was nu van twee kanten bereikbaar.

Wij komen uit het oosten en na grasvlaktes met een kudde Bizons kronkelt de weg langzaam tussen de bergen door. En wat een vreemde bergen! Ze zijn spierwit en het lijkt of iemand er met een liniaal een ruitjes patroon op heeft getekend. We zien versteende duinen uit van miljoenen jaar geleden. De kruisende winden legden het zand neer in verschillende richtingen, water trok de verticale lijnen en wij zien een bijzonder natuurfenomeen. Dat doen we vanuit de file en het is hier erg warm in vergelijking met Bryce. Snel eruit voor de eerste wandeling, het canyon overlook trail. Een korte, maar wel met een prachtig uitzicht op deze kant van he park. We klauteren over rotsblokken en ruwe stenen trappen naar boven. Aan de linkerkant zien we de auto's de kilometerslange tunnel in verdwijnen en diep beneden ons er weer uitkomen, waar ze als mieren achter elkaar aan rijden. Het zou zomaar kunnen dat de National Parks ooit aan hun eigen succes ten onder gaan, teveel mensen op te weinig natuur. De camping is prima en in de vallei biedt een uitstekende busservice om de 10 minuten een aansluiting, auto's moet je hier thuislaten. De ondergaande zon is prachtig op de rotswanden, de dagtoeristen zijn naar huis, het kampvuur brandt en 's nachts horen we huilende coyotes langs de rivier trekken op zoek naar voedsel.
Zion heeft twee wandelingen die boven aan ieders lijstje staan. The Narrows, waar je in de rivier stroomopwaarts loopt door het smalle pad wat ze uitgesleten heeft. Links en rechts torenhoge gladde stenen wanden. De andere super wandeling is Angels Landing, een pad zigzagt naar boven en het laatste deel loop je langs kettingen over een smalle “brug” met aan weerszijden honderden meters afgrond naar een klein plateau van waaruit je rondom zicht hebt op de vallei.
Het water in de rivier is rond de 8 ºC, de wandeling duurt rond de 5 uur, mmm. Zo stoer zijn we echt niet, maar de verhuur outdoor winkel biedt uitkomst. Gewapend met neopreen schoenen, een waterdichte tuinbroek en een lange stok staan we 's morgens vroeg klaar bij de bus. Iedere keer dat we de vallei doorrijden met de bus zien we nieuwe dingen, herten, vogels, bergbeklimmers, na een keer of 10 kunnen we zelfs het geluidsbandje dromen, maar het uitzicht op de rotsformaties zelf blijft onveranderlijk spectaculair.
De Narrows delen we met een paar voege vogels, de meeste bezoekers lopen trouwens toch niet verder dan een paar honderd meter in de rivier voor ze omdraaien. Aan het begin zien we een soort hangende tuinen die zich vastgeklampt hebben aan de rotsen. Sierlijke varens en ander teer groen. Snel daarna worden de wanden glad en loodrecht. Het is een bijzondere en pittige wandeling omdat we steeds tegen de stroom inlopen over grind en gladde stenen onder water. Soms enkel diep soms bijna tot het middel, de lange stok bewijst ons goede diensten om het evenwicht te bewaren. Op een paar plekken schijnt de zon de smalle spleet in tussen de rotsen, een prachtig schouwspel. We keren na een paar uur om als het water niveau boven de rand van mijn broek dreigt te komen. 
Stroomafwaarts loopt nu zo ontspannen. Ik heb zelfs tijd om vogels te kijken en ben helemaal blij als ik een waterspreeuw (American Dipper) zie die half onderwater op zoek is naar eten. Zo'n grappig gezicht. In de bus vertelt de buschauffeur dat er bij “de grote bocht” een echtpaar Californische Condors hun jong heeft uitgebroed, ik kijk al weken uit naar de condor en ze zitten hier op een randje! Omgekleed, opgewarmd en met verrekijker ga ik terug. Een vrijwilliger houdt iedere dag vanaf de busstop de wacht over het jong aan de overkant van de rivier. De condors waren 1987 bijna uitgestorven, door een broedprogramma met de laatste 22 exemplaren leven er nu weer enkele tientallen in het wild. Dit condor echtpaar in Zion heeft al twee keer eerder een jong gehad, beiden keren is het neergestort bij de eerste vliegpogingen. Het (derde) jong heeft de eerste keer vliegen overleefd, maar het blijft een kritieke fase in zijn of haar leven. 
Het is al laat in de middag en ik kan nog net moeder en jong naast elkaar zien zitten op het randje hoog in de rotsen, ver bij de coyotes vandaan. Het is steenkoud bij de busstop en ik heb bewondering voor de vrijwilligster die hier de hele dag gestaan heeft met de telescoop om bezoekers mee te laten genieten van dit schouwspel. Ze blijven dat doen tot het jong uitgevlogen is en kan cirkelen, al wordt het daarna nog maanden ondersteunt door de ouders met voedsel.
Zonsondergang, maan en coyotes, zonsopkomst met tere kleuren en een vroege wandeling vanaf de camping door een kloof naar boven. We lopen letterlijk door verschillende klimaten, met steeds andere planten, struiken en bloemen. Het is heerlijk weer om te lopen en een wandeling die in geen enkele top voorkomt heeft ook voordelen merken we, de rust straalt er vanaf.
Nu dan Angels Landing? Ik heb een Youtube-fimpje bekeken als voorbereiding, misschien had ik dat beter niet kunnen doen. De wandeling naar boven is geen enkel probleem, de conditie is prima. Maar bij de ketting gaat mijn lijf in verzet, “ben je gek”, “heb je wel gezien hoe smal het pad, hoe diep de afgrond” klinkt het in mijn hoofd. Ik ga toch een stukje verder naar boven, maar als Roel over het randje klimt laat ik mij weer naar beneden glijden. Scout uitkijkpunt is voor mij ver genoeg, ook mooi uitzicht toch? Roel loopt ook niet helemaal naar Angels Landing, het is erg druk op het één richting stukje en hij wil mij niet zo lang laten wachten. Ik heb natuurlijk toch spijt dat ik niet verder gekomen ben, maar voor hoogtes zal ik moeten oefenen, daar ben ik nu wel achter. Zelfs fit en sterk wil niet zeggen dat het stemmetje in mijn hoofd mijn spieren niet kan verslappen en mijn hart op hol doet slaan.

De volgende dag, na het opbreken van de tent, ga ik nog een keer terug om de Condors te zien. Ze zitten nu alle drie op het randje en jong krijgt vleugel training, keer op keer wappert hij op het randje met zijn enorme vleugels. Pa en moe stappen wat heen en weer om hun kind. Hoe zouden ze hun jong toespreken? Moeder vliegt naar een rots verderop, “kijk zo moet dat”. Maar ik krijg het vliegende jong niet te zien, hij of zij oefent nog even verder. Een verstandig dier, want het leeft nu, maanden later, nog steeds. De grootste vogel van Noord Amerika, een spanwijdte van 3 meter, bijna verdwenen van de aarde, wat een buitenkans om die in het wild te zien! Roel heeft de krant uit als ik terugkom. We stappen in op weg naar het volgende avontuur: Las Vegas, here we come!









 














donderdag 28 november 2019

Hoodoos en sprookjes in Bryce Canyon - oktober


De Grand Canyon blijft ons nog lang nabij, we rijden twee halve dagen langs de kloof om naar het volgende park te gaan, alleen dat geeft al een indruk hoe uitgestrekt dit gebied is. We overnachten in Moenkopi in Navajo en Hopi indianen gebied en realiseren ons nu pas dat het een dimensie is waar we weinig van weten. Ons reisschema voorziet niet in culturele tours, dus dat blijft op het verlanglijstje staan. Ik kan me altijd erg verheugen op een nachtje in een hotel, een douche voor jezelf en grote hagelwitte handdoeken zijn verrukkelijk. Het overnachten zelf is minder. De kamers ruiken naar spuitbussen die vast opschriften hebben als “frisse morgen”maar ik vermoed dat de maker nog nooit 's morgens vroeg buiten is geweest. Het is er warm, de ramen kunnen niet open en de airco maakt een brommend geluid. Het bed is zo dik dat ik niet met mijn voeten bij de grond kom, maar geef mij maar een luchtbed in een tentje met maan en uil.
De tweede dag steken we de Grand Canyon over bij de Glen Canyon stuwdam en gaan we in de richting van Bryce Canyon. Eigenlijk is het geen kloof maar met 2900 meter het hoogste punt van de Grand Staircase Escalante. Ooit was hier een immens groot plateau wat door de beweging van de continenten opgedrukt is en in stukken uiteen gebroken. De Staircase oftewel trap is een gedeelte van die gebroken plaat wat langzaam opgedrukt is en in verschillende lagen zichtbaar is als je urenlang naar boven rijdt. Deze lagen zijn allemaal jonger dan de lagen die we in de Grand Canyon zagen en verschillend van kleur. We passeren de Chocolate Cliffs die eruit zien als poten van enorme olifanten, de Vermillion Cliffs in stralende rode kleuren, de White Cliffs waar het gesteente lijkt op gerezen oliebollendeeg, ronde vormen met luchtbellen en donkere “krenten”, de Grey Cliffs en dan uiteindelijk het prachtige roze gesteente van de Bryce Canyon. 
De camping ligt in het bos op het plateau en de tent is snel opgezet, maar hier zie je niets van Bryce dus we rijden de 18 mijl scenic drive naar het uiterste puntje van het park met uitkijkpunten onderweg. We kijken kilometers ver weg over de traptreden waar we eerder reden. Aan de andere kant zijn vergelijkbare plateaus van de oorspronkelijke vlakte. De kleuren van het gesteente zijn erg mooi en ieder uitkijkpunt heeft weer een andere hoek. Op het eindpunt lopen we de Bristle Cone wandeling. Sinds ons bezoek aan de Giant Sequoia's ben ik al op zoek naar deze bomen, het zijn de oudsten op de hele wereld, enkele Bristle Cones in Californië zijn 5000 jaar oud! Het is een heel gezoek, want onwillekeurig zoek ik naar een boom die de schoonheid van de sequoia's overtreft en het blijkt lastig om deze overlevingskampioen te zien in het gehavende, gedraaide, stakerige boompje dat we vinden op de rand van de klif. 
Later zien we er meer en de schoonheid zit duidelijk meer in het aanpassingsvermogen en de overlevingsdrang van deze boom dan in uiterlijk. Nu groeit hij ook op plekken waar niet veel andere schepsels het volhouden, hoog, droog, extreem koud/warm en rotsige bodem dus schoonheid is ondergeschikt. De Bristle Cone die we hier zien is 'maar' geschat op 1600 jaar oud, een jeugdig type.

Op de terugweg gaan we naar Sunsetpoint, om het amfitheater te zien, het hart van Bryce Canyon.
Onze eerste blik in het amfitheater is ongelofelijk. Het is een halfronde uitsparing in de rand met duizenden “standbeelden” in roze en rode steen, hoodoo's genoemd. Ze staan in kolossale rijen naast en achter achter elkaar, aflopend naar beneden. 

Het doet ons denken aan het terracotta leger in China, waar de soldaten ook allemaal verschillende gezichten hadden en zo is ook hier geen enkele hoodoo hetzelfde. De kleuren gloeien na in het late zonlicht, de schaduwen geven diepte, in het vlakke deel tussen de hoodoo's groeien enkele bomen, het is een prachtig gezicht.

Bryce Canyon was allang bekend bij de lokale indianen als een bijzondere plek, maar zijn huidige naam heeft hij gekregen door een van de eerste settlers in het gebied, scheepstimmerman Ebenezer Bryce uit Schotland. In 1850 - hij was toen 18 jaar - trouwde hij Mary Ann Park en als mormoon bekeerd werden zij uitgezonden naar Utah om nieuwe gemeenschappen te stichten. Een van de woonplaatsen was nabij Bryce Canyon in 1876, hij legde een weg aan en kwam hier om hout te halen voor zijn bouwprojecten. 
In de volksmond werd het toen Bryce's Canyon. Met zijn gezin trok hij in 1880 al weer naar de volgende plek om een nieuw dorpje te stichten. Een hard leven en toch bracht hij en Mary 12 kinderen groot. In Pine Valley staat het oudste Mormoonse kerkje in Utah, het is in 1868 door Bryce gebouwd en wordt nog steeds gebruikt. Een vruchtbaar leven.

In ieder park is wel een wandeling het hoogtepunt, zo ook hier, de Queens Garden gecombineerd met Navajo Loop. We dalen af via een zigzag weg tot we tussen de hoodoos lopen. Het is alsof we in een sprookje van duizend en één nacht rondlopen. Waar de Grand Canyon stoere kastelen en burchten had, zijn we hier beland in een een stad van verfijnde paleizen en siertuinen. Natuurlijke wachttorens en poorten openen zich voor steeds weer een nieuw paleis.
Sommige hoodoos doen mij denken aan statige hofdames met hoepel rokken. Al die rotsen slijten langzaam af, door de hoge ligging vriest het rond 200 nachten per jaar en overdag brandt de zon. Tussen de paleizen door liggen uitgestrekte, golvende zandduinen in rode, roze en gele tinten. In de vallei is schaduw en plaats om te zitten en de omgeving op ons in te laten werken. De terugweg lopen we door Wall Street, tussen indrukwekkend hoge rotsen door. In het midden staan dan toch weer bomen die er boven uit groeien, waarschijnlijk beschut door de rotsen. Als we na een paar uur weer boven op de rand komen is het druk geworden. Tourbussen ontladen hun gasten die 20 minuten op de rand mogen lopen, het parkeerterrein staat vol. Bij de tent is het stil, zoals steeds en erg prettig. 
Roel neemt een middag vrij om te lezen maar ik voel mij als Rupsje nooit genoeg in Amerika, er lonkt nog een nieuwe hapje. Ik loop een wandeling die inspannend is volgens de folder, maar Fairytale heet. Sprookjesachtig is een goede benaming en ik kom maar een paar wandelaars tegen. Iedere stap is opletten op het losse grind én genieten van de omgeving. Ik wandel door een droge rivierbedding tot bij een rotsformatie die de Towerbridge heet, de gelijkenis is treffend. Het is stil hier, het is ook fijn om even alleen te zijn, mijn eigen pad te lopen. Ik zie een Clark's Nutcracker zijn pijnboompitjes verstoppen tussen de wortels van een boom, een van de vogels waar ik naar uitkeek, dus mijn dag is weer helemaal goed. 
De zonsondergang als afsluiting valt tegen, de zon gaat onder in het bos, later op de avond nog terug voor het maanlicht, viel ook tegen, te weinig licht. Maar de natuur heeft veel te bieden, de volgende morgen met zonsopkomst is het prachtig om op de rand te staan en eerst de vlakte en daarna de hoodoos langzaam te zien kleuren in het vroege licht. Het is ook ons afscheid van Bryce, wat een fantastisch mooi park. We pakken de tent in, een kop koffie en dan gaan we afdalen op de trap naar het Zion Park, een korte rit vandaag, dus wordt vervolgd.