dinsdag 7 juli 2020

Weer veilig in Nederland - juni


Vanuit Bahia Concepcion steken we in een nacht over naar San Carlos op het vaste land, afwisselend zeilend en motorzeilend. Het is stil op het water, alleen een paar kleine vissersboten kruisen ons pad. Een blauwvoet booby vaart de hele nacht met ons mee op de preekstoel. We gaan verschillende keren overstag om de wind te volgen, rollen het zeil in en uit, maar hij of zij blijft stoïcijns zitten, vastgeklemd op de roestvrijstalen buis. We vragen ons af of de vogel de volgende dag gedesoriënteerd is als hij opeens wakker wordt op het vaste land. We zien daar geen blauwvoet boobys. We zullen het niet weten. Na enig aandringen van onze kant vlieg hij weg en we hebben hem niet meer gezien. 

San Carlos is een “resort” plaatsje. Rijke Canadezen en Amerikanen hebben hier prachtige huizen gebouwd voor vakanties in de koude donkere winters van het noorden. Het is nu rustig op enkele Mexicaanse families na die een huis hebben, of er een huren. We liggen een paar dagen in de baai, heerlijk om te zwemmen en te snorkelen, want het begint al flink warm te worden. Vlakbij ligt de industrie stad Guaymas. De verlichting van beide stadjes zorg ervoor dat er 's avonds bijna geen ster meer te zien is, dus we zijn duidelijk weer in de bewoonde wereld. Iedereen houdt zich redelijk netjes aan de corona protocollen: afstand houden, extra hygiëne maatregelen en mondkapjes worden veelvuldig gedragen. In de winkels en restaurants zijn mondkapjes verplicht, zeker voor het personeel. Koks hebben zelfs schermen voor.

Onze gedachten zijn echter niet meer op de omgeving gericht, maar op het vertrek naar Nederland. We konden probleemloos tickets boeken van Guaymas naar Mexico City en direct door naar Amsterdam, maar het blijft spannend. Het aantal Corona gevallen in Mexico is aan het oplopen, als we maar geen code rood krijgen. We maken Tara schoon en varen naar Guaymas om haar op de kant te zetten. Het is een groot terrein met muren erom heen en we komen meerdere bekende boten tegen. Eenmaal op de kant blijkt dat een van de singels de verf van de romp beschadigd heeft. Ik heb net getekend dat we alle schade accepteren bij het in en uit het water halen, dus ook deze tegenvaller moeten we zelf oplossen.

Het is ongelofelijk heet op de boot en het terrein is een en al stof. In de kajuit is het om 10 uur 's morgens al boven de 35 graden. We dekken alle ramen af met zonwerend folie, prepareren 3 motoren en de watermaker voor langdurig verblijf in de tropen en ruimen alles zo goed mogelijk op. Hoe bereid je een boot voor op zomerse temperaturen waarbij we in Nederland in hittegolf stand gaan? Wij weten het ook niet precies. De laatste nachten slapen we in een hotel aan de kust en zijn 's morgens om 6 uur op de boot om te werken tot het middaguur. Het boten 'parkeerterrein' ziet er veilig uit, er is bewaking die een oogje in het zeil houdt, maar dit is de minst fijne plaats waar we Tara ooit achter gelaten hebben. Dat gevoel wordt denk ik versterkt omdat we niet weten wanneer we weer terug kunnen komen, we hopen op het eind van het jaar.

Onze vluchten worden een dag verschoven, maar lijken dan wel door te gaan. De luchthavens zijn uitgestorven. Iedereen is super voorzichtig en houdt afstand, we worden keer op keer gecontroleerd op temperatuur en vullen talloze vragenlijsten in over onze gezondheid. Een leuke bijkomstigheid is dat wij - bij gebrek aan businessclass passagiers - een zeer aantrekkelijk aanbod krijgen voor een lounge om de uren wachttijd tussen de vluchten door te brengen. Drankjes, lekkere hapjes, heerlijke stoelen en een voetmassage, daar zou ik zó aan kunnen wennen.
Onze KLM vlucht naar huis zit voor een derde vol, dus we hebben per persoon drie zitplaatsen voor een redelijke nachtrust. Ieder krijgt een plastic zak met een klef broodje, repen en water, stewardessen hebben we vrijwel niet gezien. Ik kan ze geen ongelijk geven en ook hier houdt iedereen zich rustig. Na het slechtste ontbijt ooit, vlak voor de landing op Schiphol, staan we na bijna 5 maanden weer op Nederlandse bodem. De GGD drukt ons bij het verlaten van het toestel nog eens op het hart om in zelf quarantaine te gaan bij thuiskomst, maar dat voelt hier meer ontspannen dan in Mexico.

Onze dochter Anouk heeft haar auto gebracht – en gaat zelf terug met de trein – zodat we in een keer naar ons quarantaine adres kunnen rijden. De eerste weken zijn heel vreemd. We zien (bijna) niemand, blijven binnen en hebben geen plan. Ik lig iedere nacht wakker van zorgen om Tara in het hete, vochtige Mexico. De aantallen zieken lopen snel op in Mexico, dus in dat opzicht zijn we erg gelukkig dat we nu hier zijn. In Nederland gaat het de goede kant op en is er weer meer mogelijk met de nodige voorzorgsmaatregelen. We verheugen ons op het weerzien met familie en vrienden. De natuur is prachtig en we hebben onze fietsen uit de stalling gehaald, voor een time out is een zomer in Nederland geen straf.

Hoe het verder gaat? Geen idee. We durven nog geen plannen te maken nu er zoveel onzeker is en dat is lastig. De afgelopen jaren hebben we steeds van etappe naar etappe geleefd en nu staat alles op losse schroeven. We doen dus wat veel mensen lijken te doen: dankbaar dat wij en onze naasten gezond zijn en genieten van wat dichtbij huis is. Een herijking van het leven zoals we dat de afgelopen decennia kenden, waarin we (bijna) alles onder controle hadden en we konden doen wat we wilden. Waar dat ons brengt zullen we zien.....

Wordt vervolgd dus, maar we weten niet wanneer (-:

Foto's:
Ik zie overal vogeltjes, zelfs in de wolken. 







In de tuin van het hotel staat een hele bijzondere catus, een Saguaro Crestado, een catus met een afwijkingtje, maar wel een hele mooie!

 

Mexico stad bijna zonder smog!




zaterdag 23 mei 2020

Bahia Concepcion wonder landschap - mei

Het begint hier steeds meer op de Grevelingen te lijken. Bahia Concepcion is een grote beschutte baai, omgeven door lage kale bergen. Ankerplaatsen te over, vlakbij de meest prachtige strandjes. Het enige minpuntje is dat de grote weg langs de strandjes loopt, maar er is weinig verkeer op de weg. We zwerven een week van baai naar baai. De zomerwoningen op de strandjes zijn allemaal dicht evenals de restaurants en de campings, een beetje deprimerend is dat wel. Roel heeft geklaagd over de foto's. Hij maakt setjes van mijn beste foto's als screensaver, maar 90% is vogels en bloemetjes. Veel meer is er niet, dus ook jullie zullen er aan moeten geloven: veel vogels dit keer.

We maken een mooie wandeling in Playa el Burro naar het topje. Er zijn pertroglyfen te vinden onderweg, maar wij hebben denk ik een gids nodig om ze te zien. We vinden er één die ook in ons boek staat, dus bij deze. Wij hadden hem niet herkend als zodanig. Op de weg terug raken we het spoor bijster en zo wordt een 2,5 uur wandeling toch 4 uur, want we moeten een heel eind terug naar boven. Dat is goed voor onze cardio training!

Er zijn de momenten waar ik niet over schrijf omdat ze zo gewoon zijn, maar eigenlijk zijn die net zo bijzonder. Zo geniet ik iedere avond van de zonsondergang, telkens is het weer anders. Omdat het dan nog erg warm is, zit ik vaak op het voordek en ik heb gemerkt dat het uur daarna eigenlijk nóg mooier is. Langzaam trekken de kleuren weg in het kielzog van de zon. In het westen komt als eerst een heldere planeet, ik denk dat het Venus is. 
Langzaam wordt de hemel vanuit het oosten donkerder en komen de sterren te voorschijn. De heldere eerst, maar langzaam vult de hemel zich met alle tussenliggende sterren. We hebben steeds Orion in het westen gehad, maar die kunnen we niet meer zien. In de loop van de avond komt nu het sterrenbeeld Schorpioen in het zuiden boven de horizon uit. Ik ga vaak 's nachts nog even kijken. Deze dagen is er geen maan en zijn de sterren prachtig. In Bahia San Juanico was het volle maan. De zon is net onder, een enorme warm oranje maan komt op tussen de rotsen, ik heb nog nooit zo'n maan gezien. Het is net magie, er springen vissen om de boot, de meeuwen klagen nog wat na op de rotsen, het water kabbelt, het is stil en dan de maan. De avond ervoor was de hemel heel bleek roze/blauw en de maan zilverachtig wit. De avond erna was de maan helder geel bij opkomst. Klein wonder landschap, dagelijks, zomaar gratis en voor niets.






Playa Barbara, een Snowy Egret en een water "pissebed" zou een Sea Slater, een soort isopod kunnen zijn en een vis ter afwisseling van de vogels.
Playa en Burro, op de top van de berg zit een kolibri net lang genoeg stil voor een foto, Roel heeft aanpraak op het strand. Het is een grappig hondje en hij zwemt een stukje achter ons aan naar de boot, maar dan keert hij toch maar terug en de vakantie huisjes langs het strand.

Bij Playa Santispec is een klein hoog eilandje waar zóveel vogels nesten hebben. Maar de kroont spant een zeearend nest met drie jongen. Eén van de jongen kan al een stukje vliegen de anderen schreeuwen alleen maar om eten. Ik zit 2,5 in de dinhgy te wachten op de ouders met vis, maar ik heb ze niet gezien. Verder jonge pelikanen, jonge meeuwen. Een blauwe reiger zit in lotushouding op een catus, nog nooit gezien! Een grijsborst gaai, Cactus wren en tientallen Purple Martins met nesten in de rotsholen.
én een foto van een schildpad!  we zien ze bijna in elke baai, maar ze laten zich niet vastleggen. Nog steeds goed kijken voor deze.
Zonsondergang bij Playa Domingo, alles in een warme gloed.






zondag 17 mei 2020

Afzien? Niet echt langs de kust - mei

De eilanden rondom Loreto zien we vanaf de boot. Om de dag komt de marine langs om foto's te nemen van de geankerde boten en speelt keihard een boodschap af in het Engels: iedereen moet thuis blijven. Het meest spectaculaire wat we meemaken is een ontploffende meloen in het netje boven de zithoek, waarvan Roels gitaar mede de volle laag krijgt. Dat houdt ons een dag bezig met wassen en opruimen. Onze viscapaciteiten laten ernstig te wensen over, maar we hebben buren die het wel kunnen. Ze vissen voor de lol en vangen dan 10 vissen, ze komen ons twee groupers brengen. Hoera, vis op het menu! We komen ook voor het eerst twee zeilboten tegen met Mexicaanse eigenaren. Leuke jonge gasten, een met z'n vaders boot (denken wij), maar de andere heeft zijn eigen boot. En gelukkig levert dat weer een maaltje vis op. We voelen ons wel beperkt op de eilanden, dus we gaan langs de kust kijken wat er mogelijk is.

In de ruime San Juanico baai liggen bijna 10 boten. Het is een kinderrijk geheel: op 6 boten wonen naast de ouders 17 kinderen! Daar hebben we toch wel bewondering voor, aan boord lesgeven, te eten geven en wassen voor 3 tot 6 mensen!
Er zijn groepjes boten die al langere tijd met elkaar optrekken en dus de quarantaine voorbij zijn. Wij ontmoeten ook een paar boten waar we contact mee hebben, vaak in de dinghy achter de boot, een enkele keer op het strand met voldoende tussenruimte. De baai ligt erg afgelegen en op het strand staat 1 illegale camper. Hier gaan we dagelijks aan wal want het is een mooi wandelgebied. Er zijn rotsen langs de baai met wandelingen over het strand en over de rotsen. Het mooiste zijn de twee gebieden waar een binnen meertje ontstaan is tussen de heuvels met zoet tot brak water. Hier groeien volop struiken en boompjes en het stikt er van de insecten. De insecten nemen we op de koop toe, want het betekent ook dat er veel vogels zitten. Verrekijker en fototoestel mee en 's avonds puzzelen welke soorten het zijn. Ook op het water en in de lucht veel vogels. Eindelijk zien we volop booby's met blauwe voeten, een soort Jan van Genten. De opbrengst van twee dagen vogel kijken staat onderaan het blog.

Op weg naar het noorden ankeren we bij Punta Pulpito. Lekker hoog met een fijne, pittige wandeling naar boven om te genieten van een mooi uitzicht. Aan de zijkant van de rots loopt een grote obsidiaan ader, goed te zien. Het vulkanisch glas schittert in de zon en daar waar het obsidiaan is afgezet in laagjes tussen andere gesteente is het vlijmscherp. Op de weggetjes liggen veel kleine stukjes obsidiaan, ze noemen ze hier Apache tranen. Het verhaal wil dat in 1870 de cavalerie van de Verenigde Staten vocht tegen de Apache in Arizona. Toen duidelijk werd dat ze verslagen waren, wilden de Apache zich niet overgeven, maar sprongen van een hoge rots hun dood tegemoet. De families huilden vele tranen en iedere traan die op de grond viel veranderde in steen. Het geloof wil dat iedereen die een Apache traan bij zich draagt nooit meer hoeft te huilen omdat de Apache families dat al gedaan hebben (vrij naar een fragment uit het onovertroffen “Sea of Cortez, a cruisers guidebook” door Sean Breeding and Heather Bransmer). Wij hebben een paar mooie Apache tranen gezocht om bij ons te dragen.

Het enige wat op de bon is aan boord zijn de dagelijkse sudoku's. Verder hebben we geen gebrek aan wat dan ook. We lezen veel, eten lekker, zwemmen, roeien en 's avonds vaak filmavond op ons grote doek. Roel speelt trouw gitaar, ik heb al noten gehoord van “I am sailing”, dus dat belooft wat. We tellen de weken af tot onze thuisvlucht en intussen genieten we van de natuur. Spannende verhalen levert het niet op, de dagen hebben hun eigen rustige ritme.


Vogels bij de meertjes:
Grote blauwe reiger
Bruine kuif vliegenvanger m&v
Phainopopla m (zwarte zijden vliegenvanger)
Noordelijke Kardinaal m&v
Cactus Wren (familie van de winterkoning) m&v die een nestje aan het bouwen zijn
Grijsborst gaai m


In de lucht en op de rotsen:
Fregatvogels
Kalkoen gieren
Zeearenden, soms wel 4 tegelijk, ze zijn erg aanwezig met hoge roepen naar elkaar en vissen volop
Dubbel gekuifde aalscholvers
Blauwvoet Booby's die spectaculair van grote hoogte in het water duiken op vis
verschillende meeuwen
en natuurlijk talrijke bruine pelikanen

In het water:
Geoorde futen in grote groepen, ze duiken allemaal tegelijk onder en komen dan ook tegelijk weer boven. Eén fuut wijkt af en blijft boven om op zijn eigen tijd weer onder te gaan. Een individualist?
Verschillende roggen, sommige roggen (adelaar?) springen uit het water en “vliegen”dan een paar slagen voor ze met een klap weer terug vallen in het water
Groene schildpad (denken we)
Dolfijnen
talloze kleine visjes, die soms een show weggeven door met honderden tegelijk uit het water te ploppen, het is net of er een plaatselijke regenbui is met dikke druppels.

Het water is beetje troebel, dus is het lastig vissen kijken.... we houden het bij vogels.

Prachtige rotsformaties bij Punta Mangle, en toch nog een triggervis door ons gevangen!


Punta Pulpito, een grote obsidiaan bal ligt op de rots