dinsdag 27 juni 2017

Beqa Lagoon 12 - 18 juni


Als we de beschutting van het rif uitvaren bij Suva staat er windje 5 en flinke swell. Het aan de wind zeilen valt Roel vies tegen. Hij moet zich permanent schrap zetten en zijn net geopereerde lies houdt daar nog niet zo van. Ook voor mij is het wennen, ik heb in geen tijden zeilen gehesen of gereefd, want dat doet Roel, maar nu moet ik op onze mini roller-coaster naar de mast. We zijn er ook snel uit dat het dichtstbijzijnde eiland ver genoeg is. Toch nog 5 uur later varen we door het rif Beqa lagoon in. De baai die we uitgekozen hebben heet Mulumba en loopt ver door het eiland in. Aan de monding lijkt een resort te zitten en misschien ook een klein dorpje. We varen verder de beschutting in met om ons heen mangrove bos en de hogere bergen van het eiland. Het waait flink, om de haverklap gieren de valwinden om de boot maar het volgende moment is het helemaal windstil. Dat is een beetje vermoeiend, maar het is niet anders. Zelfs in de baai staat een flinke golfslag en als ik met duikfles op het onderwaterschip wil schoonmaken, kan ik bijna niet bij de boot blijven door de stroming. Morgen met doodtij even opnieuw proberen. De patiënt houdt zich rustig aan boord en de wond komt weer tot rust.

We kunnen het niet laten, de volgende dag gaan we met de bijboot naar het dorpje. Of we onze cruising permit meegenomen hebben? Nee, en onze sevusevu voor de chief, ook aan boord? Dan even terug om het op te halen. Nelli, de vriendelijke dorpsbewoner, fluistert ons ook nog even toe dat we geen zonnehoed op mogen houden, zonnebrillen niet op ons voorhoofd moeten zetten, tas in de hand houden en of ik geen sarong bij me heb om mijn knieën te bedekken?

Onderweg terug naar de boot laat ik het even bezinken, 's lands wijs 's lands eer denk ik dan maar. Gelukkig heb ik in Suva met de taxi-chauffeur op de markt sevusevu gekocht. Als je ankert bij een dorpje moet je immers eerst toestemming vragen aan de chief of dat mag en of je in het dorp mag wandelen, snorkelen of vissen, dat doe je door het overhandigen van een sevusevu, een soort cadeautje van goede wil dus. De ideale sevusevu is een bosje kavawortels, in een van de gidsen staat minimaal een halve kilo. Na cycloon Winston in februari 2016 is de prijs van kavawortels alleen geëxplodeerd en een halve kilo kost nu rond de 50 Euri. Dus het zijn wat kleinere bosjes geworden, maar wel traditioneel mooi ingepakt. Ik heb de indruk dat het “sevusevu” niet overal meer zo precies nageleefd wordt, maar voor de zekerheid hebben we er toch maar een paar meegenomen en dat komt nu goed van pas.

Ik ben zo onder de indruk dat ik vergeet foto's te nemen na onze eerste sevusevu ceremonie. We gaan met ons bosje naar de chief, een wat oudere man die enige voortanden mist en op zijn kleindochter past. Schoenen uit bij de voordeur, netjes gaan zitten op de mat, mannen benen gekruist, vrouwen benen opzij. Dan steekt Nelli een verhaal af tegen de chief, dat we van goede wil zijn, waar we vandaan komen en dan mogen we onze kavawortels overhandigen. Verbeeld ik het me of kijkt de chief een beetje zuinig naar de omvang van het bosje? Maar kennelijk is het goed want hij klapt in zijn handen en Nelli antwoord ook met klappen. Klaar! Soms wordt de kava ter plekke klaargemaakt en mag (moet?) je meedrinken als man. Maar het is misschien niet de goede tijd van de dag dus we mogen gaan zonder kava. Het dorp is klein, ik schat dat er zo'n 100 mensen wonen. We zien alleen ouders met hele jonge kinderen en een oma of opa. De basis- en middelbare school zitten verder weg op het eiland. Nelli neemt ons mee naar zijn huis, een redelijk groot betonblok huis met golfplatendak. Op de vloer liggen gevlochten pandanus matten en in de hoek staan wat bedden, beddengoed en plastic opbergdozen met kleding. Verder is de ruimte leeg en wie er binnen komt gaat op de grond zitten. Families blijven bij elkaar wonen en de generaties zorgen zo voor elkaar. Natuurlijk komt er ook een zak met “handicrafts” om te verkopen, maar we gaan voor wat vers fruit. Hoe primitief ook, het dorp ziet er leuk uit. Gras gemaaid, bloemen, kippen en wat honden rond de huizen en tussendoor spelende kinderen. Koken gebeurt in een gezamenlijke open lucht kookplaats, evenals de afwas. De wc's zijn verderop. De grond van het dorp is van alle bewoners, je zet dus ook geen hek om je huis en deelt wat je hebt. De bewoners verbouwen wortelgroenten zoals cassave of taro rondom het dorp, jagen op wilde varkens en vissen. Fruit hangt gewoon aan de bomen. Het klinkt paradijselijk, maar of dat door jongeren ook zo ervaren wordt weet ik niet. Veel van hen werken en wonen rondom Suva of een andere grotere plaats, daarna is het misschien wel moeilijk om terug te keren naar de traditionele dorpscultuur.

Wij ervaren onze eigen “cultuurschok” als we twee dagen later aan de andere kant van het eiland ons anker laten vallen bij het Beqa resort. Het resort lijkt op het paradijselijke plaatje zoals je dat als toerist wil zien. Het hoofdgebouw is een traditionele Bure, gemaakt van palmboom-stammen en geheel bekleed met palmblad dak en gevlochten panelen als wanden. Voor de dorpsbewoners niet meer te betalen. Overal houtsnijwerk en gevlochten palmblad randen over de veranda's. Schalen met bloeiende hibiscusbloemen, zwembad met waterval en mooi strandje met luie stoelen omlijst door palmen. De vriendelijke staf van het resort komt uit de naburige dorpen, de gasten veelal uit de Verenigde Staten. Het geeft me even het gevoel dat we allemaal een toneelstuk opvoeren waarbij de rollen duidelijk verdeeld zijn. We spelen een soort Fiji wat je in de gewone dorpen niet ziet. De toeristen verblijven ook bijna allemaal in resorts waar alles geregeld wordt, buiten het resort kom je weinig buitenlanders tegen. Ik duik twee keer met de resort-gasten mee en geniet van het gemak waarmee alles gaat. De lieve mensen wassen zelfs voor ons en vullen mijn duikfles, alles bij de prijs inbegrepen. Toch ben ik blij dat ik op een boot woon en ook de andere kant van het land een beetje leer kennen.


De wind is goed en de Bounty is inmiddels aangekomen in Suva dus die gaan we opzoeken. Onderweg proberen we de hengel en dit keer lukt het ons om een mooie Mahimahi binnen te halen. Daar kunnen we zeker een paar keer van eten, maar het blijft moeilijk om zo'n mooie vis dood te maken.

In Suva is het erg gezellig aanschuiven bij René en Paulien. We hebben weer genoeg bij te praten en de tijd samen vliegt voorbij. We gaan zondag naar het Colo i Suva regenwoud park en deze keer lopen we de bospaden heen en terug naar de zoet water zwempoelen. Erg mooi en wild en een prachtige wandeling. Dan scheiden onze wegen weer even, we gaan naar het noorden richting SavuSavu op Vanua Levu.

de foto's willen niet lukken door zeer beperkt internet, ik zet ze de volgende keer erbij.

vrijdag 9 juni 2017

Soms zit het mee en soms zit het tegen - 30 mei - 9 juni


Zoals vaker in een nieuw land gaan de eerste dagen op aan de 3 B's: waar zit de bakker, waar zit de bank en hoe werkt de bus. En zo langzamerhand krijgen we daar handigheid in! De eerste indrukken van Fiji zijn positief met uiterst vriendelijke en behulpzame mensen, lekker weer, een goede haven en we zijn zelfs verbaasd over de lage prijzen. We doen wat reparaties na de voor Tara toch wel zware overtocht en de haven van Vuda (spreek uit Bunda) is een aangename plaats om te verblijven. Een beetje overschaduwd wordt het wel door een liesbreuk die zich tijdens de reis vanuit Nieuw Zeeland plotseling meldde. Een lokale huisarts bevestigt de diagnose en met dank aan het uitstekende advies van onze huisarts in Nederland, zijn we er snel uit: te risicovol om te laten zitten tot we weer in Nederland zijn en simpel genoeg om verantwoord in Fiji te laten opereren. Alleen zit de kliniek in Suva aan de andere kant van het eiland en dat is ruim 4 uur met de taxi.....

Eerst gaan we de Unwind weer opzoeken en brengen we wat laatste dagen samen door.
Na dik 2 jaar zal het even wennen zijn, maar ieder gaat zijns weegs, Unwind richting Zuid Afrika, wij richting Japan. We snorkelen, duiken, maken gretig gebruik van het prachtige resort, borrelen en dineren samen dat het een lieve lust is. En dan gaat het opeens snel: we kiezen ervoor om met de boot richting Suva te gaan, maar dat is wel tegen de wind in en er komt een lelijke depressie aan. Het is binnen een paar uur afscheid nemen, of nog een weekje wachten en we kiezen voor het eerste. Dus na een afscheid met tranen en de belofte dat we elkaar ergens nog een keer opzoeken, vaart Tara eind van de middag Musket Cove uit, de nacht in. Gelukkig wordt het een prachtig tocht, weliswaar hoog aan de wind, maar de golfslag is laag en dat maakt het zelfs aangenaam. Onderweg verspelen we tot 2 maal toe een vis, de eerste is jammer, want dat was een mooie maat. De tweede is zo sterk dat we hem niet eens in de buurt van de boot krijgen en al snel breekt de lijn. Jammer voor de vis, wij zijn er niet rouwig om, de breeksterkte van de lijn is 60 kilo dus deze was gewoon een maatje te groot.

In de middag van de volgende dag varen we de baai van Suva in en begint het te hozen en dat houdt een paar dagen niet meer op.
Gaandeweg komen we erachter dat dat bij Suva hoort en wij verbazen ons al lang niet meer dat sommige plekken zo mooi groen blijven. We zoeken een plekje in een wat vervallen jachthaven en vragen ons af of het predicaat ''Royal Yacht Club'' wel terecht is. Maar ook hier, vriendelijk en behulpzaam. Suva is de hoofdstad van Fiji en is een wat lawaaiige en rommelige stad met her en der wat Engelse koloniale restanten. Fiji heeft een multiculturele samenleving. In het verleden zijn er werknemers van de omringende eilanden (veelal tegen hun zin) naar Fiji gebracht om te werken op de plantages. Ze zijn niet allemaal terug gegaan naar hun eigen and. Toen dat niet meer mocht zijn er duizenden Indiase werknemers geronseld op een 5 jaar contract. Daarna moesten ze nog 5 jaar werken om hun terugtocht naar India weer te verdienen en ook daarvan hebben er velen gekozen om hier te blijven. Dus het ene moment loopt je langs winkels met Ramadan wensen en Indiase Sari's en het volgende moment sta je tussen de Fijians met yams en taro op de markt. Bijzonder is verder dat in Suva de South Pacific Universiteit gevestigd is, opgezet door alle omringende landen, in totaal 12 stuks. Dat is toch wel een bijzonder draagvlak! Jacomine gaat naar de boekwinkel op de campus en er lopen studenten uit onder andere Tonga, Samoa, Kiribati en Vanuatu. Velen dragen t-shirts van hun eigen land en zitten gezellig bij elkaar te kletsen. Dat moet toch voor de toekomst betekenen dat de studenten die hier gestudeerd hebben elkaar kennen over de lansgrenzen heen. Het draagt allemaal bij aan het gevoel van diversiteit. We hebben de indruk dat het politiek gezien niet allemaal zonder spanningen verloopt maar zijn er nog te kort om daar iets zinnigs van te kunnen zeggen.

De chirurg houdt het simpel: kom nu gelijk maar voor de intake en de volgende dag kan je onder het mes. De privé-kliniek heeft één operatie-kamer, 3 recovery-bedden en nog 3 normale bedden.
Iedereen is super aardig, maar de eerste miscommunicatie is er om half acht in de morgen: graag eerst afrekenen en dat terwijl Jacomine nog een paar rondjes flappen moet tappen. Gelukkig doen ze daar niet moeilijk over! Hygiëne staat duidelijk hoog in het vaandel en flinke shots antibiotica ook. De operatie gaat goed en eind van de middag staat ik wat brak weer buiten. Ik moet het 6 weken rustig aan doen, hetgeen ik vertaal als 6 weken vakantie!

Na 2 dagen wat rondhangen en bijkomen gaan we naar een stuk regenwoud aan de rand van Suva: het Colo and Suva forest park. Er zijn verschillende watervallen die uitmonden in 7 natuurlijke zwempoelen.
Het is een bewolkte dag, dus niet té warm (29º C) maar wel heel vochtig en de wandeling is aardig, al zijn zelfs de vogels te lui om zich te laten zien. We zijn vandaag de enige bezoekers van het park, maar aan alle bankjes en overdekte lunchtafels te zien is het op andere tijden vast druk. Het pad is oneffen en zeer glad, zo erg dat Jacomine met telefoon en camera van het pad glijdt en onder water verdwijnt in een van de zwempoelen. Jacomine en de telefoon overleven het, de camera helaas niet.

We hebben het dan wel gezien in Suva en morgenvroeg gaan we weer op pad. Fiji heeft 322 eilanden en die liggen toch wel een flink stuk uit elkaar, dus we beginnen met weer een dagje aan de wind.


maandag 29 mei 2017

Aankomst in Fiji - 29 mei

Aankomst 29 mei 10.30 – 1118 mijl gevaren  in iets minder dan 9 dagen 
Zonnig, water- en buitentemperatuur 28,9 º C

We zeilen een heerlijke laatste nacht. Ik zit buiten in mijn t-shirt, we hebben een mooie wind en zeilen met 6 tot 7 mijl per uur over bijna glad water. Na de donkere nachten van nieuwe maan komt aan het begin van de avond het eerste streepje weer boven de horizon uit. Het blijft maar een paar uur, maar toch geeft het een licht gevoel. Roel rolt tijdens zijn wacht (0.00 – 03.00) de genua helemaal weg, anders gaan we te hard. Net na zonsopgang varen we op de motor de Navula pas door het lagoon van Nadi in. We zitten in de windschaduw van Vitu Levu en het is al flink warm aan het worden. Maar we zijn er, het is goed gegaan!
Om 10.30 arriveren we bij de marina om in te klaren. Of we even aan de quarantaine boei willen gaan liggen, we zijn nummer 3 in de rij. We gaan gelijk over op Fiji tijd en dan bedoel ik niet dat we onze horloges moeten verzetten, maar dat de tijd hier een andere indeling heeft. We gniffelen om een Zwitserse boot die ons tamelijk hard voorbij gevaren is, om voor ons in de rij te liggen en op een dwingende manier contact zoekt met de marina, wat steeds niet lukt omdat ze elkaar niet zo goed verstaan. Als wij oproepen krijgen we eigenlijk direct contact. De Zwitser er gelijk achteraan, maar hij is nu toch nummer 4 in de rij. Hoe lang dat allemaal gaat duren? Hij krijgt een wat onduidelijk antwoord, want de tijd loopt hier nu eenmaal niet lineair. 

De tijd tussendoor gebruiken we om op te ruimen en een beetje aan te komen. 
De Health Officer komt langszij, of er iemand dood gegaan is tijdens is de reis? Nee, gelukkig niet! Ook niet ziek geweest? Nee? Dat is dan 160 Fiji$ (65€) voor het Health Certificate, de andere officials komen later.
Maar dan is het lunch tijd (duurt 2 uur) en dan komt er ook nog een tanker binnen met 21 man aan boord en die gaat voor. Om 3 uur mogen we eindelijk naar de quarantaine steiger. Het personeel van de marina komt ons verwelkomen, een van de mannen heeft een gitaar en we worden enthousiast toegezongen. Dát maakt een dag toch weer helemaal goed.



video


Dan komen de 4 officials aan boord (2 van immigration, 1 biosecurity en 1 customs), uiterst correct en met bergen papier en formulieren. We zijn er wel even mee bezig om alles in te vullen en op te zoeken. Ons scheepsstempel wordt zeer op prijs gesteld en Roel stempelt wat af. Bio Security opent de koelkast en wil de voorraad zien, maar we mogen alles houden en het extra flesje wijn lijkt geen probleem te zijn. Hij vraagt niet verder en wij laten het ook zo. Dan naar de ligplaats en de formaliteiten op het havenkantoor. Of we ook nog even 190 Fiji $ afrekenen voor de biosecurity verklaring en volgens mij hebben we het einde van het formaliteiten afrekenen nog niet gehad.

We hebben nog net puf om de zonnetent over de kuip te spannen voor het donker wordt en Roel wil graag van de boot af. In het barretje van de marina gaan we zitten met uitzicht op de zonsondergang over het lagoon onder de palmboom en rieten dakje. Wow daar zitten we dan! We lopen Belgische zeilers tegen het lijf die we in Frans Polynesië voor het laatst gezien hebben, erg leuk om bij te praten. Ook mede zeilers van de passage komen even langs om ervaringen uit te wisselen. Maar de luikjes gaan bijna dicht, we gaan terug naar de boot. Het stikt hier van de vliegende kakkerlakken, dus het eerste wat ik doe is alle horren en ramen dicht, welkom in de tropen ;-) Roel zegt net dat hij om 6.00 op gaat staan, verstandig want dan is het nog koel.

Eerst maar eens een nacht ongestoord slapen, dat lijkt me nu toch zo lekker!

zondag 28 mei 2017

Resort op zee - 28 mei

Oversteeek Opua NZ – Vitu Levu Fiji – 98 mijl nog te gaan.
Middagpositie 28 mei 19º 23' Zuid 176º 40' Oost, etmaal 100 mijl. Watertemperatuur 28,3 º C
Koers over grond 0º, snelheid 4,3 mijl per uur
Wind 10 knopen, zeegang 0,5 meter uit Oost
Zeilvoering grootzeil & genua sind 08.00 vanmrgen

De hele nacht op de motor gevaren. Behalve wind en harde regen om de buien heen is het glad en donker op zee, maar we hebben wel een prachtige sterrenhemel. We komen weer in de bewoonde wereld en we hebben visserschepen op de route. Het is erg diep hier, maar op bepaalde plekken zit er een (oude) vulkaan piek onder het water, een zogenaamde seamount. Daaromheen zit vis, want er zijn wervelingen om de berg heen en daardoor extra voedsel en diertjes dichter aan de oppervlakte. En waar vis is, zijn vissers!
De tweede visser ziet mij eerder dan ik hem en hij roept op via de VHF, dus alle tijd om uit te wijken. Op de radar is hij goed te zien en dan is ook de afstand te bepalen. We komen weer in gebieden waar lokale schepen geen AIS uitzenden en dus niet te zien zijn op de plotter. Opletten dus en regematig de radar aan! Op de foto van het radarbeeld (straks als we aan de wal zijn ;-) is Tara het middelpunt en de visser het vlekje rechts onder, dus al schuin achter ons. De grote vlek is een zware bui die mooi langs ons heen gaat.
De vis vindt ons helaas nog niet interessant, we blijven hoopvol en proberen iedere keer een andere kunstvis. Midden op de dag bijten ze meestal niet, maar om een uur of 5 gaat de hengel weer uit.

Aan het eind van mijn 2e wacht om 06.00 is er wind en kunnen we hijsen. De wind is mondjes maat, maar zeilen is en blijft heerlijk. Het is dat er geen palmbomen op dek staan, maar het voelt als een resort op zee. Lekker vers gebakken brood, lezen, afspeellijsten maken, klusjes doen en zometeen een zeedouche om af te koelen & dan happy hour. Weliswaar nog zonder tropische cocktail maar wel hapjes met zalm, we gaan de goede kant op. Morgen hopen we aan te komen op Vitu Levu.

Nog 1 aflevering te gaan...

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

zaterdag 27 mei 2017

Bikini uit de kast!

Oversteeek Opua NZ – Vitu Levu Fiji – 180 mijl nog te gaan.
Middagpositie 27 mei 20º 59' Zuid 176º 08' Oost, etmaal 100 mijl. Watertemperatuur 27,2 º C
Koers over grond 015º, snelheid 4,4 mijl per uur
Wind 5 knopen variabel, zeegang 0,5 meter uit Oost
Zeilvoering geen, op de motor sinds gisteravond 20.00

Strakblauwe hemel vandaag en lekker weer: bikini en zwembroek! Zeilers zijn alleen net boeren, altijd klagen over het weer: we missen de wind om te zeilen. Dus varen we op de motor, lang leve de motor! Zo kunnen we gelijk de nieuwe autopilot uitproberen en hij doet het fantastisch. De autopilot werkt op stroom en stuurt precies de koers die je ingeeft. Onze prachtige windvaan stuurt op de wind (en leeft van de wind) en kan veel beter zeilen. De autopilot is een handig ding als er geen wind is of om even te sturen als we bijvoorbeeld iets aan dek moeten doen. Nu kunnen we kiezen uit vier "man/vrouw"om te sturen en dat maakt het weer iets veiliger.

We gooien de hengel uit, maar geen vis vandaag. Wel om de boot, ze springen uit het water en er omheen zijn voor het eerst veel vogels, daar wordt duidelijk gejaagd. Ik hoop dat ze ook in ons kunstvisje willen happen, maar we moeten nog even geduld hebben. Aan de vogels kunnen we wel zien dat we dichter bij land komen. Dan maar klusjes doen en alle natte spullen drogen. De plastic "deur" in de buiskap gaat de kast in, de zonneschermen op de ramen om de buiskap, lekker het wordt weer zomer. De watermaker loopt 3,5 uur en dan zijn beide tanks weer helemaal vol, lekker water, lekker douchen!

We hebben onze bestemming om in te klaren in Fiji aangepast en varen naar Vuda Marina op de zuidwest punt van het hoofdeiland Vitu Levu. Ons oorspronelijke plan was verder door te varen naar het noordelijke eiland Vanua Levu, maar dit komt beter uit wat de koers betreft. Het tweede argument is nog veel belangrijker: dan kunnen we nog een paar dagen opvaren met de Unwind voordat onze wegen scheiden. Zij gaan via Vanuatu richting Indonesië en wij naar het noorden. We spreken ze iedere dag even via de radio en we verheugen ons erop om elkaar weer te zien.
We zijn aan het aftellen, nog twee dagen varen....

Wordt vervolgd!

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

vrijdag 26 mei 2017

tegenwind - 26 mei

Tegenwind en regen vannacht en vandaag uit noordoost, hoog aan de wind gevaren en slecht geslapen door al het gebonk en geslinger. Veel reef erin reef eruit om de wind bij te houden en scherper te kunnen varen en nog gaan we de "verkeerde" kant op, teveel naar het westen. Vanmiddag om 5 uur kwam een grote zwarte wolkenband over met veel regen en wind (front). Uit voorzorg hebben we vlak daarvoor de genua al ingerold, want er zit een klein scheurtje in, dus dat gaat goed. Daarna komt de wind uit het westen, nog even geprobeerd te zeilen, maar de wind lijkt op voor vandaag. De zeegang is erg verward, dus ook op de motor rollen we aardig. We zijn zelfs vergeten te schrijven om 12.00 dus de positie van 21.00: 22 00' Zuid 175 57' Oost, koers 4 graden 4,5 mijl per uur. Verder alles goed, alleen moe dus we hopen op een goede nacht.
Het zonnige puntje van vandaag: de watertemperatuur is 26,2 gr.
wordt vervolgd

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

donderdag 25 mei 2017

Rustige dag - 25 mei

Oversteeek Opua – Fiji – 450 mijl nog te gaan.
Middagpositie 24 mei 23º 59' Zuid 176º 28' Oost, etmaal 148 mijl. Watertemperatuur 25,9 º C
Koers over grond 345º Snelheid gemiddeld 5 mijl per uur
Wind 18 knopen uit ONO, zeegang 3 meter uit NO
Zeilvoering 2x gereefd grootzeil + 2x gereefde genua

Gisteravond was het nog niet donker of de wind nam toe en lekker pittig ook. Grote donkere wolken om ons heen waar veel wind uit lijkt te komen en dat is al een paar avonden achter elkaar zo. Dus maar weer een extra rif in het voorzeil. We proberen zo hoog mogelijk aan de wind te zeilen voor zover de zeegang en de wind dat toelaten. Het lukt aardig. In de morgen neemt de wind weer wat af maar draait helaas ook een beetje naar oost noord oost. Aan de wind hobbelen we over de golven heen. De punt krijgt bij iedere golf een douche en soms komt het water tot achterop het schip, dus nog steeds alle ramen dicht.

Gisteren al wat verteld over de weersystemen. Wat ons in het begin vooral verbaasde, was dat de weersystemen op het zuidelijke halfrond in de verste verte niet lijkt op die op het noordelijk halfrond. Wat daarin een grote rol speelt is dat Antarctica 10 maal zo groot is als de Noordpool, dat er veel meer water dan land is en dat de weersystemen rond Antarctica grootendeels vrij spel hebben. Opgeteld betekent dat dat bijna alle depressies op Antarctica ontstaan en zich als het even kan in noordoostelijke richting bewegen. Met veelal winden uit het zuid westen, al draaien die winden natuurlijk voor ons net andersom om de depressie heen. Ach depressie uit het zuidwesten en veelal zuidwesten winden klinkt wel heel bekend. En weer is een mix van een patroon en chaos en de weermannetjes zijn alleen verantwoordelijk voor het eerste!

Verder weinig nieuws, geen vogels meer om de boot, schepen niet gezien sinds we uit Nieuw Zeeland vertrokken. Oh, toch iets nieuws: Roel heeft de olifantsmail uit de mailbox met behulp van Jim van Sailmail. Het ligt aan Tara. Iets in de aparatuur stoort het ontvangen. Jim kon zien dat het het verzenden wel goed gaat, dan ligt het vrijwel altijd aan iets op de boot zelf. Dus alles uit en dan zenden en ontvangen, en het werkt! Later moeten we nog een keer precies uitzoeken wat de storing veroorzaakt, zal wel een van de nieuwe apparaten zijn, maar voor nu werkt het.
Gistermiddag ook Niels en Margret gesproken over de zender. Zij hebben matig weer gehad in Fiji tot nu toe, maar waren aangekomen in de Yasawa's aan de westkant. Ze liggen in het beroemde "Blue Lagoon" e- waar ooit de film is opgenomen – en hadden eindelijk het zonnige lagoon gevoel. Vandaag gaan ze bij de mantaroggen snorkelen. Het is fijn om even bij te praten en een andere stem te horen. Fiji klinkt opeens erg leuk, daar willen we ook naar toe! Nog even doorzeilen, dus dat gaan we doen.

Wordt vervolgd!

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com