maandag 18 november 2019

Grand Canyon, reizen door de tijd - oktober


In plaats van de highway vol files richting Los Angeles blijven we de kustweg volgen, langer, maar sneller en veel mooier. We rijden langs stranden, kliffen, door surf paradijs Malibu en andere kleinere plaatsen. Bij Los Angeles laten we de stad rechts liggen en gaan we naar het oosten. Uren rijden we door de wildernis van de Mojave Woestijn. De namen van de afslagen naar grindwegen beginnen allemaal met “water” of “bron”, de enige reden om een omweg te maken of een huis te bouwen. De schaal van dit landschap is echt ongelofelijk, ik denk dat we een afstand van Amsterdam naar midden Frankrijk rijden door deze woestijn. Grindvlaktes, bergen, zand, spaarzaam struikjes, enkele Yoshua bomen (Yucca Belliflora) en enorme Christusdoorns. De kleuren van bruin/geel/grijs/ naar rood en alle tinten ertussen. Er leeft van alles in de woestijn, planten en dieren die zich aangepast hebben aan de enorme temperatuursverschillen en langdurige droogte, maar voor mensen is het geen makkelijk gebied. We zijn blij met de airco en voldoende water in de auto.
We rijden over de nieuwe snelweg maar kruisen verschillende keren Route 66, de beroemde autoweg in de US die van Chicago naar Santa Monica aan de westkust loopt. Het was de eerste alle seizoenen autoweg dwars door de US heen en werd veel gebruikt door het vrachtverkeer. Het roept bij ons beelden op van de film Easyrider, dus we zoeken de muziek op en proberen andere “Amerika” nummers te vinden. De camping in de Needles belooft een oase met zwembad. Er staan inderdaad een paar bloeiende struiken naast het zwembad, wat ze vergeten zijn te vermelden is dat het vrachtverkeer dag en nacht doorraast op de weg naast de camping, alsof ze dwars door onze tent rijden. De zonsopgang maakt veel goed en we nemen de afslag naar route 66 voor het laatste stuk. Nu komen we pas echt in de Easyrider sfeer. Funky cafés en benzine stations, veel motorrijders en gelukkig geen vrachtverkeer meer. De rotsformaties langs de weg veranderen steeds. Soms lijken het hoge burchten, dan weer lage bergen ver weg.
De Grand Canyon komt dichterbij en de toeristenstroom ook. Buiten het park zijn motels en de gebruikelijke zaken zoals Starbucks en alle soorten hamburger tenten. In het park zelf is weinig commercie, maar wel een grote camping en een buurtsuper. We hebben voor 5 dagen een plek weten te bemachtigen en staan op een riante plek tussen de bomen, met oprijlaan, kampvuur en een picknicktafel.
De eerste middag verkennen we de rand van de Canyon, wat een bizar en bijzonder uitzicht hebben we daar! Je kijkt kilometers over een kloof die door verschillende lagen gesteente loopt en deze lagen eroderen allemaal op een andere manier. Het effect is een opeenstapeling van kilometerslange kastelen in verschillende kleuren en hier en daar een uitkijktoren die los staat van de wanden. De hoogste punten hebben namen als Shiva Temple, Tower of Set, Bright Angel Point en Wotans Trone. Links en rechts van de kloof is eindeloos vlak land van het Kaibab Plateau, 1500 meter diep de Colorado Rivier, voor ons onzichtbaar. Het is al laat in de middag, we zijn bijna alleen en lopen de tijdlijn wandeling uitgezet op de rand, 2 miljard jaar geschiedenis in steen. Iedere meter staat voor een miljoen jaar, alleen dichter bij onze geschiedenis vertragen de meters naar duizend jaar en later nog minder, anders zouden we het tijdperk “de mens” niet eens waarnemen. We lopen bijna een uur!
Het oudste gesteente in de kloof - Vishnu Basement Rock - is tussen de 1.840 en 1.680 miljoen jaar oud, nog lang niet het oudste gesteente in de wereld en toch al onvoorstelbaar. Daarna komen allerlei lagen sedimentgesteenten die afgezet zijn in de loop der tijd. In de tussentijd is ook weer gesteente verdwenen door erosie – 20 kilometer in 600 miljoen jaar – en zijn ze 1.200 miljoen jaar aardlagen kwijt tussen de bestaande lagen. Het duizelt ons en we gaan terug naar tent en kampvuur. De camping ligt op 2.100 meter hoogte, de temperaturen 's nachts liggen rond het vriespunt, maar dit keer zijn we voorbereid en slapen uitstekend.
Al een paar maanden heb ik het lopen naar de bodem van de Grand Canyon in mijn hoofd als een ver weg doel. We hebben veel gelopen, geklommen en uitgeprobeerd, maar of we er klaar voor zijn? Op een van onze wandelingen zijn we Glenn en AnneMarie tegengekomen die de Canyon al een paar keer gelopen hebben en volgens hen zijn we genoeg getraind om het te doen. Het geeft mij net een extra zetje in de rug. In San Francisco heb ik al een klein trekkers tentje gekocht, weer een obstakel minder. Het idee om met tent en toebehoren de kloof in te gaan en te slapen op een dun matje overstijgt de grenzen van Roels comfort zone, maar ik kan altijd alleen gaan. Wandelen op deze manier is pas de laatste jaren in mijn leven gekomen, ik voel me nu fit en de kans dat ik hier ooit terugkom is niet zo groot. Het voelt als nu of nooit! 
Je mag alleen naar beneden als je een kampeerplaats hebt en dat is even spannend. De eerste dag is er geen plaats, maar ik krijg wachtrij nummer 10 voor de volgende dag. Weer alles vol, nummer 5 voor de derde dag, maar ik heb niet veel hoop. In de tussentijd lopen we dag-wandelingen de kloof in. Pittig? Zeker! Mooi? Bijna onbeschrijfelijk. Er zijn maar een paar plekken waar er een verschuiving in de steenlagen zit waarop een pad gemaakt kan worden. We gaan steeds vroeg en de meeste mensen draaien na een paar honderd meter om. Op de South Kaibab afdaling komen we een groep muildieren en berijders tegen die de kloof in gaan, een van de oudste manieren van vervoer. Het lijkt mij enger dan zelf lopen. Wij lopen langs het tot Cedar Point en hebben van hier een totaal ander uitzicht dan van de rand, we zijn tussen de lagen en lopen enkele miljoenen jaren naar beneden. De tweede dag gaan we met de bus naar het meest westelijke punt, en lopen het eerste stuk van Hermits Rest, een van de eerste paden voor toeristen uit begin 1900. Pfff, dat is andere koek, was het pad gisteren een gestroomlijnd grindpad, hier zigzaggen we op rotsblokken en stenen trappen naar beneden. Het is er uitgestorven en prachtig: uitzichten op steenlagen, bloemen, cactussen en verweerde bomen. De zon doet zijn best en ondanks dat het eind oktober is, loopt de temperatuur flink op. Veel drinken en dan nog dorst hebben!

Het afdalen en stijgen gaat best goed, dus als we de derde dag bij het loket twee nachten in Indian Garden in de kloof aangeboden krijgen, besluit Roel om mee te gaan.
We lopen het Bright Angel Trail, het meest bekende pad in de kloof. Het is weekend en het is druk met alle mogelijke soorten lopers. De afdaling is prachtig! Hij slingert langs de wand naar beneden en we hebben steeds een ander uitzicht op de kloof. Onderweg zijn er een paar rustplekken met water. De Indian Garden ziet er van een afstandje uit als een tuin, in een verder dorre omgeving. Het is een vlak stukje vallei, er loopt een riviertje door en van ver zie je al het groen van de bomen en andere planten. De kleine camping ligt een beetje apart en is een rustige plek met alleen kleine tentjes. Er is water, een toilet, een picknick tafel met een dakje erboven, voorziening om je rugzak op te hangen en dierbestendige bakken om je eten in op te bergen, dus best nog luxueus ;-). Wat we niet begrijpen is waarom de zeer vriendelijke ranger bewapend is.....
Indian Garden ligt op twee derde van de kloof maar heeft een groot voordeel dat je vandaar naar Plateau Point op het Tonto Plateau kunt lopen voor een eerste klas uitzicht op de ondergaande zon. We nemen wat te drinken mee en genieten van een ongeëvenaarde lichtshow van de zon op de rotswanden. De kleuren veranderen steeds en de rode en gele tinten gloeien vol vuur. Als de zon bijna onder is komt de volle maan op in het oosten, groot en rond en verrassend snel stijgend, klinkt het magisch? Het was het voor ons in ieder geval! Die nacht verlicht de maan de tent en horen we een uil, we denken een Pygmee uil, maar zien doen we hem niet. Voor dag en dauw horen we de eerste lopers. Voor de diehards is het een uitdaging om in één dag van de zuidrand af te dalen en de noord rand weer op te klimmen, sommigen doen het heen en terug, 54 kilometer en 3.000 meter hoogteverschil binnen een dag. En wij vonden onszelf nog wel zo stoer om in drie dagen naar beneden en terug te lopen! Ieder heeft zo zijn grenzen en die te verleggen is de belangrijkste stap, dus daar zijn wij dan weer dik tevreden mee.
De tweede dag lopen we - met dagrugzak - naar de rivier en drinken wat in de Phantom Lodge verderop langs de rivier. Het is echt warm hier. Als je afdaalt in de kloof loop je door verschillende klimaten heen, met andere planten en vogels op iedere hoogte. Je kunt hier kaarten versturen die met muilezels naar boven gedragen worden, dat is grappig! De Colorado - de gekleurde - stroomt met indrukwekkende snelheid langs de oevers. Op de rivier liggen grote opblaasboten klaar om een groep toeristen mee te nemen stroomafwaarts, je kampeert dan onderweg op de oever. Sinds er een stuwdam aangelegd is in de bovenloop van de rivier is het alleen een heldere rivier geworden, al het rode steenstof blijft hangen achter de dam. De rivier hier stroomt door het keiharde zwarte Vishnu gesteente en slijt het ieder jaar een bladzijde dik af. De kloof zelf is pas 6 miljoen jaar oud, een jongeling in de geologische geschiedenis. De rivier maakt een beginnetje en erosie helpt met de rest. 
 Het kost enige moeite om een stille plek te vinden, maar de natuur is zo overweldigend dat het zelfs de aanwezige mensen overstijgt. We staan op steen wat miljarden jaren oud is en ik voel in mijn lijf dat wij een spikkeltje zijn in de geschiedenis van de aarde. Als wij ons klimaat om zeep helpen, draait de aarde er geen seconde langzamer door, miljoenen jaren later zijn wij een hobbeltje in de tijd en leven er andere soorten en stromen er andere rivieren. Heen naar Phantom Lodge en terug naar Indian Garden lopen we 17 kilometer, met een hoogteverschil van 500 meter neer en later weer op, zelfs nu in de herfst maakt de warmte het een pittige dag. We vergissen ons in het waterpunt en moeten het laatste stuk zonder water lopen. Gelukkig kunnen we in Indian Garden volop aanvullen, wat smaakt water dan heerlijk. Het riviertje loopt naast de tent, ook heerlijk voor onze warme voeten.
's Avonds zie ik een minuscuul klein schorpioentje op een muurtje, een Bark Scorpion zegt de buurman. Schattig denk ik, maar voor het blog doe ik wat nazoek werk, het blijkt de giftigste te zijn van heel Noord Amerika. Niet dodelijk en gelukkig hebben ze onze wandelschoenen overgeslagen (een favoriete plek om de nacht door te brengen) in de dagen dat we in Indian Garden zijn. De maan en de uil houden ons nog een nacht gezelschap voor we opbreken. Mijn heupen zijn een beetje beurs van de grond onder het matje waarop we slapen, maar dat is het enige ongemak geweest. De derde dag zou de zwaarste zijn, 7,5 kilometer en 900 meter stijgen met de rugzakken, maar we lopen als een speer. In drie uur, ruim voor de lunch staan we weer boven bij het trailhead. Ik vraag Roel of hij het nog eens zou doen en hij hoeft niet eens na te denken: “Zeker!”
We voelen ons alle twee geweldig, het was prachtig, indrukwekkend, ons lijf heeft het goed gedaan en het was een heel nieuwe ervaring die voor herhaling vatbaar is.





















vrijdag 1 november 2019

Roadtrip langs de kust - oktober


We hebben weer een Gordiaanse knoop doorgehakt: Tara blijft de wintermaanden op de kant in de omgeving van San Francisco.
Eén maand in de haven in San Diego - ons oorspronkelijke plan was drie maanden- kost meer dan het liggeld voor een heel jaar in Nederland! De tussenliggende havens hebben last van hetzelfde verschijnsel of zijn vol. Dan heeft Tara het hier beter en starten we volgend seizoen met een extra stukje varen.
Onze vorige binnenland trip is zo goed bevallen dat we daar nu een vervolg aan geven. De kampeeruitrusting is er, dus we kunnen op pad. Het rondje voert ons eerst langs de kust naar Santa Barbara in het zuiden. Om niet in de dagelijkse file te staan vertrekken we om 5 uur 's morgens. De zonsopkomst is prachtig en de wegen vrijwel leeg. Monterey slaapt nog als we er langs rijden, misschien komen we er later nog eens. Dan stijgen we flink met de kronkelige Highway 1 en volgt het ene oceaan uitzicht op het andere. Links van ons zijn de bergen van de Santa Lucia keten, bekleed met het Los Padres National Forest. Rechts van ons is de Stille Oceaan met rotsenpartijen, kelpbedden en stranden. 
Aanvankelijk gehuld in mysterieuze mistflarden, maar al snel maakt de zon daar korte metten mee. Het wordt alweer een stralende dag en we kronkelen 150 kilometer langs deze prachtige kust. Onderweg zijn er verschillende parken, ook hier zou je al een maand door kunnen brengen met ontdekken en wandelen. We kiezen twee kortere wandelingen in het Julia Pfeiffer Burns Park. De ene is lekker dalen en klimmen, de tweede gaat naar de kust en zien we de 25 meter hoge McWay waterval uiteenspatten op het strand. Langs de donkere berghellingen staan grote bossen met pampas gras te schitteren en de witte pluimen wuiven in de zon, het lijkt of alles versierd is. Niet alles is wat het lijkt, want deze 'versiering' blijkt het weedy pampas gras te zijn (Cortaderia Jubata), een vijandige soort uit Zuid Amerika die zich als onkruid verspreidt en de oorspronkelijke begroeiing eruit perst.
Jammer, want op de foto ziet het er leuk uit!
We lunchen op het mooie strandje van het Limekiln Park. Naast ons zit een echtpaar in hun klapstoeltjes overduidelijk te genieten van een luxueuze lunch met champagne. Na een onhandige poging tot een selfie bied ik aan de foto's te maken. Ze poseren stralend en vertellen ondertussen dat ze hun 50 jarige verloving vieren. Ik hoop dat ik iets van die liefde vast heb kunnen leggen in de foto's, bij mij blijft het plezier in ieder geval een hele tijd hangen, een les in het vieren van de goede dingen in het leven.
We rijden verder en opeens verandert dan het landschap. De bergketen wijkt land inwaarts en we rijden nu door een golvend, bruin en een beetje saai landschap. De zee blijft prachtig en vlak bij de Piedras Blancas vuurtoren ligt iets op het strand. Het lijken eerst boomstammen, dan reusachtige saucijzen: zeeolifanten! We krijgen iets verder nog een kans want daar liggen ze op het strand dichter bij de weg. Het is rustig in deze tijd, de jongen van dit jaar en de tieners zijn nu 'binnen'. In het vroege voorjaar liggen er duizenden, de volwassen mannetjes en vrouwtjes, dan wordt er gepaard en gejongd, wat een heksenketel zal dat zijn. We vermaken ons met de schijngevechten van een paar jochies (1000 kilo zwaar) maar de meest dieren liggen plat en dik te zonnen op het strand.
Een stad dient zich weer aan, San Louis Obispo, wij rijden erdoor naar de mooie kustplaats Santa Barbara, waar Donna woont, een middelbare schoolvriendin uit Canada. We zien de zon ondergaan in de oceaan vanaf haar terras en hebben heel wat bij te praten. De dagen dat we in Santa Barbara zijn doen we mee met Donna. We gaan naar de school waar ze les geeft in exacte vakken. Het is een mooie privé school, zoals er meer zijn in deze omgeving. Alles ziet er super goed uit: de gebouwen, omgeving, de sfeer. De klassen zijn klein, gemiddeld 15 leerlingen per groep. Sommige leerlingen zijn intern, anderen wonen in de buurt. Een plaats voor een schooljaar kost rond de 25.000 $ per leerling, intern 65.000 $. Veel extra geld komt binnen via fondsenwerving onder ouders en betrokkenen en uit donaties. Interessant vind ik het speciale fonds van de school voor de ontwikkeling en stimulering van meisjes in exacte vakken en beroepen. Het was een legaat van mevrouw Boothe Luce, een rijke dame met een eigen loopbaan, die het belang hiervan hoog in het vaandel had. Onder haar foto hangen de naambordjes van vrouwelijke oud leerlingen van de school die op dit vlak goed gepresteerd hebben, geholpen door de extra steun. Donna is gedreven en enthousiast over haar vak en de leerlingen, wat een voorrecht voor leerlingen om met zo'n leerkracht en in zo'n omgeving naar school te gaan.
Een uitstapje in Californië is niet compleet zonder wijn. In Ojai heeft Topa Mountain Winery, een wijnproeverij. Je kunt lid worden van de wijngaard en koopt dan een paar keer per jaar een doos. Als lid word je uitgenodigd voor de nieuwe selectie en tal van andere activiteiten. Wij helpen Donna en haar collega's graag proeven. De sparkling wijn uit de champagne fontein ziet er leuk uit, maar van de bubbeltjes en de smaak blijft niet veel over. De witte Viognier wijn is niet mijn favoriet maar Roel vindt hem heerlijk, de lichte rode wijn uit het pakket vind ik erg lekker. Er is goede live muziek, een foodtruk met lekkere hapjes en iedereen is aardig en blij. Je zou hier zo aan kunnen wennen. Het is erg warm in de Ojai vallei, dus thuis lekker afkoelen in de oceaan met flinke golven en een wandeling over het strand. 
Een huis aan het strand, zonder duinen, dat is voor ons wel wennen! Prachtig, maar het voelt ook onbeschermd, het weer is rustig dus we genieten er toch van.
Santa Barbara heeft een lange maritieme geschiedenis. De baai ligt beschut achter de Kanaal Eilanden voor de kust. Eerst waren er de lokale indianen stammen, daarna de schepen van de Spanjaarden en later de Amerikaanse vrachtschepen naar het noorden. We hebben een leuke ochtend rond de pier van Santa Barbara. Het Maritiem museum, het Zeecentrum, een blik in de jachthaven voor als we langs varen en een lunch op de pier. Op weg naar de Mission, rijden we door de straten van het stadje. Mooie huizen met wit stucwerk en rode dakpannen, palmbomen en een hoger gedeelte van de stad met prachtig uitzicht over zee. 
Het doet mediterraan aan. Ook de kerk en de gebouwen van de Mission hebben daar veel van weg. In december 1776 werd deze Mission gesticht, als 10e missiepost in Californië. Eind 18e eeuw zijn er door de Franciscaanse orde in opdracht van de koning van Spanje 21 Missions gebouwd langs de kust van “Alta California”. Officieel was het doel om de lokale bevolking te evangeliseren en te onderwijzen. In het proces werden de indianen gedwongen te wonen in 'reductions' en ingezet voor werk op en rond de Mission. Als je bekeerd was had je geen eigen zeggenschap meer en de orde werd strak gehandhaafd. Ziektes en verlies van hun eigen leefstijl decimeerden ook hier de lokale bevolking. De Missions werden grootgrondbezitters en zeer invloedrijk. Tot er in 1833 een scheiding kwam van grond en kerk en de grond in Grants overging naar militairen en hun trouwe aanhangers, de Ranchos van Californië. De lokale bevolking had het nakijken....
Wij gaan ook verder, met veel dank aan Donna voor heerlijke dagen samen.







aparte vogels op het strand in Santa Barbara: skimmers




zaterdag 26 oktober 2019

Rijkdom en revolutie in San Francisco - september


Eerlijk is eerlijk, Roel doet het merendeel van het onderhoud aan de boot. Maar deze weken staat ONDERHOUD met hoofdletters in de agenda en dat betekent dat ik ook mijn deel mag doen. Over de jaren hebben we een manier gevonden om dat te laten werken. Ik houd meer van beginnen, maar niet van afmaken, dus ik krijg mijn eigen klussen en breek die in kleine stukken, zodat iets snel af is en ik vaak opnieuw kan beginnen. Op deze manier ben ik baas over mijn eigen weerstanden en heeft Roel geen last van mijn tempo. Eigenlijk is het best leuk, als ik eenmaal begonnen ben. Het houtwerk in de kajuit moet opnieuw gelakt worden. Vooral de keuken en de ingang hebben het zwaar te verduren gehad. Tijdens de verbouwing blijft de winkel natuurlijk gewoon open, dus klussen binnen is vooral afdekken en weer opruimen om 's avonds te kunnen eten en leven. 
De ingang is door de vorige eigenaar rood gebeitst, wat we altijd erg lelijk gevonden hebben. Maar nooit aangepakt, omdat we er vanuit gingen dat hij dat met reden gedaan heeft. Nu moet het eraf en wonder boven wonder blijkt er goed mahonie onder te zitten. Het knapt zienderogen op. Roel doet klussen buiten en we beginnen met de voorbereiding van Tara op de winter. Sommige klussen zijn vooral uitzoekwerk: waar laten we het anker zandstralen en opnieuw galvaniseren en hoe krijgen we het daar? Wat zijn de opties voor de ankerketting? De vloer in de kajuit moet vervangen worden, waar vind je geschikt materiaal en hoe krijgen we het hier en in de juiste maten gezaagd? Alles gaat via internet en zonder auto begin je bijna niks. Roel wordt vaak wanhopig van de maten in inches, voeten - 5/16e of toch 3/8e - en de slechte documentatie, alles is afwijkend! Bouten, moeren en schroeven nemen we altijd al mee uit Nederland, zodat we in ieder geval dat allemaal in millimeters houden, maar we willen zo min mogelijk slepen met bootonderdelen. De prijzen vinden we schrikbarend hoog hier, zeker in vergelijking met Nieuw Zeeland, dat betekent dus veel zelf doen. Dat is niet erg, we liggen goed in de Emery Cove Marina aan de oostkant van de baai, een fijne plek aan een klein recreatie schiereiland. Dicht bij de stad en toch in de natuur. Vrijwel ieder dag zonnig, fijne temperatuur en 's avonds een prachtige zonsondergang als afsluiting. We fietsen veel en om de dag lopen we hard om de wandelconditie op peil te houden, met uitzicht op het centrum en de Golden Gate Brug en voelen ons rijk.

Werkdagen wisselen we af met leuke dagen. Paul en Cathy, onze aardige kampeerburen uit Yosemite, wonen niet ver van de boot en komen een dag meevaren in de baai. Zij kennen de omgeving goed en sturen ons door de baai. We hebben een prachtige dag met in de loop van de middag zelfs voldoende wind om te zeilen. De Golden Gate Brug hangt te blinken in de zon en we varen een stukje naar buiten en weer terug. We genieten er alle vier van.
In de Sonoma Valley hebben we Lynne en Pierre uit Montreal ontmoet, met hun camper zijn ze iedere zomer 4-5 maanden onderweg. Zij komen ook een dagje buurten en met hen verkennen we het centrum van San Francisco. Deels met een historische tram, veel te voet. 
De straten in dit oudere deel van de stad lopen omhoog en omlaag, conditietraining op zich. Veel hoge, mooie huizen, Jugendstil en Italiaanse invloeden. Chinatown springt eruit met de kleurige façades en lampionnen over de straten gespannen. De oude vissershaven met nu vooral toeristen restaurants en winkels, en overal een mooi uitzicht over het water. Als laatste lopen we door het bank district met moderne hoge glanzende torens. Het camper leven van Lynne en Pierre lijkt in veel opzichten op ons zeilleven, dus we hebben van alles uit te wisselen en weer een gezellige dag.

Op zoek naar een watersportwinkel (het mag de naam niet hebben) fietsen we door de wijk Berkeley en een stukje van de Universiteitscampus. Berkeley doet erg vriendelijk aan, kleurige, houten huizen, vrijstaand op een klein stukje grond aan straten met veel bomen en fietsroutes. 

De campus is enorm – vanaf de ingang is het 15 minuten fietsen naar het bezoekerscentrum – en heuvel op, dat halen de vouwfietsjes niet. We fietsen door het lage deel en natuurlijk Telegraph Avenue. Vroeger was dit het hart van progressief Berkeley, met boekwinkels en koffiehuis Mediterranum. Een aanplakbiljet kondigt een avond aan over klimaatproblemen, dat zou wel eens interessant kunnen zijn. De avond wordt gehouden in een zaaltje van een bejaardencentrum en is georganiseerd door Speak Out Now, een socialistische groep. Er komen zo'n honderd mensen op af. Op de partijtafel liggen pamfletten en de boekentafel (alles $5,-) ligt vol met boeken van Marx, revolutie, economie en omwenteling. De presentatie met wetenschappelijke cijfers over klimaatverandering en bedreigingen is indrukwekkend en zorgelijk. 
Het tweede deel van de avond gaat over de 'oplossing'. Het kapitalisme heeft maar één doel: winst. Het systeem van politici steunt rijken en bedrijven in dit streven ten koste van slecht betaalde werknemers en milieu. Een totale omwenteling is het enige wat dit kan doorbreken aldus Speak Out Now, want het vertrouwen in de politici en de democratie is erg laag. De vragenronde gaat in onze ogen chaotisch, want iedere vragensteller is minuten aan het woord en er worden eerste een aantal vragen gesteld en dan pas komt er een antwoord. Geen touw aan vast te knopen! Ook wordt de vraag gesteld hoe het dan toegaat na de omwenteling? Daar is geen antwoord op want dat wordt te zijner tijd democratisch met elkaar besloten. Daar zou ik me dan weer zorgen om maken en ik hoop dat ze goed kijken wat er in de landen gebeurt waar zo'n omwenteling al heeft plaatsgevonden. Ik denk aan Nederland, waar Rutte recent bedrijven uitgedaagd heeft om de lonen van de werknemers te laten stijgen, dat we uitkeringen hebben, betaalbare gezondheidszorg, opleidingen en zo meer. Veel van de speerpunten van Speak Out Now! 
Want de cijfers voor de Amerikaanse bevolking liegen er ook niet om. Nergens is het verschil tussen arm en rijk zo groot als hier, terwijl Californië qua bruto nationaal product groter is dan Duitsland, met minder dan de helft van de inwoners! Het geld klotst dus op veel plekken uit de zwembaden. En toch groeien iets meer dan 20% van de Amerikaanse kinderen op onder de armoede grens, van alle geïndustrialiseerde landen is het alleen in Roemenië nog slechter gesteld1. Het verschil tussen privé onderwijs en openbaar onderwijs is gigantisch, vervolgopleidingen schreeuwend duur en er wordt in Californië bijna twee keer zoveel geld uitgegeven aan de gevangenissen als aan het hoger onderwijs2. Het is dus zeker een interessante avond en progressief Berkeley is er nog steeds. 
Deze weken lees ik ook “Reizen zonder John” van Geert Mak. Hij volgt vijftig jaar na dato de reis uit 1960 van de latere Nobelprijs winnaar John Steinbeck en zijn hond Charley. “Om te zien hoe Amerika er nu voor staat”. Ieder hoofdstuk belicht een ander deel van de Amerikaanse samenleving. Mak is een geweldige historicus en schrijver en het helpt mij om iets meer te begrijpen van de maatschappij waar wij tijdelijk in 'wonen'. Hoe de immigranten mentaliteit en de burgeroorlog standpunten gevormd hebben die nog steeds doorwerken in de maatschappij. Hoe verdeeld het land is over de oplossing van vraagstukken. Als je niet voor jezelf op kunt komen heb je het lastig hier....

1Speak Out Now pamflet Fall 2015
2Reizen zonder John, Geert Mak, 2011 blz. 621