zaterdag 14 juli 2018

Op weg naar Dutch Harbour - juli

Op weg naar Dutch Harbor, dat willen we wel, maar een flinke depressie houdt ons nog dagen in het kleine haventje van Adak. Gelukkig waait het van de kant af en liggen we beschut. We hebben het leuk met onze buren Konami en Arpatas. Er wordt geklopt, "zijn jullie aan boord?" Het blijken Erik & Kristina te zijn van de Nederlandse Bagheera die voor anker gegaan is in de buitenbaai. Samen met Francis op de Snow Dragon (een Koopmans 49) varen ze al jaren in de noordelijke hoge breedten. Dit jaar heben ze geen gasten en ze zijn nu op vakantie, zo zuidelijk als dit zijn ze al jaren niet geweest. Alles is relatief! Ze komen koffie drinken en hebben veel verhalen te vertellen, het is een gezellige middag. In Sitka hebben ze met z'n drieen een landbasis en ze kennen het gebied waar wij gaan varen op hun duimpje. We hangen dan ook aan hun lippen voor alle tips en mooie ankerplekjes. Ze hebben ook een Japans hondje Fukemi en die zou ik zo willen houden, maar dat gaat niet door. Een middag aan boord is ook al fijn.
Een dag later hoosregen dus lekker op de boot lezen en niets doen. Zaterdag komt het vliegtuig ondanks 50 knopen wind en aan boord is Justin. We hadden al van hem gehoord en hij komt even langs om kennis te maken. Justin werkt al 23 jaar op Adak en coördineert daar de opruimwerkzaamheden van munitie, olie en oud materieel voor de regering. Hij is meestal een week of twee per maand op het eiland. Ook hij heeft veel te vertellen en hij combineert dat met tochten over het eiland in zijn truck. Zondagmiddag is het stralend weer en we gaan zeehonden en zeeotters bekijken in twee baaien aan de noordkant van het eiland. Nu we rondrijden zie je pas dat er prachtige plekken zijn op het eiland. De otters blijven veilig ver van de kant, maar een groepje ziet ons pas laat en speelt op het keienstrand. Erg leuk om te zien en ze zijn zo snel. Onderweg vertelt Justin over de jaren dat hij hier is. Toen hij begon was net besloten de basis op te heffen. De werkzaamheden aan de laatste bunkers waren nog niet afgerond, maar volgens contract werden ze toch afgemaakt. Hij neemt ons mee naar een gedeetelijk ondergronds uitgaanscentrum. Hier zat Mc Donalds, de Pizzahut, het theater, een ondergronds zwembad en fitnesscentrum en ga zo maar door. De verdiepingen daaronder zijn nu te gevaarlijk, maar de bewoners van het dorp konden hier ondergronds schuilen en leven in geval van nood. In 1997 zijn alle gebouwen en huizen in goede staat overgedaan aan de Alut Company, maar de bewoners en toeristen bleven uit. Er is veel vernield – deels door de wind en deels door mensen – en dat geeft het een troosteloze indruk. We rijden langs het oude Russische kerkje, dat op instorten staat. Langs een moderne, grote kapel, de tsunami vluchtplaats voor de bewoners, die door een Coastguard bemanning kort en klein is geslagen (!) en niet meer bruikbaar is. Vol indukken en bloemen van het eiland komen we weer terug op de boot. We mogen bij Justin in het kantoor/huiskamer het internet gebruiken en de was doen, heerlijk!
Ook Erik, Kristina en Francis zien we nog een paar keer. Aan boord van Tara en op bezoek bij de beide boten. Erik heeft zijn Bagheera zelf gebouwd in 4 jaar tijd en het is een stoer stalen schip, helemaal voorbereid op de jarenlange Noordelijke tochten. De Sun Dragon van Kristina is bijna even oud als Tara en ontworpen door Dick Koopmans senior. Gebouwd in Nederland en als casco verzonden naar Calefornië. Francis is scheepstimmerman en het interieur is dan ook van haar hand en prachtig. We zien veel dingen waar wij wel van dromen, maar waar Tara echt te klein voor is. Of misschien is het wel dat wij niet aleen hier zeilen maar ook in de tropen, onze boot heeft meer compromissen. Maar ook Francis, Erik en Kristina maken pannen voor een nieuw, gezamenlijk schip om mee te charteren. Dat zal vast helemaal doordacht zijn met alle ervaring die nu opgedaan is. Ik zou zo met ze mee gaan, dat is duidelijk. We krijgen een stapel boeken en pilots mee over Alaska en Erik een stapeltje Nederlandse boeken van onze boekenplank. Ze kunnen teruggezonden worden, maar ik denk dat we elkaar weer gaan zien in Sitka.

Eindelijk zit er westenwind in de weersberichten, een beetje veel misschien, maar beter dan tegen of 400 mijl op de motor. Voor we vertrekken hebben we nog een zonnige dag op Adak. Justin neemt ons mee voor een prachtige wandeling naar Shakgak Baai. Vandaag zijn de eerste zalmen gesignaleerd in een riviertje aan de andere kant van het eiland, maar hier zijn ze nog niet. Jullie gaan nog genoeg zalmen zien, aldus Justin, het seizoen is pas net begonnen. We nemen hartelijk afscheid met een uitnodiging om later (volgend jaar) in Justin's woonplaats Poulsbo af te meren vlakbij Seattle.

Eindelijk, 11 juli kunnen we vertrekken. Eerst een stukje op de motor later die dag zeilend tussen de eilanden door. Bij de vulkaan Korovin op Atka Island krijgen we te maken met een accelaratie zone en reven we achter elkaar twee maal het grootzeil en verruilen we de genua voor de kotter. Een half uur later is er geen wind meer, maar wel een verwarde zee en stroming van de Pacific naar de Beringzee. Het uitzicht is prachtig, de bergen liggen vol sneeuw en sommige pieken zijn hoog, net alsof we in Oostenrijk varen, maar we hebben een rottige nacht op de motor, hossend tussen de golven door met weinig snelheid. De volgende dag komt dan de westen wind met 6 á 7 beaufort en we scheuren lekker door het water voor de wind weg. De golven zijn hoog, maar mee en Tara surft er lekker overheen op een dubbel gereefd grootzeil. Dat houden we 24 uur vol, 155 mijl, dat schiet lekker op! We bedenken dat Adak - Dutch Harbor dezelfde afstand is als van Den Helder naar Noorwegen, onze eerste verre tocht met Tara in 2011. Daar zitten nu al heel wat zeemijlen tussen en wat hebben we veel geleerd en aangepast.
Soms hebben we helder weer, net zag ik in de verte (40 mijl) de besneeuwde 2000 meter hoge Okmok vulkaan van Umnak Island prachtig door de nevelige horizon steken. Nog 1 nachtje varen en dan liggen we zaterdagmorgen heel vroeg in Dutch Harbor. Nu maar hopen dat de Coastguard en Immigratie ook uitslapen op zaterdag.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

zaterdag 7 juli 2018

2018-7-5 Adak, Aleoeten

Het blijft inderdaad 200 mijl op de motor varen. Soms wat lichter, maar meestal mistig. We zien geen enkele van de eilanden waar we langs varen. Konami, die soms maar een halve mijl van ons afzit, kunnen we de hele tocht niet zien. Er is geen andere scheepvaart gelukkig en we houden wacht met de AIS op het scherm. We varen naar Adak door de Beringzee aan de noordkant van de Aleoeten. Er lijkt veel stroming te staan tussen de eilanden, dus we plannen onze aankomst met stroom mee. Het valt reuze mee met de stroom, maar door de mist zien we weinig. Gelukkig zijn er de digitale kaarten en radar en varen we tussen de eilandjes door de Bay of Islands in. We zien een adelaar die vanuit vlucht met zijn grote klauwen probeert te vissen, prachtig, maar hij is niet succesvol. Het ankeren is even uit proberen. In Beverley Cove, de eerst baai, zijn we niet tevreden en we varen naar de volgende, Gannet Cove. Hier liggen we goed, maar het geluid van de motor blijft nog uren in onze oren hangen.
We gaan een stuk lopen, Roel heeft last van zijn rug, dus de steile hellingen laten we voor wat het is. We verstoren een adelaar (bald eagle) die vanaf een hoger punt luidkeels naar ons schreeuwt. De partner zit aan de andere kant van de baai ook te schreeuwen. Oké, we weten het al, we gaan wel terug. We zijn moe, dus het wordt een rustige dag.

Er komen een paar dagen harde oosten wind en we liggen teveel in een tochtgat. Een eindje terug zagen we een baaitje, Trapper Cove, wat beter beschut lijkt, dus daar varen we de volgende dag heen. Het is alsof de wind en golven uitgezet worden en hier is het zonnig, heerlijk! We wandelen naar Fisherman's Cove waar otters en zeehonden zouden zitten. We zien ze niet, maar het is een prachtige wandeling. Weer zijn er adelaars, maar ook een Grauwe Franjepoot en een IJsgors. Ik puzzel de vogels bij elkaar met verschillende vogelgidsen, ik heb nog geen goede gids van dit gebied. De vogels lijken hier minder schuw dan anders, we kunnen dichtbij komen voor ze wegvliegen. 's Avonds na het eten lopen we weer naar Fishermans Cove, we zien een paar zeehonden lekker liggen genieten en poetsen in het water, maar geen otters. Het is prachtig met de ondergaande zon op het water, de patronen van de kelpslierten, vogels en zeehonden. Ik voel me gelukkig en dankbaar dat we op zo'n mooie plek aangekomen zijn zo ver van de bewoonde wereld.

Met Jacques en Françoise van de Franse boot Arpatas heb ik al maanden email contact, maar een ontmoeting is er nog steeds niet van gekomen. Nu varen ze de baai binnen. Het is grappig dat het bij voorbaat al voelt of er vrienden binnen varen. We eten met z'n zessen op Konami. Diane is half Japans en heeft een heerlijke Japanse maaltijd gemaakt met de laatste groenten, lamsvlees en kruiden van daar.

Na de wind hebben we een mooie zeildag naar de andere kant van het eiland. Het dorpje Sweepers Cove ligt daar. Hemelsbreed is het minder dan 10 mijl van Trapper Cove, maar het eiland heeft een waterhoofd en het kost ons ruim 6 uur om er naar toe te varen. De wind en het hoge eiland maken vreemde combinaties en we hebben alles, geen wind, mooi voor de wind, gereefd en motorsailend varen we uiteindelijk het kleine haventje in.
We hebben gehoord dat er een café is met Pizza en Burgers en geloof het of niet, maar dat klinkt opeens super aantrekkelijk. Sweepers Cove blijkt een spookachtig dorp. Er staan huizen en faciliteiten voor 8000 mensen, er was een grote militaire basis hier. Scholen, hospitaal, community centre alles is er. In 1997 is de basis opgeheven, er wonen nu nog rond de 100 mensen. Als je aan komt lopen is het net of alles er goed uitziet. Dichterbij zie je pas dat de deuren dichtgetimmerd zijn, er stukken van de muren ontbreken, het gras niet gemaaid is. Het is al avond, maar nog zo licht, het maakt een onwerkelijke indruk. En waar zou nu dat café zitten, want we zien geen mens, geen auto niets. Uiteindelijk vinden we de drankwinkel (een fles whiskey kost bijna $ 70,-) en Bernardo wijst ons de weg. Het Blue Bird Café blijkt een woonkamer te zijn in een van de huizen. Mike woont hier nu 5 jaar en runt het café. De burgers zijn goed en we mogen de volgende de was doen in zijn huis.
Regelmatig staat er een auto naast de boten en komen mensen een praatje maken. We krijgen lifts aangeboden als we naar het dorp lopen of terug. Elaine en Ed komen een doos groente en fruit brengen om te delen. Zulke dingen zijn nergens te koop hier, dus een ware luxe voor ons! We gaan vis halen op de visfabriek en krijgen een doos heilbot mee om te delen, met de complimenten van de baas. Joe roept ons dat we moeten komen kijken. Ed en Joe hebben een heilbot gevangen van zeker 50 kilo, "morgen komt ik verse vis brengen" zegt hij. Gaandeweg horen we ook de roddels en zorgen van de mensen in het dorp. De werkers van de visfabriek komen maar een paar maanden en zijn niet betrokken bij de dorpsgemeenschap. Er is een auto en een huis afgebrand, er is iemand die dat aansteekt. Voor $ 15.000 kan je twee gemeubileerde huizen onder 1 kap kopen, maar wie wil hier wonen? In de winter gaat de visfabriek dicht en veel mensen vertrekken naar andere plekken.
De avond van 4 juli, een belangrijke feestdag in de US, is de bar open. We fietsen erheen met z'n zessen maar zijn bijna de enige gasten. De bar lijkt een op de kantine van een ziekenhuis, inclusief betegelde gangen. Een man en vrouw aan de bar kijken tv, een glas wijn of bier kost $8, dus dronken zullen we niet worden en gezellig is het ook niet. De winkel in het dorp is 2 uur per dag open, maar is ook vaak gesloten. Iedereen weet wanneer, behalve wij. Het is een enorm magazijn met een paar stellingen met blikken, koek en snoep en droog eten. Geen kaas of zuivel, geen diepvries, geen groenten of fruit. We denken dat iedereen die bestelt en af laat leveren als het wekelijkse vliegtuig komt.

Toch komen we jonge mensen tegen en wonen er een paar gezinnen tussen alle single mannen. Het is een leven voor zonderlingen, eigenlijk voelen we ons hier wonderwel thuis. Niemand kijkt er van op dat we al jaren rondvaren in ons mini huis, mensen doen nu eenmaal vreemde dingen toch? Maar om hier te wonen? Voor geen goud.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

zaterdag 30 juni 2018

2018-6-28 Kiska Island

We slapen een paar uur, maar de zon buiten trekt ook. We liggen in een mooie baai, een beetje achter het Japanse Wrak wat daar al 75 ligt te roesten en dat ook nog wel 75 jaar volhoudt. Er is nauwelijks swell of wind. Boven de heuvels om ons heen zien we soms een wolk, maar hij blijft daar lekker hangen. Het steile strand ziet er rustig en uitnodigend uit, dus we graven de dinghy uit. Die is sinds vorig jaar oktober in Guam niet meer uit de bakkist geweest. We hebben hem toen helemaal uit elkaar gehaald en schoongemaakt, dus we zijn wel een poosje bezig voor alles weer op zijn plek zit en opgeblazen en wel in het water ligt. Doet de buitenboord motor het nog? Na enig sleutelen en aantrekken start hij op, we zijn weer in bedrijf.
We hebben echt een jetlag, het voelt als 's morgens vroeg, maar het is al lunchtijd. We moeten ook weer even in de dinghy routine komen, door lange slierten taai kelp varen we naar het strandje, extra snelheid maken en de motor stoppen en omhoog trekken, op tijd eruit springen, de boot alvast een stukje op het strand trekken, het gaat allemaal prima.

We wandelen een stuk op eiland, maar zoals altijd na een lange oversteek zijn we na een paar honderd meter al buiten adem. Er loopt een oude, overgroeide weg uit de 2e wereldoorlog en dat loopt een stuk makkelijker dan door het zachte mos en lage begroeiing. Er groeit geen boom op Kiska, waarschijnlijk door het noordelijke klimaat. En de wind. Veel IJslands mos – dat zal hier wel Aleoetisch mos heten – en allerlei andere mossoorten. Lage struikjes heide achtig materiaal en overal bloemen. Veel lupines, een dwergsoort lijkt het, viooltjes en tal van andere bloemen. In het gras ligt een patroonhuls van een granaat, beetje bizar op zo'n afgelegen plek. Vogels hebben hun weg naar Kiska gevonden, we verstoren een sneeuwhoen die luid kakelend voor ons wegvliegt, maar ons goed in de gaten houdt. Eenden zijn er, verschillende zangvogels en op het water zeekoeten met grappige knalrode pootjes die achter ze aan fladderen als ze vliegen. Hoog in de lucht een adelaar! Achter de grindwal tussen het strand en het eiland is een zoet water meer en we zien verschillende heldere riviertjes. Om de hoek komen we bij een plek waar artilleriegeschut achter gelaten is en een Japanse vrachtwagen, bijna vergaan. We hebben gelezen dat er op Attu zwaar gevochten is – de Amerikanen verloren 70 van de 74 landingsvoertuigen - maar over Kiska weten we weinig. Op de kaarten zien we dat er wegen getekend zijn van Gertrude Cove naar Kiska Harbor, misschien kunnen we die morgen lopen. Een van de andere boten ligt daar voor anker.
We hebben ons lekker winters aangekleed, we zijn tenslotte op de Aleoeten, maar dat blijkt een vergissing. Eenmaal weg van het water s het warm en kunnen we in een shirt lopen. Met armen vol kleren en een Kiska veldboeketje lopen we weer terug naar de dinghy.

Onze eerste nacht voor anker is het doodstil om ons heen, Roel slaapt als een blok, ik ben onrustiger. Het duurt altijd even voor mijn slaapritme zich weer aanpast. We kunnen de vogels over het dek horen lopen. Alweer een prachtige zonnige dag in de baai. Konami, een dag voor ons uit Kushiro vertrokken, komt aan en genieten ook van de prachtige omgeving. We maken met z'n vieren een wandeling, maar de bruggen zijn verdwenen, dus we kunnen niet over de riviertjes. Maar, er is genoeg te zien! Later horen we dat de andere boot die in Kiska Harbor lig de hele nacht heeft liggen stuiteren op valwinden, we hebben dus echt geluk gehad.

Met de winden meevaren is hier het devies en over een paar dagen staat er een flinke tegenwind, dus we besluiten in de loop van de middag te vertrekken naar het volgende eiland 200 mijl verder. Volgens het lokale weerbericht hebben we 20 knopen wind mee uit het westen, dat zou geweldig zijn.
Als we de baai uitvaren naar open zee zien we de vulkaan van Kiska met een sneeuwkap achter de heuvels uitkomen. Mooi! Verderop varen we langs nog twee oude besneeuwde vulkanen met hun voeten in de zeemist. Op de kaart is het een hele rij, maar later wordt het mistig en blijven ze voor ons verborgen. De wind trouwens ook, hoe ik ook probeer te zeilen, de wind draait vrolijk mee. De motor blijft aan, misschien wel alle 200 mijl!

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

donderdag 28 juni 2018

Dag 13 =?ISO-8859-1?Q?=96 Voor anker in Gertrude Cove, Kiska =96?= 27 juni

Ankerpositie 27 juni: Kiska, 51º56' Noord 177º27' Oost, 12 dagen en 5 uur gezeild, 1455 mijl afgelegd op het log.

De middag is echt Alaska zeilen, grijs in honderd tinten, mistig aan de randen van ons blikveld en een koude wind. Maar we zeilen het hele stuk tot we bijna op de ankerplek zijn. Tot vlak bij het eiland zien we het niet, verborgen in de nacht en mistige nevels. We hebben verschillende kaarten open staan, met een gps-muis zien we ons bootje over het scherm schuiven. Door de "vergeten oorlog" tussen Japan en de Verenigde Staten in de tweede wereldoorlog zijn er uitstekende kaarten van alle eilanden hier. Op de Amerikaanse kaarten zijn de dieptes alleen wel in fathoms en feet aangegeven maar niet in meters. Dat wordt uitkijken en rekenen! Ik heb bewondering voor de zeevaarders van ooit voor het gps-tijdperk. Gisteren was er zon, maar er zijn ook dagen en nachten geweest zonder zon of sterren, zelfs de sextant biedt dan geen uitkomst, zie dan maar een positiebepaling te doen. Tussen de eilanden kan een flinke stroming staan tussen de Grote Oceaan en de Beringzee. Ze heten niet voor niets verraderlijk deze eilanden.
Als we Vega Baai in draaien begint het licht te worden en zien we voor het eerst de kant. Afgeronde heuvels omsluiten de baai met hier en daar een klif. De heuvels zijn vaal geel van kleur, bomen groeien hier niet. Veel alken om de boot, maar geen zwemmende dieren als welkomscommitee.
Vannacht om 01.00 Japanse tijd ankeren we in Gertrude Cove. Een mooie beschutte baai aan de zuidkant van het eiland. We liggen naast een Japans wrak uit de oorlog, 75 jaar oud, maar de boeg steekt nog boven het wateroppervlak uit.

We ruimen een beetje op, de rest komt morgen. We besluiten om toch de klok op Aleoeten tijd te zetten, zodat we tot laat in de avond daglicht hebben. We gaan 19 uur terug in de tijd, over de datum grens en mogen nog een dag extra van 27 juni genieten. Dat wordt pas een jetlag!

De overtocht is ons alles bij elkaar enorm meegevallen, maar het blijft bijzonder om op zo'n afgelegen plek aan te leggen. Ik ken eigenlijk niemand uit al onze reisverslagen die hier geankerd heeft, maar Tara ligt nu te dobberen op Kiska eiland. Dat moet nog even tot ons doordringen.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

woensdag 27 juni 2018

Dag 12 =?ISO-8859-1?Q?=96 Heerlijke zeildag, Kiska hier komen we! =96?= 27 juni

Middagpositie 27 juni: 51º48' Noord 175º38' Oost, etmaal van 115 mijl op het log en 111 mijl dichterbij ons doel, nog 63 mijl naar Kiska, watertemperatuur 7 ºC.

De douche was heerlijk! We hadden het expres motorvaren achterwege kunnen laten, want om 8 uur 's avonds is de wind op en gaat de motor alsnog aan. Er is veel golfslag en we varen dan ook niet hard, de golven gooien Tara van links naar rechts op hun grillige ritme. Het wordt een onrustige nacht. Voor en achter kunnen we niet slapen door de motor en de bewegingen van het schip, in de kajuit is het ook behelpen. Voordeel is wel dat we nu alle tijd hebben om beide watertanks helemaal te vullen met 400 liter vers drinkwater. Om 6 uur vanmorgen kunnen we de zeilen weer hijsen en varen eerst rustig, maar nu rond de 7 knopen. De hele morgen is er zon en er zijn honderden vogels om de boot. Een duidelijk teken dat we dichter bij land komen! De stormvogeltjes en de grotere pijlstormvogels, enorme witte stormvogels (fulmars?), en een enkele albatros, het is genieten in de serre vandaag. Geen klussen behalve ramen zemen om naar buiten te kunnen kijken.

Vannacht komen we aan op Kiska. We hopen dat er niet teveel deining staat in de baai, zodat we morgen aan land kunnen met de dinghy. Wat hebben we zin om een eind te lopen!

Wordt vervolgd....

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

dinsdag 26 juni 2018

Dag 11 =?ISO-8859-1?Q?=96 Bijna halve wind =96?= 26 juni

Middagpositie 26 juni: 51º32' Noord 172º42' Oost, etmaal van 139 mijl op het log en 134 mijl dichterbij ons doel, nog 174 mijl naar Kiska, watertemperatuur 7,6ºC.

Gisteravond de genua uitgerold in plaats van de kotter en om 6 uur vanmorgen de tweede reef uit het grootzeil. De wind neemt af en draait vandaag langzaam door naar noord, dat is halve wind voor ons en erg fijn zeilen. De verwachting is dat de wind doordraait naar het noordwesten en dat is nog beter. Door het zeil-oppervlak steeds te vergroten zeilen we iets meer dan 6 knopen en schieten we lekker op. Het weer is afwisslend wat grijs en vochtig, maar de zon probeert er vandaag steeds door te komen en ik zag al wat blauw! Of we Kiska gaan halen met daglicht is nog de vraag. Gelukkig zijn de nachten super kort, om half acht wordt het donker en om half een begint het al weer licht te worden. Ik denk dat we ook al over de datum grens zijn en nu weer achterlopen op Nederland, maar voor het gemak houden we nog even Japanse tijd tot we in de bewoonde wereld zijn. Kiska is dat zeker niet, alle westelijke eilanden zijn onbewoond op misschien een paar vissers na in de zomer . Adak wordt het eerste bewoonde eiland met elektriciteit, winkels, hamburgers en zo meer. Culinair staat ons in ieder geval een cultuur-schok te wachten.
We varen nu een paar uur met de motor bij, want we moeten nodig water maken en een warme douche staat hoog op de klussenlijst van vandaag ;-)
Verder zijn er de kleine dingen, klusje hier en daar, brood bakken en lekker eten maken.

Wordt vervolgd...

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

maandag 25 juni 2018

Dag 10 =?ISO-8859-1?Q?=96 goede wind, koud en grijs =96?= 25 juni

Middagpositie 25 juni: 51º14' Noord 169º08' Oost, etmaal van 137 mijl op het log en 104 mijl dichterbij ons doel, nog 309 mijl naar Kiska, watertemperatuur 7,2ºC.

Een goede nacht en veel tussendoor geslapen met de timer ernaast om tussendoor uit te kijken. Er blijft veel wind 5 beaufort uit NNE en een bokkige golf, maar om 11 uur ontreven we het grootzeil van 3 naar 2 reven. We lopen nu weer rond de 6 knopen en komen dan beter uit om in daglicht Kiska aan te lopen over ruim 2 dagen. Af en toe bonken we in een golf, maar de snelheid geeft de doorslag. Vandaag 3 vrachtschepen om ons heen. De Navios Apollon 1 passeert ons op 1,5 mijl afstand, hij is op weg naar Vancouver. Het is goed om te weten dat ze er nog zijn en er een noodzaak is tot wacht lopen. Het blijft wel vreemd om zoveel schepen te zien op een zo afgelegen plek. De schepen volgen net als vliegtuigen de grootcircel-routes en dat maakt duidelijk dat een kaart een ernstige vertekening geeft van de werkelijkheid. We hebben schepen gezien die van Singapore onderweg waren naar Panama en dit is de kortste route!
We varen zo'n 60 graden aan de wind met een helling van 15 tot 20 graden naar stuurboord. Goed weer om te lezen, maar iets doen kost moeite. Gelukkig zijn er vrijwel geen problemen, dus kunnen we ook ontspannen. Roel is al een paar dagen bezig om de SSB-radio weer te kunnen gebruiken voor het opvragen van weerberichten en sailmail. De afgelopen week deden we het via een verbinding met de satelliet telefoon, dat werkt ook, maar is een gedoe omdat we buiten moeten zitten. We komen nu weer in het bereik van het walstation in Honolulu en als we via de radio kunnen zenden gaat dat veel makkelijker.

Het weer is grijs en fris, maar geen mist gelukkig. Omdat we zoveel kunnen zeilen is het nu ook makkelijker om de kachel langer aan te hebben, we hebben meer dan genoeg diesel! Een van onze vrienden uit Tannowa mailde dat we donderdag een hoge druk gebied krijgen als we in Kiska zijn, misschien zelfs wel wat zon?!


Wordt vervolgd.....

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com