Het ijspaleis 21-23 februari

het ijspaleis in volle glorie

Voor we af kunnen meren bij Enterprise eiland varen we door de Wilhelmina baai. De baai is in kaart gebracht door de Belg Gerlache in 1898 en vernoemd naar onze Wilhelmina. Een prachtige zonsondergang kleurt de enorme gletsjers, sneeuwwallen, bergen en drijvende stukken ijs goud, roze en paars. Het water is vrijwel vlak en ook daar tovert de zon haar kleuren. Als we dieper de baai invaren komen we keer op keer bultrugwalvissen tegen in groepjes van 4 tot 6 bij elkaar. Iedereen is aan dek want het is een geweldig schouwspel. We dobberen meer dan dat we varen.

zoveel keuren blauw en wit

Een walvis waagt zich vlak bij de boot en draait net voor de boeg langs om op zijn zij even te kijken wat voor vlees hij in de kuip heeft. Hij is enorm groot en erg dichtbij, wat een kop en zijn staart! Het gaat allemaal goed, maar Roel is blij dat het onze boot niet is, want hij zou er erg zenuwachtig van worden. Ook duiken ze regelmatig onder de boot door, bang zijn ze in ieder geval niet van ons. Zou het kunnen zijn dat ze spelen? Bij dolfijnen is dat goed te zien, maar de walvissen bewegen zich zo langzaam dat het niet te duiden is. In ieder geval blijven ze keer op keer rond de de boot.

De zonsondergang weerkaatst op de bergen

We kunnen er geen genoeg van krijgen en tot de ankerplaats wordt er gekeken en talloze films en foto's gemaakt in de ondergaande zon. De walvissen bewegen heel langzaam, soms liggen ze minuten lang alleen maar aan de oppervlakte. Als ze onder water gaan is het één sierlijke lange beweging en als laatste komt de staart uit het water. Eén keer gaan er drie tegelijk naar beneden en we houden onze adem in, zo mooi.
Het begint hier ook al druk te worden: we willen afmeren naast de Guvernøren, een in 1915 gezonken walvisboot, maar er ligt al een zeilboot. Het is de Spirit of Sydney en dat is te horen ook als Mathew de schipper zich voorstelt.

Toverkleuren

 Alles gaat heel relaxed en we liggen rustig naast elkaar in het kommetje met rondom enorme ijswanden.
De volgende morgen heb ik al 5 walvissen gezien voor het ontbijt. Met de dinghy erheen is echter geen succes (ze gaan weg) dus we gaan wandelen bij de waterboten die achter gelaten zijn door de walvisvaarders. Met deze boten werd water gehaald bij smeltende gletsjers of waar ze het maar konden vinden. Ze liggen er al meer dan een eeuw, maar zien er nog verrassend goed uit. De stootrand van touw om de boot zit er zelfs nog gedeeltelijk op.

Waterboten, letterlijk om zoetwater te halen voor de walvissers

Het is een prachtige dag en we varen in de stralende zon tussen de mooiste ijsbergen door naar de Cuverville baai. Het is lastig om te oriënteren op het water. Overal zijn eilandjes, bergen met sneeuw en inhammen, maar ook ijsbergen die in de verte lijken op bergen met sneeuw. Afstanden zijn moeilijk te schatten en een doorgang opent zich soms pas op het laatste moment. We hebben bewondering voor de schipper en de ontdekkers die dit gebied stukje bij beetje in kaart hebben gebracht.
Wij genieten en kunnen zelfs een poosje zonder dikke jassen buiten zitten. De walvissen en een enkele zeehond of zeeleeuw zorgen voor de nodige afleiding aan boord, er is steeds iets nieuws te zien.

Verstilde natuur

Wat ik ook schrijf, het is bijna onmogelijk om iets over te brengen van het ontzag wat in mij opkomt als we zo door dit ijspaleis varen. De kleuren blauw in lucht en water in zoveel tinten, het wit maar ook blauw en groen in de ijsbergen en de gletsjers, de dieren, de heldere lucht, alles bij elkaar is het echt vorstelijk. Het is een prachtig maar ook hard en onherbergzaam landschap. Onverbiddelijk komt in mij op, je kunt hier geen fouten maken. Misschien dat de foto's en filmpjes er iets van laten zien, ik hoop het. 's Avonds eten we, helemaal in de stijl van het ijspaleis, een koningsmaal. Champagne, een enorme rosbief met alles erop en eraan, appelcake en Laprohaig whisky toe. Een geweldige dag.

Op een beschutte  noordhelling vinden we een moedig mosje

Gentoo Pinguïn kuikens boven op de rots

Naast de ankerplaats is een grote Gentoo pinguïn kolonie en daar wandelen we een paar uur. Gentoo's worden ook wel Ezelspinguïns genoemd en hun roep lijkt inderdaad verdacht veel op ezelgebalk. Sommige pinguïns zitten hoger op de rots, wel 100 meter boven het water. Wij lopen er naar toe en komen in de crèche van de kolonie. In groepjes van een kuiken of 20 zitten ze daar met steeds drie volwassen pinguïns om de skua's op afstand te houden, die er niet voor terug deinzen om een kleine pinguïn te doden en op te peuzelen. De andere dieren zijn op zee om te vissen.

Smeltende gletsjer bij de waterboten 

Sommige kuikens zijn al bijna net zo groot als de volwassen dieren en verliezen hun bruine kuiken pluis om als zwart witte Gentoo door het leven te gaan. Andere kuikens zijn vrij klein en moeten nog heel wat groeien. De rotsen en de sneeuw zijn diep roze van de garnalenpoep, dus met het eten zit het wel goed. De pinguïns blijven hier tot begin april voor ze weer naar het noorden gaan. Voor die tijd moeten ze dik en rond zijn om dat allemaal te overleven. Het blijft koddig om ze rond te zien scharrelen op land. Als we ze in het water tegen komen zijn ze supersnel en springen ze elegant uit het water. Zo snel dat het nog steeds niet gelukt is er iets van de filmen. Voor ik de camera aan heb zijn ze alweer weg.

Prachtig helder water

We varen op ons gemak naar de Chileense basis Gonzales Videla in Paradise baai, te midden van een Gentoo kolonie. We worden hartelijk ontvangen en rondgeleid. 12 mannen zitten 4 maanden op de basis, van december tot en met maart. Er is ook ruimte voor onderzoek, maar dit jaar is er geen project. Het ziet er goed uit en de sfeer is plezierig, in ieder geval voor ons als bezoekers. Ze hebben een geweldig uitzicht vanuit hun uitkijkpost over de baai en de pinguïn kolonie. De stank nemen ze vast op de koop toe. Er lopen hier ook twee albino Gentoo pinguïns, erg zeldzaam. We krijgen een mooi stempel in ons paspoort en worden uitgenodigd om nog eens te komen. De wind staat niet goed om er te ankeren, dus een tweede bezoek zit er niet in. We varen verder de baai in en ankeren tussen veel ijs en ijsbergjes aan de voet van de gletsjer in water van 1,2 º C. We liggen heel beschut en het wordt nu mistig en koud buiten. Ik ben benieuwd of we morgen zo weg kunnen varen, het zou best eens kunnen vriezen vannacht.

Santa Maria Australis bij Cuverville eiland

Ankerplaatsen:

21 februari Enterpise Eiland 64º33 Zuid 62º00 West aan wrak van Gobanoa
22 februari Cuverville Eiland 64º41 Zuid 62º37 West
23 februari Paradise Baai 64º54.15' Zuid 62º51.94'West

Gletsjer in Paradise Baai

rust

Videla Basis met links de albino Gentoo pinguïn

Bedelen om eten stimuleert voedreflex bij moeder

Wilhelmina baai

Wilhelmina baai, de walvissen staan op de video: kijken!

Enterprise eiland, noord helling

Enterpise eiland in het midden het gezonken schip

Ik ben al bijna een echte pinguin!

Goede whisky met gletsjer ijs......mmmm

IJs om de boot in Paradise Baai vroeg ochtendlicht

Deception 21 februari 2014

Eiland in zicht, maar ook heftige golven

De nacht van 19 op 20 februari liggen we een aantal uren stil voor de Zuid Shetland eilanden, het is te donker om er tussen door te varen in verband met het gevaar voor ijsbergen. De grote ijsbergen kan je zien op de radar, de kleine, even zo gevaarlijke, meestal niet. Het is erg oncomfortabel, koud en nat buiten en van slapen komt niet veel.
20 februari om 13.00 uur varen we na ruim 600 mijl/100 uur de krater van Deception binnen, een van de eilanden van de Zuid Shetland's. Het is een vulkaan, maar de kraterwand is aan de zuidkant ingestort en daardoor is er een prachtige natuurlijke haven ontstaan.

De ingang in de kraterwand van Deception

De walvisvaarders hebben hier jarenlang een station gehad wat uiteindelijk in 1931 gesloten is. De enorme roestige tanks voor de opslag van walvisolie zijn nog steeds op het eiland te vinden. Daarna werd het onderzoeksstation. In 1969 is de vulkaan weer actief geweest en heeft een gedeelte van de gebouwen en het kerkhof verwoest. Nog steeds is er enige activiteit, de laatste uitbarsting was in 1991/1992 en er zijn op verschillende plekken heet water bronnetjes te vinden. Een aantal jaren geleden kon je daar zwemmen, maar nu is de hete bron zover afgekoeld dat het daarvoor te koud is.

Mooie contrasten op de lava hellingen

Dat vinden we niet zo héél erg, de zeewatertemperatuur is rond de 2 en de lucht een graad of 8. Vanaf de ingang van het eiland naar de achterwand van de krater is het zo'n 5 mijl, best groot nog. Het walvisstation is direct aan de rechterkant en daar ankeren we. De afgelopen uren hadden we harde wind, fijn om te zeilen. Met alleen een genua uit liepen we al ruim 6 knopen. In de krater is het iets rustiger, maar met de dinghy naar de kant is toch wel even hobbelen. Het doet ons een beetje denken aan Lanzarote maar dan met heel veel sneeuw op het zwarte lavasteen. Het geeft erg mooie contrasten op de berghellingen. Er liggen een paar zeeleeuwen en een paar Gentoo pinguïns lopen over het zwarte strand.

Resten van de walvisolie fabriek en opslagtanks

Het is heerlijk om weer even rond te lopen na de dagen op zee. De gebouwen die er nog staan zijn gedeeltelijk ingestort en nu een monument, zoals bijna alle oude nederzettingen uit de walvistijd.
Later varen we naar de overkant en ankeren we bij het Spaanse onderzoeksstation, maar ze zijn alweer naar Spanje vertrokken en de alles is dicht: te koud of het geld was op. Verschillende landen hebben op Antarctica een onderzoeksstation, van China tot Amerika en van Rusland tot Nieuw Zeeland. Het land is "van niemand" maar iedereen wil erbij blijven. Argentinië en Chili hebben aan deze kant verschillende basissen, waar ook leger en marine zit, meestal alleen bemand in de zomer. Misschien dat er aan de andere kant iets van Nieuw Zeeland of Australië zit? De meeste activiteit is te vinden in dit stukje, het Antarctische schiereiland, omdat het een bereikbare afstand heeft vanaf de vaste wal en er ook qua klimaat wat meer variatie is.

Prachtige ijsbergen

Deze avond is het ontspannen, voor het eerst komen de flessen wijn op tafel en wordt er uitgebreid samen gegeten en gepraat. Iedereen kijkt uit naar een nacht zonder geklots en gebonk en heerlijk rustig slapen.

Om 04.00 gaan we alweer verder, vandaag is het nog goed weer voor de volgende stap, daarna krijgen we een dag of 4 zuidwesten wind en dat is precies de richting waar we heen willen.
We hebben tot 12.00 heerlijke wind om te zeilen en er komt ook steeds meer zon. We varen dicht langs een ijsberg, maar nog altijd met gepaste afstand. Midden op de ijsberg zit 1 pinguïn, grappig om zich heen te kijken. Later klauteren er nog een paar aan boord via een soort afhangend glijbaantje, we vroegen ons al af hoe die ene erop kwam: zo dus.

Een indrukwekkend landschap

De afstanden zijn hier enorm, veel groter dat we op grond van de kaarten gedacht hadden. Van Deception naar Enterprise Island is het 100 mijl/16 uur varen en op de kaart is het maar een mini stukje. We varen door de Gerlache Straat, vernoemd naar de Belg die hier rond 1900 baanbrekend onderzoek gedaan heeft.
Soms zien we groepjes pinguïns uit het water springen en elegant weer wegduiken. Net zwom er een walvis langs die twee keer boven kwam. We varen langs het vaste land en met de zon erop is het prachtig. Enorme sneeuw- en ijswallen, met daarachter bergpunten en de zee is een onwerkelijke heldere kleur marine blauw.
Indrukwekkend landschap waarin wij dwergen zijn.....

Deception eiland op de kaart, we zijn er bijna

De koelkast is nooit ver hier

processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Antarctische cirkel 60 zuid en de eerste ijsberg 19 februari

19 februari middagpositie 61º 40,8' Zuid 63º20,1' West, watertemperatuur 2,1º C

Wij zijn de blauwe boot, groen en rood waren eerdere reizen

De eerste ijsberg, deze zien we al uren van te voren.

We zijn lekker opgeschoten de afgelopen dagen en dicht bij de sub-antarctische eilanden waar we het eerst aankomen. Het leven aan boord heeft zijn ritme gevonden. Na de eerste dagen draait nu iedereen zijn twee uur wachten, maar het is niet makkelijk voor een enkeling. Naar Antarctica varen klinkt romantisch, maar de werkelijkheid is koud en soms hobbelig. We varen onder zeil als het kan, maar regelmatig gaat de motor bij om de snelheid op peil te houden. We hebben geen stormen, eerder wind te weinig, maar een paar uur per dag waait het ook flink en bouwt de golf zich snel op. Als de wind vanuit het oosten waait gaat hij de schoorsteen in en gaat de kachel uit. Het wordt dan knap koud binnen en diegenen die geen wacht hebben, zijn dan in hun kooi te vinden.

Soms kunnen we lekker zeilen!

Gisteren zijn we de Antarctische cirkel 60 zuid overgevaren. Er was niets van te zien, want het was de hele dag miezerig en regenachtig weer. Gelukkig zitten we buiten onder een flinke buiskap lekker droog, maar wel koud.
Vannacht had ik voor het eerst sneeuw en ijs op het raam van de buiskap en tegen de ochtend ontdekte de wacht een flinke ijsberg op 61º23' Zuid. Dat is ver noordelijk, eigenlijk verwachtten we nog geen ijsbergen. Dus het is opletten geblazen van nu af aan.

De wacht zit goed beschut onder grote buiskap

Vandaag is de eerste zonnige dag en dan ziet de wereld er gelijk anders uit. Er zijn wat Kaapse duiven rond de boot, met een prachtige tekening van de veren. Op wat vogels na is het met de dieren nog rustig. In de loop van de dag kan dat nog veranderen als we steeds dichter bij de Zuid Shetland eilanden komen.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Antarctica here we come 17 februari

Middagpositie 17 februari 57º27,6' Zuid 66º44,1' West, watertemperatuur 5,7 ºC

Dientes de Navarino vanuit de Micalvi jachtclub

Het weekend is heerlijk in Puerto Williams, de zon schijnt, de lucht is strak blauw en er is vrijwel geen wind. De temperatuur loopt op tot tegen de 20 graden, genieten dus! We maken nog een paardrijtocht in de buurt en dat gaat alweer beter en de omgeving is geweldig om in te rijden. We eten met leuke zeilers van de Searay uit de USA in het slechtste restaurant ooit. Wat een geluk dat de wijn in afgesloten flessen zit, daar kunnen ze weinig aan bederven. 28 euro voor 4 personen inclusief 2 flessen wijn geeft de prijs/prestatie goed weer.
Op zaterdag stappen we over op de Santa Maria Australis. "We" zijn twee Italiaanse vrouwen, een Engelsman, drie Duitsers en wij zelf, maakt 8 opstappers. Wolf is de schipper en Hajo bemanning. Hij kookt en is daarmee een belangrijke persoon aan boord.

Nelson en Roel met de paarden

Op de valreep komt de Necton de haven binnen varen met aan boord 2 zeilers die we kennen uit Den Osse. Wat is de wereld toch klein! We wisselen even snel hoogtepunten uit, maar dan gaan de trossen los. Het is al eind van de middag en we varen naar Puerto Torro op de noordoost punt van Isla Navarino, 25 mijl varen. We zijn onderweg!
Zondagmorgen vertrekken we al vroeg, maar het weer is nu heel anders. Een kille zuidenwind en mist. Omdat er erg weinig wind is varen we een toeristisch rondje door de Wollaston Archipel om een glimp op te vangen van Kaap Hoorn. De tocht tussen de rotseilanden door is erg mooi, wat een indrukwekkende maar desolate natuur. Onderweg komen we veel Nederlandse namen tegen: Barnevelt Eilanden, Paso Goree en Bahia Orange.

Vissers in Puerto Torro 

We varen in de schemering langs de beroemde Kaap Hoorn, vernoemd naar het in Puerto Deseado afgebrande schip, het is nog net licht. Maar het animo om buiten oh en ah te roepen is verdwenen. Er staat veel stroming en koppige golven en de een na de ander verdwijnt naar het toilet, de railing of de emmer. Ook ik moet er weer een keer aan geloven, maar voel me verder niet echt ziek. We kunnen een stuk zeilen en dat is fijn. Het merendeel van de bemanning is plat. We hebben een wachtschema met een combinatie van ervaren en onervaren zeilers. Twee uur op zes uur af, het wordt echt vakantie voor ons! Wel doen we de meeste wachten zonder de onervaren zeilers en zo leren ze het nooit.

In de avond passeren we Kaap Hoorn

 In de loop van de nacht gaat de motor weer aan en varen we alsmaar in min of meer dichte mist. Het enige gezelschap bestaat uit enkele vogels, waaronder de Wandering albatros en het Wilson's stormvogeltje.
Het is al een stuk kouder geworden, maar het schip is aangenaam en beweegt rustig op de zee.
De kop is eraf en de weerberichten voorspellen een rustige oversteek, het is maar goed dat er zoveel diesel aan boord is.

Wordt vervolgd.

In Puerto Williams komen  ibissen overvliegen

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Puerto Williams Chili 3-11 februari

Het uitzicht vanaf de Cerro Bandera op het Beagle Kanaal

We liggen nu een week in Puerto Williams. De tijd heeft hier stilgestaan, voor de bewoners en voor ons. Het dorp is gesticht in 1953 door de marine van Chili om duidelijk te maken dat zij hier echt thuishoorden en Argentinië op afstand te houden. Daarvoor was het al duizenden jaren bewoond door de Yagán indianen. In Ukika, een 'buitenwijk' van Puerto Williams, leeft nog de enige echte Yagán Indiaanse, maar zij is al zeer op leeftijd. Verder is het vooral marine personeel wat hier woont, in eenvormige rijtjes witte houten huizen. De rest vormt een kleurrijk geheel van min of meer bouwvallige bungalows. Veel golfplaat en dichtgeplakte ramen tegen wind en kou. In iedere “tuin” staat een reuzen bbq, vaak een half olievat groot en liggen bergen haardhout. De eerste dag gaan we ons aanmelden bij de Capitania.

"vlaggen"bomen, helemaal naar de heersende  wind gegroeid

We zijn te vroeg en moeten om 10 uur terugkomen. Om kwart over tien zijn we er weer, maar hier bestaat geen Zuid-Amerikaans kwartier of uurtje. We hadden er stipt 10 uur moeten zijn en we hebben geluk dat er andere mensen waren om in te klaren: de douane, gezondheidsdienst en immigratie staan op het punt om weer weg te gaan. Chili is op tijd. Het maakt een efficiënte indruk. Moesten we in Argentinië nog vele formulieren invullen met losse carbonvelletjes en soms zelfs de formulieren 4x overschrijven als de carbonvelletjes zoek waren, hier gaan onze gegevens in de computer en hoeven we maar één keer alles in te leveren voor al onze Chileense havens. We moeten natuurlijk nog ervaren of het echt zo gaat, maar het ziet er goed uit.

Tourist information op de muur: simpel en doeltreffend

Bloem in de botanische tuin Omora

Intussen worstelen we met het verlangen om naar Antarctica te gaan. Nu we hier zijn kunnen we het bijna niet laten, maar 500 mijl varen enkele reis. In Ushuaia hebben we al een paar keer gezocht naar last minutes, maar zo'n enorm cruiseschip trekt ons toch niet. Dan ben je er wel, maar voel je het niet zoals wij dat willen. De last minutes waren er trouwens ook nauwelijks of niet te betalen. Antarctica is reuze populair er gaan bijna 25.000 toeristen per jaar heen.

Via via krijgen we alle kaarten, pilots en informatie. We gaan met Tara besluiten we en we doen boodschappen voor een maand. Dan komen de praktische bezwaren: we hebben geen vergunning en één aanvragen duurt 6 tot 12 maanden!

Stilleven van korst- en anders mossen

Dat moet namelijk in Nederland en hoezo digitale overheid? Dan maar zonder vergunning. Vervolgens doet helaas de verzekering moeilijk. En in Puerto Williams krijgen we van de Chileense marine geen toestemming om via Chili daarheen te varen zonder vergunning. Onze tweepersoons bemanning is ook een beetje klein voor deze oversteek, want het kan een zware tocht zijn. Het voelt als een teleurstelling, we zijn er zo dichtbij.

In het dorp zijn veel jonge toeristen die hier de Dientes (tanden) de Navarino wandeling maken, 32 km, hoog in de bergen in 4 of 5 dagen zonder enige voorzieningen. Dat trekt ons minder, maar we lopen wel de eerste etappe de Cerro Bandera op. Zo'n zeshonderd meter boven het Beagle kanaal en het uitzicht is geweldig. Het is bijzonder om eerst door hele hoge bomen te lopen en allengs de bomen steeds korter te zien worden.

Het wordt steeds groener, hier met witte orchidetjes 

Boven de bomengrens is het kaal en worden we er bijna van afgeblazen, dus de eerste piek, het hoogste punt van deze wandeling, laten we maar even voor wat het is. Ons chagrijn over Antarctica lopen we er wel lekker uit op deze manier en we maken alweer plannen. Een rondje Kaap Hoorn, uitgebreid naar de gletsjers in Chileens Vuurland. We hebben weer alle tijd.

De volgende dag raak ik in gesprek met onze buurman in Puerto Williams en hij vertelt dat hij nog één chartertocht maakt naar Antarctica dit seizoen. Heb je geen bemanning nodig, vraag ik, half als grapje. Dat heeft hij niet, maar hij heeft maar zes gasten en dus twee vrije plaatsen voor ons om mee te varen. Het schip is de Santa Maria Australis, een stoere, 20 meter lange tweemaster. We kunnen ons geluk niet op! We gaan 3 weken zeilend naar Antarctica! En gelijk valt ook de spanning van ons af om het helemaal zelf te doen. We gaan leren en genieten met iemand die het gebied op zijn duimpje kent. Het verste punt is zelfs verder zuid dan wij ooit hadden durven varen. Roel's moeder heeft ons begin van het jaar een cadeau gegeven en het is bijzonder dat het deze gedroomde etappe gaat worden. We voelen ons enorme geluksvogels.

De drie locale beuken naast elkaar, Omora

In de tussenliggende week willen we ook nog naar Kaap Hoorn, maar dat lukt niet. De haven is twee dagen gesloten wegens zwaar weer en ook morgen wordt weer veel wind voorspeld. We doen het dus even rustig aan en lezen over de komende tocht. We bezoeken het enige museum van het dorp over de Yagán indianen en de komst van de witte man. Het is er verder uitgestorven, maar als Roel naar de bibliotheek loopt op de eerste verdieping zitten daar zeker 20 mensen achter het internet: backpackers, kinderen en zeilers.....toch een aanwinst voor het dorp. We wandelen door Omora, de zuidelijkste botanische “tuin” die er bestaat. Eigenlijk een wild stuk bos met paadjes en naambordjes, maar wel heel mooi. Alles is hier het zuidelijkste dit en dat. We hebben ons dat nooit zo gerealiseerd, maar als je alle zuidelijke kapen bekijkt ligt het puntje van Zuid Amerika inderdaad véél zuidelijker dan alle andere continenten. Het weer is overigens best prettig, meestal droog, zo'n 15 graden en in de zon en uit de wind heerlijk. Goed wandelweer dus.

Marine huizen, de paarden lopen los rond 

Nog even luieren in Puerto Williams. Zaterdag of zondag, afhankelijk van het weer, vertrekken we richting Antarctica. Als het lukt schrijf ik tussentijds nog wat op het blog, maar dat hangt af van de satellietontvangst. De Santa Maria heeft geen ssb radio. Zo niet, dan volgen verslag en foto's na 8 maart als we weer terug zijn.

Zomerkleuren in de berm

Het oudste huis uit het dorp uit 1953

We zijn te gast op de zomer BBQ van het dorp in het park

Echte vleeseters hier, biefstuk op de BBQ

De gewone huizen in het dorp

Ushuaia en Bahia Lapataia 27 januari- 2 februari

De laatste week van januari vliegt voorbij. We hebben onze draai in Ushuaia weer gevonden.

We staan een dagje “droog” langs de steiger op een ondiepe plek om de afdichting van de schroefas te vervangen.

Op pad om te duiken, de foto is van Roel

Ik ga een dag duiken met de Ushuaia Divers. Carlos is de instructeur en ik duik samen met Chris uit de USA. Het is voor Chris en mij nieuw om met een droogpak te duiken, maar Chris is wel divemaster en mijn ervaring is beperkt tot 8 uur duiken na het behalen van mijn brevet. Carlos is heel rustig en dat helpt. Twee lagen thermo, 2x dikke sokken en dan in het pak. Het is echt een aparte techniek omdat je het pak ook op kunt blazen en daarmee je drijfvermogen regelt. Het nadeel is dat je voeten omhoog willen en je kunt je voorstellen dat het een erg ongemakkelijke ervaring wordt. We zwemmen dus in een soort knik, met de voeten duidelijk omlaag. Alleen het hoofd en de handen komen in contact met het buitenwater in de neopreen kap/handschoenen. Maar dat water is wel 8 graden Celsius, evenals de bovenlucht.

Valse Chinese Lampion, een soort maretak, overal in de bomen

Ik ben erg benieuwd wat we te zien krijgen en heb eerlijk gezegd ook wel een beetje spijt van de trip als we in de dinghy over het ijskoude water racen. Waar ben ik aan begonnen? Carlos staat met zijn bontmuts en duikbril op achter het stuur en de spray is als hagel. De eerste duik is bij de Westpunt van Ushuaia. We gaan eerst oefenen met het droogpak voordat we tussen kelp mogen zwemmen. 

Maar dat is al geweldig. Om ons heen zijn reuze koningskrabben, waterspinnen, heremietkreeftjes en grote blauwe zeesterren.

Prachtige bloemen in het park

Het leukste vind ik de kleine zoutwater kreeftjes. Die zwemmen namelijk achteruit en dat doen ze heel kunstig alsof ze een sprong maken door het water. Ze landen dan op hun staartstuk en zitten gelijk met hun schaartjes gereed om zich te verdedigen, of is het om een lekker hapje binnen te halen? Er zitten er tientallen om ons heen en ze springen alle kanten uit. Als Carlos tevreden is gaan we richting kelp. Het is net tropisch oerwoud onderwater met de lange lianen die van de bodem af omhoog steken. Enorme bladeren, waarop weer verschillende diertjes en plantjes leven en de spinnen klimmen omhoog langs de stengels. Het is verrassend hoeveel verschillende leefvormen er zijn. Dan gaan we naar de tweede duikstek. Deze stek is aan de binnenkant van Mary Island en hier gaan we te water in echt kelp oerwoud. Het is prachtig! Helaas zijn de foto's van onze tocht mislukt, maar de herinnering is erg indrukwekkend.

De terugweg is ijzingwekkend koud door wind en golven en we zijn alle drie blij als we weer in de haven liggen. Wat een ervaring! De rest van de middag lig ik onder drie dekens op de bank bij te komen van kou en inspanning. Maar dat was het zeker waard. Carlos neemt me nog een keer mee zegt hij, om nieuwe foto's te maken, ik sla het niet af!

De Eendracht in een heldenrol in het museum

Er komt nog een Nederlands schip de haven binnen, de Lyra, met Herman en Rian aan boord. Zij varen door naar Antarctica en we luisteren met gespitste oren naar hun plannen. We zien dagelijks zeilschepen en cruiseboten vertrekken naar Antarctica en overal hangen de foto's van deze witte wereld. Erg aanstekelijk, maar ook wel een flink stuk varen.

We bezoeken het gevangenismuseum, een combinatie van van alles en nog wat. Ushuaia was in het begin, zoals zoveel afgelegen kolonies, een strafkamp. De gevangenen zaten eerst op Staten Eiland, maar de omstandigheden waren daar zo bar dat de gevangenen én de bewakers het niet overleefden. In Ushuaia werd een grote, nieuwe gevangenis gebouwd, door de bajesklanten zelf dat spreekt voor zich. Zoals ze ook de spoorlijn aanlegden naar het bosgebied voor de houtkap, wegen aanlegden en huizen bouwden. Interessant zijn ook de kamers over de ontdekkingsreizen van de Belg Gerlache met de Belgica op Antarctica.

Een hard leven in de koude gevangenis

Wij hebben nog één Argentijnse bahia op de verlanglijst staan: Lapataia. De baai ligt 15 mijl verder in het natuurpark Tierra del Fuego, echt een plaatje! Als we Ushuaia uitvaren voel ik mij helemaal blij dat we weer op het water zijn. De besneeuwde bergen aan beide zijden van het Beagle Kanaal zijn zo mooi, dat ik er tranen van in de ogen krijg. Het is jammer dat we dat niet goed op de foto krijgen, want het is de omgeving, het licht, hoe het ruikt, de schoonheid, verlatenheid en het woeste van de natuur ineen. We ankeren in een hoekje van Bahia Lapataia wat “Caleta Fin de la Ruta” heet. Hier eindigt namelijk de beroemde route 3 die helemaal van Noord naar Zuid door Argentinië loopt. 3.100 KM en je bent weer in Buenos Aires. 

Klein Maria\Kapelletje "Fin de la Ruta"  Bahia Lapataia 

Dan komt de parkwacht langs en vertelt dat we er wel mogen liggen, maar niet aan wal mogen zonder entree te betalen. Dat willen we natuurlijk graag, maar zo makkelijk gaat dat niet. De parkwacht mag geen geld aannemen, dus we moeten eerst 12 km naar de ingang lopen om kaartjes te kopen en daarna mogen we vrij rondwandelen. En anders mogen wij het park niet in. Ik probeer nog dat dit wel erg bureaucratisch is, maar dat had ik misschien toch beter niet kunnen zeggen. We kunnen ook 5 mijl terugvaren, daar ankeren en dan 4 km langs de stoffige weg lopen, dat is korter volgens de parkwachter.

Roel trekt zich er niets van aan en we gaan nog die middag de kant op. De drie dagen dat we in het park liggen gaan we braaf iedere dag op weg naar de kassa, maar we worden danig afgeleid. Vlak bij de boot zit een vos op het parkeerterrein, te wachten op een lekker hapje. 

Even een vers hapje naar de burcht brengen....

We komen langs een beverdam waar een echtpaar een nieuwe stek gebouwd heeft. Meneer Bever (denken wij) zwemt naar de overkant, plukt wat verse blaadjes paardensla en brengt die even terug naar de burcht, nog een keer een vers hapje en dan is het tijd voor het onderhoud van de dam. Erg leuk om te zien en Roel voelt herkenning, hij is niet de enige die zo sjouwt met al die takjes respectievelijk filters en afsluiters.

Die bevers zijn trouwens een ramp voor de plaatselijke natuur, hoe vermakelijk ze ook zijn. 

Dan de dam controleren, hier moet echt een takje bij....

Rond 1950 geïntroduceerd uit Canada in de hoop een pelsindustrie op te zetten. Goede vachten maken ze niet, daar is het niet koud genoeg voor, maar de plaatselijke bossen hebben zwaar te leiden onder de snel toenemende beverpopulatie.

We zien ook een zwarte specht – het vrouwtje met rode veertjes rond de snavel en een grappig kuifje, een grote plaatselijke ijsvogel en talloze andere vogels.

Iedere dag ontdekken we weer nieuwe paadjes, door het veen, over de rotsen, langs riviertjes en eilandjes, naar de Chileense grens en als we een keer verkeerd lopen kom ik de Magelan orchidee tegen waar ik al dagen naar uitkijk. Het is verrassend hoe snel de natuur gegaan is in de week die tussen ons eerste bezoek zit en nu. Allerlei kruidachtigen steken de kop op en het is veel groener geworden. We komen ook steeds nieuwe bloemen tegen, sommigen heel gewoon zoals klaver, madelief of boterbloem, maar ook hele excentrieke uitvoeringen, zie de foto's.

We gaan naar het bezoekerscentrum, er is van alles te zien en te koop, maar aan kaartjes kunnen ze ons niet helpen. In de loop van de middag moeten we wel omdraaien om op een verantwoorde tijd weer terug te zijn bij de boot. De kassa halen we geen enkele keer.

Uitzicht vanuit de kuip.  De boomgrens ligt hiet op 500 meter!

Het is weekend en er zijn veel bezoekers, maar als we lopen komen we vrijwel niemand tegen.

Bijna iedereen bekijkt het park vanachter het autoraam of met een picknick bij de parkeerplaats. Wij vinden het niet erg, maar wat missen ze veel! De parkwachter zien we ook niet meer, we laten het maar zo. Naast “onze” caleta is een groot parkeerterrein voor de touringcars en busjes uit Ushuaia waar iedere dag honderden toeristen 20 minuten vrij mogen rondlopen. Tara is dit weekend het meest gefotografeerde object in het park en daarmee hebben we toch een bescheiden bijdrage geleverd.

Magelan Orchidee

We gaan boodschappen doen en de laatste klussen aan de boot. Het wordt tijd om over te steken naar Chili en Puerto Williams te bekijken. Dat is trouwens echt de zuidelijkste haven van de wereld, dus we kunnen nog een paar mijl afzakken.

Onze "huis"vos in Caleta Fin de la Ruta

Nog zo'n bijzondere parasiet 

De orchideen aan de tak