Suwarrow in zicht - 5&6 augustus

Middagpositie 5 augustus 13º59' Zuid 160º00' West, etmaal 171 mijl
Middagpositie 6 augustus 13º23' Zuid 162º40' West, etmaal 162 mijl,
Aankomst Suwarrow 17.00 13º15' Zuid 163º06' West, 720 mijl gevaren

Vlaggenwissel: dit zijn de Cook Eilanden

De nacht van 4 op 5 is het voor het eerst helemaal helder en omdat de maan al flink aan het afnemen is komt ze later op. Het biedt zicht op een prachtige sterrenhemel. Als de maan rond 11 uur boordtijd dan toch komt is het ook weer fijn. Het zeilt gemakkelijker met maanlicht omdat je de omgeving en de wolken goed kan zien. De wind is nog steeds vlagerig rond windkracht 5 en pas de derde dag op zee zien we ook de zon overdag. Het water wordt weer blauw en de temperatuur aangenamer. Lekker zeil weer dus. We hadden voor de nacht een reef in het grootzeil en de genua maar die gaan er snel uit. Mijlen maken ;-)
's morgens om 8.00 is er het Nederlandse netje op de radio met 3 boten waar we al sinds Gambier contact mee hebben. We hebben elkaar regelmatig gezien de afgelopen maanden en nu varen we allemaal richting Suwarrow. Het is fijn om even te praten met de anderen en we noteren de posities. Voor als er iets is. Dat is een luxe van het varen in een gebied waar ook veel anderen zijn.

Lekker eten onderweg: Chorizo met courgette en room

Deze nacht weet de bulletalie een klapgijp door een woeste golf te voorkomen, maar in het donker toch een vreemde manoeuvre. We hebben de motor nodig om weer onder zeil te komen. De genua raakt in een zandloper tijdens het inrollen, Roel twee keer zijn bed uit helaas. Later zwiep ik van mijn benen in de keuken en beland tegen de wc deur op grond, een bult op mijn hoofd en een zere schouder maar verder niets ernstigs. Het is een beetje onstuimig vooral door de golven. De wind is van zuid oost naar oost gegaan en de golven hebben moeite om dat bij te houden en komt uit alle richtingen. We tellen de mijlen af en zijn erg tevreden dat we het in 4 dagen en een paar uur halen. Ruim 700 mijl (we varen toch altijd wat meer mijlen dan de plotter afstand) in 104 uur is voor ons een record!

De leegte van de Suwarrow archipel

Suwarrow blijkt in oppervlakte in ieder geval veel groter dan we dachten. Het is een enorm atol met hier en daar een plukje palmbomen op de rand. Om een van de eilandjes lijkt een woeste wolk muggen te hangen maar het zijn sterntjes die er waarschijnlijk broeden. Ze komen ons luid krijsend tegemoet als we in de buurt komen. Maar van ons hebben ze niets te duchten, het water loopt van 1260 meter in een klap op naar 1 meter. We scharrelen braaf door de pas naar binnen tegen het tij in. Suwarrow is een natuurreservaat en wij mogen alleen bij Anchor Island ankeren, logisch hè? De romantiek van de verre bestemmingen trekt niet alleen ons, we sluiten aan als boot nr 9 op de ankerplaats. De park ranger scheurt ons tegemoet in zijn aluminium bootje dat hij morgenochtend het papierwerk komt doen. We zijn benieuwd wat het inhoudt want de afgelopen weken hebben we al allerlei documenten en verklaringen naar het hoofdeiland moeten sturen om toestemming te krijgen voor Suwarrow. We zien het wel. Jan en Ankie met hun dochters van de Tinkerbel komen ons welkom heten: gezellig. Morgen is er pot luck op het strand, ieder neemt dan iets mee en we eten samen met de andere boten, ook leuk. We hebben geen zin meer om de dinghy op te blazen, we bijven nog wel even aan boord. Lekker douchen en nagenieten maar uit de punt wenkt ons bed, mmmm we kijken uit naar een ongestoorde nacht!

Eerste indruk van Anchor Island

de dagen op zee - 2 - 4 augustus

Vertrek Maupiti 2 augustus 11 uur in de morgen, ongeveer 660 mijl naar Suwarrow
Middagpositie 3 augustus 15º47' Zuid 153º43' West, etmaal 25 uur 182 mijl!
Middagpositie 4 augustus 14º05' Zuid 157º23' West, etmaal van 171 mijl, nog zo'n 350 te gaan

Stromende regen!

We zijn twee volle dagen op zee en de wind is ons goed gezind. De richting is steeds zuid oost tot oost en dat is voor onze westelijke koers heerlijk. Het waait de eerste dag stevig en hoost de hele dag van de regen. Dat hebben we heel lang niet gehad. Veel binnen zitten dus en het plezier zit in de goede mijlen. We hebben ook een nieuwe tactiek. Naast comfortabel zeilen proberen we nu ook nog zo hard mogelijk te gaan. Deden we dat niet altijd? Nee, het comfort en weinig zeil wisselen of koers aanpassen had toch de overhand gekregen. Een beetje luie zeilers, op zich niet erg maar je doet er ook langer over. We merken dat we de dagen op de eilanden erg leuk vinden en minder lang op zee is beter, dan kan je maar één ding doen, zo hard mogelijk zeilen. Ik was ook wel een beetje jaloers op de dagafstanden die Laura Dekker maakte met haar even lange Guppy. Daar moet Tara toch een beetje in de buurt kunnen komen en dat lukt aardig. De keerzijde is dat we wat meer stuiteren, douchen is een hele klus evenals eten koken en dit mailtje typen.

Nagenieten: Trekkervis, foto Margret

Behalve naar de zee kijken, lezen en af en toe een aflevering van onze favoriete series komen we tot weinig. Voor mij zijn het de meditatie dagen van onze reis. De eerste dagen ben ik nog bezig met het afsluiten van het voorgaande hoofdstuk. Ik laat de eilanden, de ontmoetingen en de natuur een voor een door mijn gedachten gaan als de parels die we zoveel gezien hebben. Als de bestemming dichterbij komt beginnen we weer te lezen over wat er ons te wachten staat, hoe de aanloop is, wat we er kunnen doen. Daartussen zit een prettig niemandsland, even niets hoeven, de dag de dag laten en vooral ook de nacht de nacht. Tijd voor onszelf zonder dat we veel kunnen doen.
Ik lees Eindeloze Zee van Amyr Klink over zijn non stop solozeilreis om Antarctica, indrukwekkend, maar op geen enkele manier uitnodigend voor mij. En Gisèle van Susan Smit over de kunstenares Gisèle van Waterschoot van der Gracht, Adriaan Roland Holst en Mies Peters. Mooi, ook door de gedichten van Roland Holst die erin opgenomen zijn. Het gedeelte uit de tweede wereld oorlog zet weer aan tot nadenken. Goed en Fout en hoe zie je het verschil als je er midden in zit? Het belang en het tijdloze van vriendschappen, het verleidelijke en ingewikkelde van liefde en affaires. Zo verglijdt de tijd.... we zijn alweer halverwege.

 Kokerschelpen met aparte "kerstboompjes" en doopvontschelp

Binnenkant van doopvontschelp, ook in groen/beige/paars

Echt nagenieten, tropisch fruitbordje, maar aan boord is het al op

Bora Bora - 25-31 juli

De tuin van Noa's familie, slaapvertrek en in de verte wonen

De laatste dag op Tahaa maken we een tour rond het eiland. Noa is onze gids. Zijn ouders zeilden 30 jaar geleden rond de wereld, maar toen ze op Tahaa aankwamen wilden ze niet meer verder. Ze legden een vanille kwekerij aan, kregen kinderen en bouwden in etappes hun huis. Eigenlijk moet ik zeggen huizen, want naar goed Polynesisch gebruik is er een huis voor ieder doel: voor slapen, voor wonen & koken en een bad/washuis. Noa vertelt het verhaal van de vanille. In het Caraïbisch gebied worden de vanille orchideeën bestoven door een speciale bij.

Woonkamer, voorzijde helemaal open richting baai

Pogingen om de planten met bijbehorende bijen elders te kweken mislukten en het duurde jaren voor een elfjarige jongen uitvond hoe je de bloemen met de hand kunt bestuiven. Le Mariage heet dat hier, het huwelijk. Per dag komen de bloemen uit en moet je dus door de kwekerij. In de tijd voor de kunstmatige vanille waren de peulen zwart goud, in een top jaar werd er op dit kleine eiland 400 ton geproduceerd. Vorig jaar was een dieptepunt met 30 ton, deels doordat veel boeren gestopt zijn met de tijdrovende kweek, deels omdat de winters te warm waren waardoor er geen bloemen komen. Dit jaar is de winter koud en kan een goede oogst tegemoet gezien worden. Koud is relatief, want wij lopen nog altijd dag en nacht in ons t-shirtje of minder rond. Door de tegenvallende oogst van vorig jaar en de hernieuwde vraag naar authentieke producten in het westen ligt de prijs voor 60 gram/10 vanille peulen nog altijd rond de €16,-. Het ruikt heerlijk, zelfs als de peulen nog dicht zijn.

Een van de baaien van Tahaa

De vanille-tuin van de familie met 600 planten is een aantal jaren geleden ten onder gegaan aan een ziekte, waarna ze verder gingen met de tours. We beginnen de tour bij Noa thuis, een prachtige locatie. Hun uitgestrekte tuin ligt aan de rand van de baai. De huisjes zijn allemaal gemaakt van natuurlijke materialen van hun land. Bamboe palen en gevlochten bamboe als muurtjes (30 jaar oud), daken van geweven palmbladeren (iedere 5 jaar vernieuwen) en alles is open zodat er nauwelijks afscheiding is tussen binnen en buiten. En buiten is een lust voor het oog, ik zou er zo een tijdje willen blijven.

Prachtige bloem uit de gember familie

Het eiland is niet heel groot en een highlight van de tour is dat we allemaal planten en bomen opzoeken die een voedingswaarde of geneeskrachtige waarde hebben. Interessant is ook hoe de planten/bomen hier gekomen zijn, de meesten met de zee, dan vogels en het laatste aandeel is van de mens die planten meenamen vanuit hun oorspronkelijke land. De eerste immigranten uit Azië kwamen hier voor de rijstcultuur uitgevonden werd. Rijst is dan ook geen basis voedsel, maar allerlei wortel groenten zoals taro en yam wel.

Taro plantage, ook bananen & gember 

Volgens Noa is er een direct verband tussen het verbouwen van graangewassen en de behoefte aan geschreven taal, een van de redenen dat er in het Polynesich gebied geen geschreven taal is. Jammer, want het zou geweldig zijn om over hun zeereizen te kunnen lezen en zelfs hun navigatietechnieken!

Met een zeer on-polynesische, maar erg lekkere pizza keren we terug naar de boot. Nog een paar rondjes snorkelen in de koraal tuin, maar dan zit onze tijd in deze lagune erop.
Als we 's morgens heel vroeg vertrekken kruist bij de pas de Paul Gauguin ons pad, het cruiseschip wat hier heen en weer vaart tussen de eilanden. Wij vinden dat we van rechts komen, maar we wachten toch maar even om hem te laten passeren. Hij past er net doorheen en maakt aardig wat snelheid om de stroming de baas te blijven.

Nog een laatste blik naar Tahaa met ander weer

Dan ligt er niets meer tussen ons en Bora Bora en zeilen we heerlijk in de zon erheen. De lagune van Bora Bora heeft een groot oppervlakte water met in het midden het eiland en daaromheen enkele kleine motus. De lagune is erg groen en als we aan komen varen zien de wolken er aan de onderkant ook groen uit door de weerkaatsing van het licht. Een prachtige gezicht! De economie van Bora Bora draait om de resorts en de gasten die daar komen. In het wild zie je de gasten niet, ze blijven allemaal in hun exclusieve all inclusive formule.

Het silhouet van Bora Bora, met groene wolken

Het dorpje maakt een rommelige en armoedige indruk. We hebben de indruk dat wat er verdiend wordt in de resorts niet ten goede komt aan de plaatselijke bevolking. De overheidsgebouwen zijn als enigen uit de kluiten gewassen. In een Salon de thé is wel redelijk internet, zodat we foto's kunnen uploaden en Skypen. Door het tijdsverschil is het nog niet eenvoudig om iedereen te spreken, maar met een paar vriendinnen ben ik weer lekker bijgepraat. Ik hoop op een nieuwe kans over een paar weken in Samoa.

Tot onze verrassing zijn we omringd door 7 Nederlandse boten, erg leuk al hebben we niet met ieder even veel contact. Het geeft gezelligheid, lekker borrelen, samen snorkelen, eten, boodschappen doen en kletsen over ons zeilersleven. We hoppen wat heen en weer in de lagune en zien onze eerste manta rog: een belevenis! Wat een erom beest, misschien wel 3 meter van vleugel tot vleugel, en hij/zij zwemt zo prachtig langzaam en soepel door het water.

Manta rog filmpje komt later, maar dit was een mooie vis

De manta's komen de lagune in voor een soort spa behandeling. Ze cirkelen rondom de koraal hoofden waar tientallen visjes ze opwachten om parasieten en algjes van hun lijf of tussen hun tanden vandaan te peuteren en op te eten. Een win-win situatie zeg maar. Dat van die visjes hebben we uit de boekjes, want zo dichtbij kunnen we niet komen om dat te zien. Maar we zijn toch helemaal verguld, want er komen bijna geen Manta's meer naar Bora Bora, waarschijnlijk omdat ze het te druk vinden. Als er 1 tourboot een manta gesignaleerd heeft, zijn er binnen de kortste keren 10. Met de dinghy zijn we iets flexibeler en we kunnen de manta een poosje volgen op afstand.

Spelen met de roggen, gewone stingrays zijn dit

In ondieper water vermaken we ons met de gewone roggen. Er is een lokale gids die erg goed met ze overweg kan. Zijn Japanse honeymoon gasten vinden het maar eng en hij geeft ons een stukje vis om met ze te spelen. Dat laten we ons geen twee keer zeggen en we hebben erg veel plezier. De roggen zijn groot, maar toch zacht en glad en heel aardig/behoedzaam in hun aanrakingen. Ik doe mijn laatste twee duiken van de cursus, een diepte duik zodat ik vanaf nu tot 30 meter kan duiken en een fotografie duik en vooral de laatste is erg leuk. Er is weer van alles te zien onder water, Citroen- en andere haaien, talloze vissen en diertjes die op of om het rif leven.

Wandeling over het eilandje Maupiti

Het eind van onze Frans Polynesische tijd komt eraan, maar we hebben nog 1 kleine lagune gevonden om het nog éven te rekken. In een paar uur varen we 30 mijl verder naar Maupiti. De pas daar is erg lastig, omdat de ingang ondiep en smal is én op de richting van de swell staat en er altijd een uitgaande stroming is waardoor de golven snel opbouwen. Langzaam worstelen we ons tegen de stroom in naar binnen terwijl de golven stukslaan op het rif net links en rechts van de ingang. Boven 20 knopen wind en 2 meter swell schijnt het helemaal niet te doen te zijn. Een pas voor gevorderden dus. We snorkelen op zoek naar de manta roggen die hier veel voorkomen en we vinden er twee. Niet de 15 die we gehoopt hadden, maar toch erg leuk. Het dorpje op het eiland maakt een wat troosteloze indruk en de mensen zijn minder vriendelijk. Ze groeten niet, kijken niet blij, meerdere mensen zijn ongelofelijk dik.

Huis op Maupiti met de graven in de voortuin

We hebben geen brood gebakken en zoeken wat te eten. Uiteindelijk vinden we een soort snackbar, het menu is hoopgevend. Mogen we dat en dat? Nee, dat hebben we niet. Een hamburger dan? Nee hebben we ook niet. Wat heeft u dan wel? Een panini kaas en ham en nog 1 wafel. Doet u dat dan maar. Later spreek ik de uitbaatster van de snackbar, die in de tijd dat wij onze broodjes opeten 2 halve liters bier drinkt en mij ook een glas aanbiedt. Haar omvang doet vermoeden dat ze dat wel vaker doet. Ze vertelt dat er voor de jongeren van het eiland geen werk is, niet op het eiland en ook niet in Papeete op Tahiti. Hun situatie is uitzichtloos, want al hebben ze hun middelbare school afgemaakt of een opleiding gevolgd, dan nog rest hen niets anders dan terug te komen naar het eiland en hun familie en te helpen met het oogsten van kokosnoten. De uitzichtloosheid voelen we als we door het langgerekte dorp lopen. Het valt ons ook op dat er om de erven hekken staan en de kerk op slot is, dat hebben we op andere eilanden eigenlijk niet meegemaakt. De mooiste plek op het erf wordt ingenomen door graven van

Maupitiaanse schone in wording

familieleden. Het is een bizar gezicht, maar we zien het bij bijna alle huizen. Omdat we toch al tot het eind van het dorp gewandeld zijn, besluiten we het eiland maar even rond te lopen. We hebben ergens gelezen dat het een uurtje lopen is. We hadden zo langzamerhand moeten weten dat de relatie tussen Polynesie en tijd niet erg precies is: we doen er 2,5 uur over! Maar het is wel een mooie wandeling langs de diepgroene lagune en weelderig bos en 300 meter hoge rotspieken.

's Avonds beproeven we ons geluk bij een lokaal buffet samen met Pauline en René van de Bounty. Het buffet is voor de gelegenheid van de wedstrijden hardlopen met zware fruit jukken en het steen tillen wat die avond plaatsvindt. In het restaurantje van palmblad zitten vooral buitenlanders zoals wij en een enkele lokale familie. Het buffet is smakelijk en de sfeer is goed.

Foto niet scherp maar toch een indruk: 83 kg

De rest van het dorp komt gewoon voor de wedstrijden. Jonge mannen tillen stukken basalt op en leggen dat op hun schouder. Ze beginnen met 37 dan 57 kilo, maar de laatste ronde tillen ze een steen van 137 kilo! Na afloop maakt de jeugd zich klaar voor de Disco naast het restaurantje, maar wij zoeken de boot weer op.

De swell wordt hoger, de wind is aan het toenemen en uit de goede richting om naar het westen te zeilen. We vertrekken de volgende dag om niet opgesloten te raken achter een onneembare pas. Als een hobbelpaard gaat Tara door de pas en als een duikboot pakken we toch nog een paar golven op de neus. Er is even een raar moment dat we wel volle kracht vooruit varen, maar niet door de golven heen lijken te komen, maar dan zijn we toch veilig en wel buiten. De golven die nu stukslaan op het rif zijn imposant, pfff dat hebben we gehad.

Dag Frans Polynesië, dik drie maanden ons thuis en wat een diversiteit aan eilanden, cultuur, eten en fijne mensen hebben we er ontmoet. Dag stokbrood, zoute boter en alle Franse dingen. We zijn eigenlijk nog lang niet uitgekeken hier, maar de kalender is omgeslagen naar augustus en we moeten verder. We varen pal west en hopen dan Suwarrow één van de Noordelijke Cookeilanden aan te lopen over een dag of 4.

Dansgroep op Tahaa tijdens de tour

Géén H&M, iedereen naait zelf en mooi!

Golven naast ons in de pas van Tahaa

Stervrucht

Even de benen strekken tijdens de tour ;-)

Raiatea & Tahaa - 12-24 juli

aankomst van Roel, in de bloemen!

De aankomsthal van Tahiti ruikt al van verre naar verse bloemen, wat een prachtig ritueel. Alle bezoekers die opgehaald worden krijgen één of meerdere bloemen kransen omgehangen. Roel had bij vertrek uit Parijs al een geurend Tiaré bloemetje gehad, maar voor de landing in Los Angelos werden alle 500 bloemetjes weer ingezameld. Vandaag mag hij de Tiarébloemen houden. Voor de gelegenheid heb ik mij versierd met een bloementooi, bij ons staan ze in een vaas hier zet je ze op je hoofd. Het staat erg mooi en feestelijk en je kan zo'n tooi een aantal dagen dragen met tussendoor in de koelkast en wat vocht. De boot ruikt nu ook naar bloemen, heerlijk.
Hoe zeer we ook uitgekeken hebben naar dit moment, toch is het weer even wennen aan boord. Roel heeft in zijn tassen allemaal onderdelen, het lijkt wel een winkel. We duiken gelijk in allerlei klussen en boodschappen omdat we snel willen vertrekken en vergeten om weer even af te stemmen.

De tweede avond heb ik kaarten voor een dansvoorstelling aansluitend op de prijsuitreiking van de Heiva. Eens te meer merken we dat een programma hier slechts een richtlijn is, de prijsuitreiking duurt anderhalf uur langer dan gepland. Tegen de tijd dat de eerste groep optreedt slaat bij Roel de jetlag toe en zit hij te slapen op de tribune. Na een uur vechten geeft hij het op en gaat terug naar de boot. Ik geniet nog van een aantal dansgroepen tot een tropische stortbui een einde maakt aan de pret: de dansvloer is een glijbaan geworden.

Geen foto's van de walvissen maar wel de dolfijnen, ook super!

Na een paar dagen lopen onze ritmes weer min of meer gelijk. Alle bestellingen zijn opgehaald, de reparaties zijn klaar, diesel en water getankt en dan is er natuurlijk geen wind. We gaan toch weg van Tahiti en varen de eerste 15 mijl naar Moorea op de motor. Liever daar een nacht dan blijven hangen. Vlakbij Moorea zien we twee bultrugwalvissen die ons tegemoet zwemmen. In de krant had ik al gelezen dat ze begin juli voor het eerst weer gesignaleerd waren. Ze komen hier vanuit Antarctica om uit te rusten, te kalven en de kleintjes te laten groeien. Het blijft een imposant gezicht en maakt onze dag! Bijkomend voordeel van Moorea is dat er een pré-verjaardagsdiner mogelijk is bij de Moorea Beach Club in Cooksbaai!

Origineel verjaardagscadeau.......

De afstand naar Raiatea is meer dan een dag varen en er is nog steeds weinig wind. Dus we trekken er ruim de tijd voor uit zodat we zeker met daglicht aankomen. Als we wegvaren zien we de walvissen weer en verderop is er één die ligt te chillen. Lekker aan de oppervlakte zwieren zijn lange witten vinnen door de lucht en draait hij rondjes in het water. We dobberen samen met twee tourboten een halfuur in de buurt van de walvis, dan gaat hij verder en wij ook. We vieren mijn verjaardag met een prachtige nacht op zee, zachte wind, bijna geen golven, maar net genoeg voortgang om te zeilen. Wat een geweldige sterrenhemel! We proberen een nieuw wachtschema: 6 uur op 6 uur af en deze nacht bevalt dat goed.

De koraalvlindervissen, tientallen verschillende dessins

Ik lees het laatste deel van Laura Dekker's boek en heb veel bewondering voor haar prestatie en veerkracht. Ik zou er de moed niet voor hebben en weet niet eens hoe ik het zou doen om alleen te zeilen. Ik heb alle tijd om nog wat te mijmeren over het boek. De regelzucht in Nederland is een terugkerend thema. Ook mede-zeilers hebben daar mee te maken als er kinderen aan boord zijn. Je mag je kinderen niet van school halen en zelf onderwijzen is geen optie. In Frankrijk bijvoorbeeld is er een goed systeem voor zelf-onderwijs en de Franse gezinnen worden actief gesteund in het onderwijzen van de kinderen. Ik kan mij voorstellen dat kinderen ook leren van een periode onderweg zijn naast de schoolvakken. Voor ons geen zorg meer, maar voor de gezinnen die een paar jaar weg willen wel. Uitschrijven uit Nederland lijkt een optie, maar het is wel drastisch om zover te moeten gaan.
Een ratelende vislijn maakt een eind aan het gefilosofeer. Roel heeft beet en haalt meter voor meter een flinke tonijn binnen. Gelukkig hebben we hem net op tijd aan de grote haak als de vishaak uit zijn bek valt. We zij helemaal in ons nopjes al kost het schoonmaken van de vis en kuip een halve ochtend, maar dan ligt de koelkast ook vol met prachtige filets. Dat is pas een origineel verjaardagscadeau! Taart bakken schiet er wel bij in, maar ach een kniesoor die daarop let. Roel heeft verjaardagspost meegenomen en cadeautjes uit Nederland, ik voel met echt jarig.

De pas in het rif van Raiatea is rustig. Het hoge, groene en ruige eiland kijkt op ons neer. Het is wonderlijk hoe dit atol weer heel anders is dan de voorgaande. Raiatea en Tahaa liggen als een tweeling in een rif wat de vormen van de eilanden volgt. Het grote verschil met de andere atollen is dat de koraalrand en de eilandkant steil aflopen in het vaarwater ertussen. Veilig ankeren is dus lastig, in 35-45 meter kunnen we niet ankeren en zodra het ondiep is zitten we op het rif. De Unwind heeft ons een ankerplek doorgegeven en daar liggen we dan, met uitzicht op een klein motutje wat – heel toepasselijk- Toa Tara heet. Lekker om even te snorkelen en daarna een glas te heffen op mijn zee-verjaardag, we kiezen een uitstekende fles uit;-)

Heiva in Avero, de kindergroep van een van de dorpen

In Avero is een Heiva van de drie dorpen aan de Oostkant van Raiatea. De Bounty bemanning is uitgenodigd door het dorp en wij komen samen met de Unwind meegenieten. Heel juli worden er competities gehouden in de dorpen. Ieder dorpje heeft een koor en orkest afgevaardigd met een dansende groep kinderen, dansende moeders en de finale is voor de dansgroep met twintigers. We vragen ons af of er nog wel mensen in de dorpen zijn die niet dansen of zingen, maar dat moet wel, want om de dansvloer heen zit het ook vol met mensen. Die maken vast al de prachtige kostuums. Het festijn duurt van 5 uur 's middags tot 1 uur 's nachts dus er zijn volop eettentjes, maar alcohol is ergens te bekennen. Het schijnt verboden te zijn om in het openbaar te drinken en het is eigenlijk wel rustig zo. Iedereen is helder én vrolijk. Ik las in een van de kranten dat sinds de komst van de televisie er minder betrokkenheid is in de dorpen bij de Heiva voorbereidingen, maar hier is dat (nog niet?) te merken. Het is een erg leuke avond!

Prachtige kleuren 

Na de boodschappen en internet om de mail op te halen varen we met de Unwind door naar de volgende attractie: de koraaltuinen. Aan de oostkant van Tahaa liggen een aantal motu's en in de ondiepe doorgang ertussen stroomt de hele dag vers water in en uit. Door de windrichting meestal in trouwens. Het koraal en de vissen houden daarvan en wij ook! We lopen over de motu naar de zeekant, gaan te water en stromen dan over het prachtige en diverse koraal naar binnen. De eerste keer zijn we zo druk om niet tegen het koraal te botsen dat we in no time weer aan de binnenkant zijn. Maar we krijgen snel handigheid in manoeuvreren en vastpakken aan dood koraal zodat de fast forward even stopgezet kan worden en we de koralen en vissen van dichtbij kunnen zien. De koraalvlinder-vissen zijn dol op de gele spikkels van Margareth's handschoenen en er zwemmen er zeker 20 om haar heen.

Roel ziet later de Ptéroís (Lionfish) nog een keer: wow!

Talloze andere vissen, prachtige anemonen met clownsvisjes erin en het spektakelstuk is de laatste snorkeltocht als het bijna donker is. Ik denk een Ptéroïs te zien, een bijzondere rood wit gestreepte vis en als ik omdraai om hem beter te bekijken zie ik eronder een grote murene zeeslang zijn kop uit de opening steken. Wauw dat is een forse, als hij/zij zich naar buiten kronkelt blijft het dikke lijf maar langer worden. We schatten hem tussen de 1 en 1,5 meter en de rijen tanden in zijn open bek zorgen dat we ons als een haas uit de vinnen maken. Meestal trekken ze zich terug als ze je zien, maar deze niet. Hij heeft het niet echt op ons gemunt gelukkig, want we zijn ervan overtuigd dat hij vele malen sneller zwemt dan wij. Stuiterend van de adrenaline zitten we later in de dinghy, wat een reus was dat!

De Nederlandse Betty Boop ligt nu ook hier voor anker en gezamenlijk eten we de laatste tonijn, ditmaal gerookt. Ons uitzicht over de motu's, het silhouet van Bora Bora in het westen en de ondergaande zon wordt gecomplementeerd met de sfeervol verlichte bamboehuisjes van het luxueuze Le Taha'a resort aan de rand van de lagune. Dit is echt een top plekje.

Ankerplaats koraaltuinen: 16º36,4 Zuid 151º33,6 West, koraaltuinen zelf liggen tussen Ilot TauTau en Maharare

Moorea Solo - 3 tot 11 juli

Danseres in schelpen outfit

Als de kat van huis is... Mijn kluslijstje was al niet zo lang meer, maar ik heb er met de dag minder zin in. De drukte van de stad is altijd voel- en hoorbaar en in mijn eentje ook niet erg aantrekkelijk.

Met de bemanning van de Tinkerbell en de Oude Liefde ga ik naar de eerste avond van Heiva i Tahiti. Een dans en zang competitie met groepen vanuit de verschillende delen van Frans Polynesie. Heiva staat voor liefde en plezier en dat is wel een goede omschrijving van wat we die avond te zien krijgen. Vooral de dansen stelen mijn hart met kostuums van natuurlijk materialen. Sommigen zijn helemaal van bloemen gemaakt, echt prachtig. Iedere groep beeldt een legende of een thema uit in drie of vier verschillende bedrijven en de laatste uitvoering is in gala, we kijken onze ogen uit. De bewegingen zijn ook oogstrelend, juist als de danseressen niet broodmager zijn, wat ze overigens zelden zijn hier. Heupen, handen, billen alles doet mee. Sierlijk en trots, soms uitdagend. De mannen dansen natuurlijk stoer met een ingewikkelde beweging van stappen en tegelijkertijd de knieën naar elkaar toe en weer uit elkaar bewegen en dan razendsnel. Wij zien twee groepen dansen, de laatste met meer dan 150 dansers. We lopen helemaal vol van alle muziek, dans en zang weer naar de boot.

Niels en Margareth op Mount Magic 

Ik vind het spannend, maar ik besluit toch om weg te gaan en terug te varen naar Moorea voor een week. De natuur en de rust vond ik geweldig daar. Ik kan niet zeilen want de voorzeilen zijn bij de zeilmaker en het grootzeil vind ik teveel moeite voor die 20 mijl. Het gaat van een leien dakje. Als ik net achter het rif geankerd heb in Opunohu baai hoor ik dat er die nacht veel wind komt, meer dan ik verwacht. Volgens mij lig ik goed, maar ik voel me toch extra verantwoordelijk. Het waait inderdaad flink en ik ga een paar keer kijken maar het anker geeft geen krimp dus dat zit wel goed. Naast me ligt de Nederlands/Zuid Afrikaanse Unwind met Margareth en Niels. We trekken regelmatig met elkaar op, dus alleen is het zeker niet. Mar en ik spelen voor kapper en we zitten een uur voor aap met een aluminiumfoliekap op, daarna zijn we iets blonder.

De drie Cocospalmen pas

We lopen naar Magic Mount en later naar de 3 Cocospalmen pas, nog een flink eind boven Belvedère. Het is een geweldig mooie en lange wandeling. Vanaf de pas kunnen we ook de andere kant van het eiland zien. Even bergachtig als de kant van de baaien en helemaal bebost. Op de terugweg scoren we een keer een halve tonijn, heerlijk! We rapen pompelmoezen, citroenen en een kilo verse garnalen bij de kwekerij: smullen! Margareth is kok in hun lodge in Zuid Afrika dus we eten geweldig lekker. We praten wat af over ons leven voor en na het begin van de zeilreis. Over de plannen en het leven aan boord met z'n tweeën...

Orchideetje tijdens de wandeling

Ik vind het eigenlijk wel fijn om even alleen op de boot te zijn. De afgelopen 3 jaar zijn Roel en ik vrijwel altijd samen geweest en hebben we meer tijd met elkaar doorgebracht dan in de 15 jaar ervoor. Dat is geweldig maar soms kan dat ook iets teveel van het goede zijn. Tel daarbij op de krappe ruimte waarin je alles van elkaar ziet en hoort, niet altijd bevorderlijk voor een liefdevolle relatie. Ik heb een soort vakantie gevoel en ben benieuwd hoe Roel dit ervaart in Nederland.

Omdat ik toch vakantie heb ga ik duiken met Topdive en begin aan het volgende niveau van mijn duikbrevet. Leuk, onder water navigeren, zo anders dan achter iemand anders aan zwemmen. Ik heb de leiding over een groepje en moet weer bij de boot uit zien te komen. Yes, daar is het anker van de boot, maar net als op zee vraagt dit nog wel oefening. We doen ook een duik bij Citroen Haai Punt en daar zwemmen echt twee vrouwtjes Citroen haaien rond.

lekker duiken met Topdive

De grootste is ruim 2,5 meter en imposant. Ze heeft een zendertje aan haar buik hangen dus we maken grapjes dat de duikschool ze alleen op hoeven te piepen. Dit is de 5e soort haai die ik zie in Polynesië en ik vind ze steeds mooier, maar toch graag een beetje op afstand. Verder doe ik een Nitrox duik met verrijkte lucht en een 'leren drijven onder water duik'. Dat klinkt eenvoudiger dan het is, want drijven doe je altijd, maar om precies op dezelfde hoogte te blijven zonder daar veel moeite voor te doen is nog knap lastig. De leukste oefening: we hangen onder water (instructeur en ik) hij geeft een extra loodgordel van 3 kg en ik moet zo snel reageren met lucht in mijn vest dat onze ogen op dezelfde hoogte blijven, dat lukt. Als hij de 3 kg weer terug pakt idem, maar dan lucht eruit, moeilijker maar het gaat net op tijd. Ik heb nog 2 duiken tegoed maar die bewaar ik voor Raiatea of Bora Bora want ik vind het koraal en de vissen hier een beetje tegenvallen. Verwend nest hoor.

Muurschildering in Patoatoa op Moorea

Na een week heerlijk freewheelen en gezelligheid met de Unwind gaan zij door naar het volgende eiland en ik terug naar Tahiti. De box invaren doe ik zelden, ik geef het roer altijd vlak voor aankomst aan Roel, maar nu moet ik wel. De afgelopen dagen ben ik begonnen in Laura Dekker's boek 'Een meisje, een droom'. Het relativeert mijn solotocht en geeft me ook moed om het gewoon te doen. De enige manier is leren en deze haven is een eitje: beschut, ruim en de ligplaatsen voor het uitzoeken. Het gaat prima, pfff weer een ervaring rijker. Het geeft me een gevoel van vrijheid dat ik dit kan doen (onder deze omstandigheden) al zou ik nooit solozeiler willen zijn.

Nu toch de laatste klussen voor Roel weer terugkomt, al blijkt mijn naaimachine het niet meer te doen dus dat is een streep door de rekening. De drinkwaterpomp is gestopt en de walstroom heeft kuren: Help! De naaimachine en de walstroom blijken 1 probleem: de haven! Nu doet bijna alles het weer! De leukste klus is het voorproeven van de witte wijn ;-) Een hele gewone fles kost hier al minimaal 15 euro, dus er wordt gericht ingekocht. Een alcoholvergiftiging zullen we niet snel oplopen met deze prijzen. Kortom lekker bezig.

Een bos mini paddestoeltjes, minder dan een cm groot/klein

De Cocospalmen pas vanaf zee, wij stonden bij het puntje links

Ik verheug me er enorm op dat Roel er straks weer is en we verder gaan, maar wat te denken van een vakantiedagen regeling? Volgens mij kan het helemaal geen kwaad om af en toe even vrij te hebben van elkaar als je op wereldreis bent...

Voor de liefhebbers: film van de dansen van Heiva uit 2014, aan het eind hele mooie solo dansen

Tahiti - 22 tot 30 juni

Bloemenhoofdtooien op de markt

In Tahiti leggen we aan in de nieuwe jachthaven in het hartje van de hoofdstad Papeete. Het is voor het eerst sinds ons vertrek uit Puerto Montt in februari dat Tara weer aan 4 touwtjes ligt en we ons in het stadsgewoel storten. Voor de afwisseling is dat leuk: winkels, cappuccino's, restaurantjes, beetje internet en ga zo maar door. We hebben ieder onze eigen kluslijst en ook dat is prettig: we gaan lekker op stap en zo krijgen we in korte tijd veel gedaan. Ik kan niet zeggen dat we veel van Tahiti zien, ons blikveld is beperkt tot het industrieterrein, de watersportwinkel en de zeilmaker.

Past alles er weer in?

We vervangen de accu's, de bekabeling van de zonnepanelen en nog een aantal kabels. De watertanks worden schoongemaakt. De UV strips van de voorzeilen moeten opnieuw gestikt worden. De buitenboordmotor krijgt een beurt en nog tal van kleine klusjes. Het valt ons mee dat we alles redelijk soepel gedaan kunnen krijgen en hoe vriendelijk spullen van boord gehaald worden en weer teruggebracht. Daar hangt letterlijk wel een prijskaartje aan, want alles is hier twee keer zo duur als elders.

De haven zelf ligt aan de rand van een aardig park wat goed bezocht wordt en aan de andere kant is een plein waar 's avonds om 6 uur een colonne Roulottes aantreedt: kleine caravannetjes met een mobiele keuken en het plein verandert op slag in een gezellige eetplek. Crêpes, Chinees, BBQ maar onze favoriet is de Roulotte van de verse tonijn.

Op het Plein van de Roulottes met Katleen en Menno

Vooral de tartaar van rode tonijn is onweerstaanbaar lekker. Het is snel, leuk, betaalbaar en sommige avonden met live muziek. Waar eten we dus buiten de deur? Op het plein! Gelukkig is het hartje winter en blijft de thermometer overdag steken op zo'n 28 graden en 's nachts een aangenaam graadje minder. Midden in de zomer lijkt het me niet fijn hier in de stad.

Uitzicht op  Moorea vanaf onze ligplaats in Papeete

In de haven liggen we met 6 Nederlandse boten, uniek voor deze reis. Behalve de Kairos van Menno kennen we alle boten al, we varen deze maanden min of meer hetzelfde traject. We komen ook Katleen weer tegen, die via de Marquesas en verschillende boten naar Tahiti gekomen is. Ze is helemaal gegrepen door het zeilers-bestaan en denkt erover om zich daarop te gaan richten. Het kan vreemd lopen in het leven.
Ik heb van de Unwind een paar Libelles gekregen, Nederlandser kan niet. Tot mijn verrassing merk ik dat het heel ver van me af staat, ik dacht dat het leuk zou zijn om te lezen. Een soort herkenning die ik nog steeds dacht te hebben, mis ik nu. 3 jaar zeilen maakt dat mijn blik veranderd is, mode en huisinrichting spelen hier geen rol, “Bekende Nederlanders” die me niets zeggen.

Toch anders dan AH, de zondagsmarkt in Papeete

Ik realiseer me dat de afstand tot Nederland nog nooit zo groot geweest is. Letterlijk in kilometers, maar misschien ook wel op andere vlakken. Ik bedenk me dat ik me niet kan herinneren wanneer ik voor het laatst Nederlands nieuws gelezen heb, behalve de mails van Pensioenfonds Zorg en Welzijn dat mijn pensioenleeftijd nog steeds aan het opschuiven is. Ik lees hier de krant van Tahiti/Frans Polynesië, maar veel internationaal nieuws komt daarin niet voor. Is dat goed of niet? Ik weet het niet, het gebeurt. Zolang we in afgelegen gebied zijn valt het niet zo op, leven we met dag.

Visjes op de markt

Hier in de stad komt de wereld opeens weer boven, maar ik loop maanden achter. Wat niet verandert: het is zo heerlijk om de kinderen, familie en vrienden weer te spreken via W-app en Skype. Het blog te voorzien van foto's en Roel heeft er weer wat filmpjes erop gezet. Wat lijkt Paaseiland alweer lang geleden!

Omdat we zo goed opschieten nemen we een dagje vrij. We huren een 4x4 zodat we de bergen in kunnen, maar bij het ophalen blijkt de auto gekrompen tot een Peugeot 107.

Waterlelie in de Botanische tuin 

Met excuses voor het ongemak, maar naar boven is van de baan. Tahiti is een vulkanisch eiland, de grote weg (max 60 km per uur) loopt op zeeniveau aan de buitenkant van het eiland, ruim 100 km en je bent rond. Langs de weg wonen ook alle mensen en de meesten in de stad Papeete. Het midden van het eiland is bergachtig, Mount Orohena is de hoogste top met 2241 meter. We laten ons meevoeren door de rondweg en hoe verder we van Papeete komen, hoe mooier het wordt. We stoppen bij een kleine botanische tuin met een pittig wandelpad naar een waterval. Het loopt heerlijk. Over een bergrug, gedeeltelijk door naaldbos en bij de rivier wordt het weer regenwoud. We kiezen voor de terugweg langs de rivier.

Het riviertje

Dat blijkt een pad te zijn wat talloze malen door het riviertje kronkelt en sommige stukken met touwen om je langs de rotsen te laten zakken. Niet hoog maar omdat het geregend heeft is alles glibberig en modderig. Als we weer beneden zijn kunnen we zo optreden als figuranten in de Tahitiaanse bostrollen show. Wat heerlijk om dan aan boord onder de douche te stappen, lekker hoor een luxe haven met water en elektriciteit!

Apen in het regenwoud, Roel z'n KMA opleiding komt van pas

Roel is begin juli twee weken naar Nederland voor de 89^e verjaardag van zijn moeder. Ik blijf op de boot en ga bedenken wat ik wil doen, als ik mijn kluslijstje af heb tenminste ;-)

Varentjes op een boom, zo mooi en teer...

Stoffenwinkel Venus, daar zit vast een nieuw laken tussen